Tagarchief: zwanger

Een jaar geleden…

Precies een jaar geleden schreef ik dit stukje. Pas na 100x checken of ik het echt onder concepten had staan durfde ik het op te slaan, zo bang om het perrongelijk de wijde wereld in te slingeren met 1 druk op de knop. Ik heb er nooit wat mee gedaan, en kwam dit stukje toevallig van de week weer tegen tussen mijn concepten. Zo bijzonder, alweer een jaar geleden had ik voor de tweede keer een positieve zwangerschapstest in handen, en nu is onze prachtige tweede zoon alweer bijna 4 maanden oud.. Time flies!

 

Het is vandaag woensdag 26 maart. Ik zou of vandaag, morgen of vrijdag, ongesteld moeten worden, ligt er aan hoe lang mn cyclus duurt. Dit is nogal wisselend sinds Ayden is geboren. De ene maand 26 dagen de andere keer weer 28 dagen. Ik had met mezelf afgesproken, dat ik vrijdag, als ik nog niet ongesteld was, pas mocht gaan testen. Vanavond om half 8 kreeg ik het in mn kop dat ik het nu, Nu, NÚ wilde doen. Dus pakte ik een bakje uit de keuken, en een test uit mn nachtkastje en daar ging ik. Netjes mikte ik in het bakje en hield toen 5 sec het staafje erin. Terwijl ik de test op de rand van de wastafel neerlegde, afveegde en weer op de test keek, stond daar BAM een plusje. Niet een licht doorzichtig plusje, nee, een heel erg donker plusje. Ik ben weer zwanger!

20140326-214842.jpg

Advertenties
Getagged , , ,

Trots – Mijn kleinkind had een moeilijke start.

wpid-20150305_105641.jpg

Zoals jullie al in mijn blogje over de 9 maanden beurs hebben kunnen lezen, stond ik samen met mijn moeder en Ayden, op de voorkant van het blad Trots, in de rubriek ‘Mijn kleinkind had een moeilijke start’. Trots is een blad voor grootouders wat elke 2 maanden uit komt. In dit blogje wil ik het artikel delen, en de foto’s die in het blad staan. In een later blogje zal ik ook nog wat losse foto’s van de fotoshoot delen.

wpid-20150305_110206.jpg

Inez (50) is getrouwd met Henk. Naast Roos (25) hebben ze nog twee kinderen van 23 en 21 en 1 kleinkind Ayden (2).

 Inez: “Ayden is spontaan geboren toen Roos pas 28 weken zwanger was. ’s Avonds waren we nog bij Roos en Mark om de nieuwe kinderkamer te bewonderen en was er nog niets aan de hand. Een paar uur later belt Mark vanuit de ambulance dat Roos weeën had. We waren helemaal in shock, dat gaat zo’n kleintje toch nooit redden? Achteraf moet Ayden onder de snoertjes en slangetjes gezeten hebben, maar ik zag alleen dat prachtige kleine jongetje dat als je goed keek af en toe bewoog. Ik voelde me meteen oma! We reden vier-vijf keer per week een uur heen en een uur terug en dan mochten we vijf minuutjes bij hem kijken. Het was een heel spannende periode, Ayden woog 1390 gram bij zijn geboorte en elke gram extra was een mijlpaal die we samen vierden. Het lastige vond ik dat ik Roos niet echt kon ondersteunen. Zij is mijn kind en ik wilde haar graag helpen, maar er was niets dat ik kon doen om haar pijn en haar zorgen weg te nemen. Ik heb haar overladen met cadeautjes, echt belachelijk, maar ik wilde elke keer toch iets geven. Want het was toch ook een feestje, er was een kindje geboren! Roos was meteen 100% mama en pikte alles van zijn verzorging goed op. Ongelooflijk mooi om te zien dat ze zo sterk was: ik heb haar zelfs niet een keer zien huilen! Na negen weken ziekenhuis mocht Ayden eindelijk naar huis en hield ik voor het eerst in zijn leven mijn kleinzoon in mijn armen. En toen deed hij ook nog zijn oogjes open! Dat was echt heel bijzonder, want meestal sliep hij, want hij had al zijn kracht nodig om te groeien. Hij kreeg nog sondevoeding, maar na een week mocht ook die eruit. Roos is nu 34 weken zwanger en elke dag na 28 weken zie ik als een winstdag en heb ik gevierd. We hebben er alle vertrouwen in dat dit kindje ‘gewoon’ geboren gaat worden. Laatst was ik mee naar de gynaecoloog en op de echo konden we zelfs al de haartjes zien!”

 

Roos (25): “Er is geen reden gevonden waarom ik spontaan ben bevallen. Ik lag gewoon te slapen en werd wakker met harde buiken. Pas toen ik bijna automatisch mee ging puffen om de pijn weg te krijgen, sloeg ik alarm. Het is heel onwerkelijk om al na 28 weken zwangerschap te bevallen. Ik was er echt nog niet mee bezig. Vlak na zijn geboorte liet Ayden twee keer een soort huiltje horen. Daar heb ik me aan vast gehouden, want als je kunt huilen, dan kun je ook leven. Het is heel raar om geen dikke buik te hebben en toch geen kindje thuis. Dat gaat zo tegen je moedergevoel in! Ayden doet het thuis heel goed en is zijn hele eerste jaar niet ziek geweest. In eerste instantie wilde ik heel snel weer zwanger worden, want ik wilde zo graag een zwangerschap afmaken. Ik was onredelijk jaloers op vrouwen met heel dikke buiken, maar werd later bang dat het misschien weer zou gebeuren. Op een gegeven moment was de wens groter dan de angst en zijn we er gewoon voor gegaan. Gelukkig was het heel snel raak. Tussen 20-24 weken heb ik me best wel druk gemaakt, maar daarna heb ik het losgelaten. Ondanks dat het mijn tweede zwangerschap is, maak ik heel veel dingen voor het eerst mee. Ik ben nu 34 weken en kijk er echt naar uit om dit kindje te zien, terwijl ik daar bij Ayden echt nog niet mee bezig was. Die was er gewoon ineens!”

 

wpid-20150305_105757.jpg

Getagged , , , , ,

De laatste loodjes.

Die laatste loodjes hè, dat is nogal wat hoor. Ik weet nog heel goed, dat ik, als preemie mama riep, dat ik nooit zou zeggen dat ik het zat was, en dat ik het liefst 42w zwanger zou willen zijn van nummer 2. Oooh boy, wat ben ik daar van op terug gekomen. Elke zwangere vrouw, heeft wat mij betreft het recht om vanaf 37w te roepen dat ze het zat is, dat het zwaar is, en dat het kindje van haar á la minute geboren mag worden. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik het met 37w nog niet zat was, ja het was zwaar, maar mentaal was ik er zeker nog niet klaar voor. Ik denk dat de knop omging bij 38w, ik had elke dag het gevoel dat ik aan het wachten was. Ik begon vocht vast te houden, de weegschaal was zwaar onaardig voor me, en ook mijn lijf gaf regelmatig aan dat ik hoog zwanger was. Ook begon de echte onbedwingbare nieuwsgierigheid. Hoe zal hij eruit zien, heeft hij haartjes, zo ja, welke kleur, welke kleur ogen, krijg ik een bollige spekbaby, hoe ruikt hij, hoe lang is hij, en (natuurlijk!) de belangrijkste vraag, is hij echt helemaal gezond, 10 vingertjes, en 10 teentjes, een hartje wat sterk klopt? Daarnaast had ik, ondanks dat ik heel vaak en lang heb geroepen dat ik wel 42w zwanger wilde zijn, toch vanaf het begin het gevoel gehad dat ik de uitgerekende datum niet zou halen. Niet dat ik weer een te vroeg geboren kindje zou krijgen, maar echt tot D-day zwanger zijn, ik kon het me gewoon niet voorstellen. Nu ik dit schrijf, ben ik 39w en 5d zwanger, en is het al een paar dagen, hartstikke rustig in mijn buik. Geen gekke krampjes, amper harde buiken, geen oefenweeën, indalingsweeën, of wat dan ook. Grote kans dus, dat ik D-day ga halen, aangezien dat nog maar 2 nachtjes slapen is. Natuurlijk kan het zo zijn dat ik zo dit blogje online gooi, van het achterlijk hoge bed af stap (kutklossen!) en mn vliezen breken, dat weet je natuurlijk nooit. Of dat ik vannacht wakker word in een weeën storm, het kan allemaal. Wat ik in ieder geval wel weet, is dat de gyn mij niet gaat laten doorlopen tot ik 42w ben. In de afgelopen weken heb ik namelijk regelmatig aan het CTG apparaat gehangen (die maakt een hartfilmpje van de baby), omdat ik de baby minder en anders voelde bewegen. Ook houd ik sinds afgelopen weekend echt veel vocht vast. Ik was in 3 dagen tijd ruim 3 kilo aangekomen, en daarnaast had ik elke keer hoofdpijn, dus ben ik ook nog doorgelicht of ik geen beginnende zwangerschapsvergifteging had. Gelukkig bleek dit niet het geval, mn bloeddruk was prima (125/85), en na 24uur urine sparen, wat overigens echt een kutklus is als je preggo bent, waren de eiwitten niet verhoogd, en ook mn bloed zag er prima uit. Ondanks dus dat alles er wel elke keer goed uit ziet, heeft de gyn al wel aangegeven dat het welletjes is en dat als ik in de komende dagen niet spontaan beval, we de natuur een handje gaan helpen. Hoewel ik natuurlijk hoop dat de bevalling vanzelf op gang zal komen, ben ik wel erg blij dat het einde nu echt in zicht is. Zwanger zijn is heerlijk, geweldig, speciaal, en heel bijzonder, maar het is echt maar goed dat het ‘maar’ 9 maanden duurt. Het kost gigantisch veel van je lichaam, en ook mentaal doe je een zwangerschap en niet zomaar even bij. En die horrormonen, ach die arme vent van mij, die heeft het te verduren gehad hoor. Gelukkig weet hij dat ik heel veel van hem houd (echt waar hoor schat, i love you!) en dat maakt het hopelijk een beetje goed. En anders moet hij maar zo denken, ze moet er zo een heel groot, dik kind uitpersen, dat zal vast pijn doen, dus dan heeft hij zn wraak ook weer van de afgelopen maanden (grapje!).

Ik ga nog even genieten van mijn dikke buik, en echt de aller aller aller laatste loodjes <3.

Getagged , , ,

Ouders van Nu, ons badritueel.

In juni werd ik via de mail van mijn blog benaderd door het blad Ouders van Nu met de vraag of wij toevallig in de randstad woonden en mee wilden werken aan een reportage over ons badritueel. Nou wonen wij  niet helemaal in de randstad, maar gelukkig wel dichtbij genoeg voor de fotograaf. Via skype deed ik een interview over ons bad ritueel met Ayden, en ook hubby werd een paar dagen later via de telefoon geïnterviewd. Er werd een datum gepland voor de fotoshoot, deze zou gewoon bij ons thuis zijn. 12 Juli in de ochtend stonden en 2 vrolijke dames voor de deur en werd onze badkamer gekeurd. Niet op hygiëne (gelukkig maar!) maar of deze geschikt was voor de foto’s. Nu hebben wij een groot raam in de badkamer, wat voor genoeg licht zorgde. Ook werden ze erg blij van ons vrolijke douchegordijn, dus dat kwam helemaal goed uit. Ondanks dat het babybadje eigenlijk al tijden gewoon op de grond staat in plaats van op de standaard, kozen we er toch voor het badje op de standaard te zetten, aangezien dit mooier uit kwam met de foto. Ze wilden graag een foto maken alsof Ayden echt in bad zat, dus zonder shirt. Ik stelde zelf voor om het bad echt te vullen, aangezien Ayden dan sowieso beter zou blijven zitten en dit ook leuker zou zijn voor de foto. Hij heeft overigens wel een zwemluier aan, omdat ik niet wilde dat als hij per ongelijk zou gaan staan dat ze dan een snap shot van zn blote bips konden maken. Ayden vond het allemaal maar interessant, en zat lekker bijdehand te doen voor de camera. En voor de liefhebbers, niet alleen mn kleine man is topless, ook hubby is shirtless. Ik begrijp dat jullie ondertussen hartstikke nieuwsgierig zijn geworden naar de foto…. Komt ie:

badkamerklein1

Zijn we geen lief, schattig, burgelijk, gezinnetje zo?! En kijk Ayden zn boevensmoeltje, om verliefd op te worden!

 

Natuurlijk zijn jullie ook razend benieuwd naar het artikel, dus ben ik zo lief geweest, deze volledig over te typen.

 

Roos (25), doucht, nu ze zwanger is, zittend op een klapstoel. Mark (29), zou zo 3 kwartier douchen als Roos hem niet na 20 minuten zou roepen. Ayden (1,5), moet lachen als hij een hap water neemt. Eind november verwachten Roos en Mark hun tweede kind.

Met zijn badstickers vermaakt hij zich uren!

Multitasken. Of hij nou in zijn babybadje of op het antislipmatje op de grond zit, naast of onder de stralen van de douche, Ayden vindt het allemaal geweldig. Roos: ‘Met zijn badstickers of een plastic bekertje kan hij zich uren vermaken. Samen in de douche vindt hij het leukst: als ik met de douchekop in zijn badje spuit, gaat hij extra spetteren.’ Roos is vaker thuis, en daarom iets bedrevener in het badritueel. Mark: ‘Als ik Ayden in bad doe, moet ik af en toe drie keer nadenken over de goede volgorde. Roos is sowieso beter in multitasken.’

Voorzichtig. Ayden doucht of baddert om de dag, en als het warm is elke dag. Roos: ‘Als vroeggeboren baby had hij in het begin weinig afweer en deden we hem dagelijks in bad. Zeker als er bezoek was geweest wilde ik alle mensen en bacteriën van hem af wassen.’ Schoon zijn vinden ze nog steeds belangrijk, maar ze zijn wel voorzichtig met zeep. Roos: ‘Mark heeft een gevoelige huid. Ayden niet, maar ik wil geen allergie in de hand werken. Waarom zou ik onnodig parfum op zijn huid smeren? Dat kan hij later altijd nog zelf doen.’ Ze gebruiken één op de drie keer badschuim, voor Ayden en voor zichzelf. Met water word je immers ook schoon. Roos: ‘En het is zo lekker als Ayden naar zichzelf ruikt.’

Genieten. Met hun onregelmatige werkdiensten is een vast badmoment niet in te plannen. Soms gaat Ayden ’s avonds in bad, dan weer ’s ochtends. Zodra hun werkrooster het toelaat, douchen ze samen. Mark en Roos wisselen elkaar af in de douche, Ayden zit erbij in zijn badje. Roos: ‘Ayden brabbelt dan nog meer dan anders, aan zijn gezicht zien we hoe leuk hij dat vindt.’ Net als zijzelf. Mark: ‘Het is echt een moment om van ons gezin te genieten, zoals we daar met zijn drietjes bezig zijn.’

 

Ik ben echt ontzettend trots op dit leuke artikel, en stiekem is het extra leuk omdat ik via mn blog benaderd ben. Ik was trouwens niet de enige blogster die een mailtje had gekregen, ook van Linda van MamaLiefde en haar gezin is een leuke reportage gemaakt (klik!).

Ondertussen ben ik door nog een blad benaderd (jeej!) en ook daar zat een fotoshoot bij. Ik mag er verder nog niks over zeggen, maar zodra het blad uitkomt, laat ik dat hier natuurlijk weten!

Zou jij het leuk vinden om via je blog benaderd te worden door een blad wat aansluit bij waar je over schrijft? 

Getagged , , , , , , , , ,

Ontkennen en blokkeren

Aanstaande zondag ben ik 28w zwanger. In de nacht van zondag op maandag, om 04:38u ben ik precies 1 minuut langer zwanger dan ik ooit was. Bizar om over na te denken. Er is me de afgelopen weken vaak gevraagd of ik angstig ben, bang voor herhaling. Eerlijk gezegd weet ik dan niet zo goed wat ik moet antwoorden. Ik weet dat er ergens diep van binnen veel angst en verdriet zit, maar ik voel het niet. Sinds week 25 lijkt het wel alsof ik het compleet geblokkeerd heb, de gevoelens die erbij komen kijken. Niet heel gek hoor, voor mij dan, want ik ben er wel mee bekend, dat ik mijn gevoelens compleet blokkeer. Al vroeg in mijn puberteit was dit een zelf aangeleerd trucje om te ‘overleven’. Ik had nogal last van depressies namelijk en had bedacht dat niks voelen beter was dan wanhoop, verdriet, boosheid en onmacht. Ik werd een expert in het blokken van mijn emoties. Jammer genoeg schiet je daar dus echt helemaal niks mee op, en heb ik in de afgelopen 2 jaar geleerd dit niet/minder snel meer te doen. Tot nu dus dan. Alleen het ‘ontblokken’ is vele malen lastiger dan het uitzetten. Het kost tijd, en energie, en ik ben bang dat ik dan een beerput opentrek waar ik in verzuip. Of in ieder geval tijdelijk kopje onder in zal gaan. En dat wil ik niet, ik wil niet stressen, verdrietig zijn, me bang of wanhopig voelen. Ik wil gewoon genieten van deze zwangerschap. Jammer genoeg gaat dat ook vrij lastig, als je emoties uitstaan. Want ik kan ze helaas niet selecteren welke aan en welke uit gaan, its all or northing.
Toch ga ik de beerput open gooien, en daar neem ik nu al kleine stapjes voor. Ik bereid me mentaal voor op een hele zware slapeloze nacht van zondag op maandag. Met veel tranen en angst. Gelukkig heb ik maandag ochtend een afspraak bij de gynaecoloog en ook een echo, en ik hoop vanaf dan te kunnen genieten. Want elke minuut, uur, dag, week, maand die deze baby in mijn buik zit, is een cadeautje!

Getagged , , ,

The pregnancy tag

Met heel veel inspiratie, maar te weinig rust in mijn donder om blogjes goed en netjes uit te werken, besloot ik maar weer eens een leuke tag in te vullen. Dit keer de Pregnancy Tag! Natuurlijk heb ik er een paar dikke buiken foto’s tussen gezet van afgelopen week.

1. Hoe ben je erachter gekomen dat je zwanger was en waar was dat?

Beide keren met een zwangerschapstest op de wc. Bij de zwangerschap van Ayden woonde we nog in een ander huis, en bij deze zwangerschap gewoon thuis.

IMG_1531.PNG

2. Hoe voelde je je (tijdens de zwangerschap)?

Bij de zwangerschap van Ayden had ik van 6 tot 16 weken een innige relatie met de wc pot, 4x per dag toiletknuffelen was geen uitzondering. Daarna voelde ik me opzich wel prima, ookal had ik was last van een lage bloeddruk en was ik daardoor snel duizelig.

Bij deze zwangerschap voel ik me moe, moe, moe. Ook  nu ben ik vaak duizelig en had ik al vroeg last van harde buiken. Ik merk nu wel dat het mentale aspect van deze zwangerschap veel zwaarder is dan bij Ayden, wat natuurlijk hartstikke logisch is gezien ik nu veel meer bezig ben met een spontane vroeggeboorte en dat was toen helemaal niet zo (het kwam niet eens in me op dat zoiets kon gebeuren).

3. Hoe oud was je?

Bij Ayden was ik 22 toen ik het ontdekte en 23 toen ik mama werd. Bij buikbabyboy2.0 was ik 24 toen we erachter kwamen en ondertussen ben ik al 25 geworden, dus zal ik voor de tweede keer mama worden op mijn 25e.

4. Hoe heb je het je partner verteld?

Beide keren via de telefoon! Oepsie, ja gevalletje van niet kunnen wachten. Bij Ayden was het trouwens afgesproken hoor, Mark moest namelijk vroeg beginnen met werken op mijn testdag en hij wilde me ’s ochtends niet wakker maken, dus ik zou testen zodra ik wakker zou worden en hem dan bellen. Ik weet nog dat ik heel erg twijfelde, want het tweede streepje was zo licht, dat ik bijna dacht dat ik het mezelf wijs zat te maken. Na een paar dagen nog een test gedaan, toen wel samen met Mark.

Bij deze zwangerschap ging het eigenlijk nog stommer. Ik had sinds ik Ayden heb en onregelmatige cyclus. Voor Ayden was ik altijd precies om de 28dagen ongesteld (op zaterdag om de 4 weken, ideaal), maar nu was hij elke x korter. Ik zou of op de woensdag of op de vrijdag ongesteld moeten worden, dat lag eraan hoelang mijn cyclus zou zijn. Ik had er vrij weinig vertrouwen in dat ik die maand zwanger zou zijn, aangezien ik op de 7e dag van mijn cyclus de HSG had gehad. Ik had dus met mezelf afgesproken dat ik vrijdag pas zou testen als ik ’s ochtends nog niet ongesteld zou zijn geworden. Woensdag kwam ik eigenlijk zonder ‘testdrang’ door (iedereen die zwanger wil worden weet precies wat ik bedoel haha), maar toen ik Ayden op bed had gelegd, had ik spontaan zin in een wijntje. Aangezien ik niet het risico wilde nemen dat ik alcohol zou drinken terwijl ik zwanger zou zijn, besloot ik een test te doen. Er eigenlijk compleet van uit gaande dat deze negatief zou zijn, plaste ik in een bakje, hield t staafje erin en legde hem op de wasbak. Nog voor ik klaar was met afvegen, stond er al een dikke plus! Huilend (van blijdschap mensen, van blijdschap!) heb ik Mark (terwijl ik nog in mijn blote kont op de wc zat) opgebeld. Hij kon me door mijn tranen heen eerst amper verstaan, maar toen hij het snapte was hij ook erg blij!

5. Heb je 12 weken gewacht voordat je het mensen vertelde en waarom wel/niet?

Om het ‘wereldkundig’ te maken hebben we inderdaad 12 weken gewacht. Wel hebben we het beide keren eerder verteld aan onze directe familie en rond 9/10 weken aan goede vrienden. Daarnaast heb ik deze zwangerschap meteen nadat ik Mark gebeld had, Gwen ge-appt we wisten namelijk van elkaar dat we ermee bezig waren en ik kon het nieuws niet voor me houden. Ik was wel even bang dat het bij haar (nog niet) zou lukken, maar gelukkig kreeg ik een paar dagen later ook een hele blije app met positieve test van haar!

6. Wil je meer dan één kind?

Haha, deze vraag lijkt me een beetje overbodig, aangezien Ayden zijn broertje lekker in mijn buik ronddobbert.

IMG_1530.PNG

7. Wat was/is je grootste food craving?

Tijdens de zwangerschap van Ayden had ik niet echt cravings, tenminste ik had soms wel opeens ergens trek in, maar het is niet zo dat ik de hele zwangerschap zin had in frikandellen ofzo. Ook nu heb ik niet 1 bepaalde craving, ik heb nu voornamelijk zin in lekker vet en ongezond. Of hartige hapjes, chipjes, toastjes met smeerseltjes dat soort dingen. Af en toe heb ik ineens zin in zoet, en dan haal ik snoepjes in huis. Wel wilde ik tot voor kort telkens lang houdbare halfvolle melk drinken, daar had ik elke x zo’n zin in. Jammer genoeg had ik laatst een pak wat dus niet goed meer was, en aangezien ik melk altijd naar binnen klok, had ik dus al heel mijn glas leeg voordat ik het überhaupt door had. Ik kon meteen doorrennen naar de plee, en trust me, bedorven melk smaakt nog goorder als het weer naar buiten komt! Sindsdien heb ik er nog wel zin in, maar durf ik het eigenlijk niet meer te drinken.

8. Wat was/is het beste van je zwangerschap?

Lastig, en zijn zo veel dingen mooi aan mijn zwangerschappen. Ik ben dol op mijn groeiende buik, vond en vind het zo mooi een zwangerschapsbuik! Ook blijf ik het zo bijzonder vinden dat 2 mensen gewoon samen leven kunnen creëren en dat er een mens in mijn buik groeit, soms vind ik het te bizar voor woorden, een minimensje in mijn buik! Maar het mooiste vind ik toch wel de schopjes en koprollen in mijn buik. Zo bijzonder dat je al contact kan maken met je kindje in de buik, helemaal als hij dan naar mijn of Mark zijn hand toe zwemt en er even tegen aan schopt, of zijn kont er tegen aan nestelt. Ook vind ik het nu erg leuk dat als Ayden bijvoorbeeld huilt, of erg druk is (en dus luid aanwezig) de baby daar ook op reageert.
9. Wat was/is het minst leuke?

De onzekerheid! Bah bah bah, wat kan je jezelf toch gek maken van onzekerheid tijdens een zwangerschap. Je moet maar gewoon vertrouwen op je lichaam en dat is lastiger dan je denkt!
10. Wilde je het geslacht weten? Waarom wel/niet?

Tijdens de zwangerschap van Ayden wilde wij het niet weten. Of nouja, ik wilde het perse niet weten, Mark die wilde het opzich wel weten, maar vond een verrassing gelukkig ook erg leuk. Wel had ik sinds ongeveer 13 weken zwangerschap het gevoel dat het een jongetje zou zijn. Deze zwangerschap wilde ik het wel graag weten, en vond Mark het niet erg als het een verrassing zou blijven. Gelukkig kon ik hem ervan overtuigen om een geslachtsbepalingsecho te doen. Heel veel mensen dachten dat ik dit keer een meisje zou krijgen, maar ik zelf had werkelijk geen idee. Met 16w kwamen we erachter dat Ayden een broertje krijgt, helemaal leuk! Ik denk dat ik het dit keer wel wilde weten om toch nog ergens de controle over te hebben. Tijdens de zwangerschap van Ayden raakte ik natuurlijk alle controle kwijt, en sindsdien is dat een beetje (ahum) een dingetje.
11. Had je snel een naam?

Toen Ayden geboren werd, hadden we nog geen naam gekozen. Voor een meisje hadden we toevallig die week besloten (Ayden zou Jessie Layla gaan heetten als ie een meid was geweest) maar we hadden nog 3 jongens namen staan om uit te kiezen. Ik ben er van overtuigd dat ookal was Ayden op tijd geboren, dat hij dan alsnog Ayden had geheten, die naam past namelijk precies bij hem. Waarschijnlijk had hij dan nog wel een tweede naam gehad.

Voor buikbaby2.0 hebben we sinds 1,5 week besloten over een naam! We twijfelen nog wel of er nog een tweede naam achter komt, want dit vinden we beiden wel mooi, maar een soort van oneerlijk tegenover Ayden. Waar je, je al niet druk om kan maken hè. Ik vind het wel heel gek om de baby al bij zijn naam te noemen hoor, is echt wennen, maar dat gebeurd vast snel genoeg.

IMG_1532.PNG

12. Wilde je gaan borstvoeden?

Hier kan ik volmondig JA op antwoorden. Helaas is dit bij Ayden niet gelukt en dat is nog altijd een litteken bij mij. Als hummel2.0 er is, ga ik er dan ook alles (maar dan ook echt ALLES) aan doen om de borstvoeding dit keer wel te laten slagen, maarre no pressure verder hoor.
13. Waar kijk je het meeste naar uit?

Heel, héél lang zwanger zijn en dan een voldragen baby op de wereld zetten. Hoewel dit me ergens ook wel beangstigd, want hoe de hell is het om alleen maar te kunnen waggelen in plaats van lopen. Hoe voelt het om die dikke buik helemaal zat te zijn (ik kan het me werkelijk waar niet voorstellen), hoe is het om verlof te hebben, wat kan ik verwachten van de kraamweek en de kraamverzorgster. Hoe gaat überhaupt zo’n intake met de kraamverzorging in zijn werk?! Zorgen voor later, nu eerst maar verder broedden en duimen dat ik minimaal 37 weken zwanger mag worden!

Getagged , , , , ,

Onzekere hersenspinsels

Dat een tweede zwangerschap anders is dan de eerste, zullen de meeste moeders beamen. Waar je tijdens je eerste zwangerschap echt nergens anders aan kan denken, is dat bij een tweede al heel anders. Natuurlijk zit het constant in je hoofd, maar een (ondeugende) dreumespeuter eist al heel veel van je aandacht op en ook als je al een ouder kind hebt, zal dit het geval zijn. Je hebt toch een bepaalde routine met je kind waardoor je minder aandacht aan buikwrijven en dagdromen kan besteden. Daarnaast is het niet allemaal meer nieuw, en weet je al (ongeveer) wat je te wachten staat. Natuurlijk is elke zwangerschap anders, en even bijzonder, maar toch doe je een tweede zwangerschap al sneller er ‘even bij’. Tenminste dat is wat ik ervaar. Soms maakt dat me aan het twijfelen, want, is het echt zo dat je minder aandacht aan een tweede zwangerschap kan besteden, of hou ik bewust wat meer ‘afstand’ van mijn zwangerschap? Durf ik me minder aan mijn groeiende buik te hechten, omdat ik bang ben dat ik er alweer zo vroeg afscheid van moet nemen? Ik vind het lastig hier objectief over te oordelen. Want natuurlijk ben ik bang dat deze zwangerschap ook weer uitloopt op een vroeggeboorte, dat we weer geen ‘normale’ kraamtijd mogen beleven, dat de borstvoeding weer mislukt, dat we weer langere tijd op en neer naar het ziekenhuis moeten en hoe ik dat in hemelsnaam aan Ayden moet gaan uitleggen. Toch kan ik op momenten dat ik er tijd voor maak, onwijs genieten van het lieve kleine schoppende kereltje in mijn buik. De verdeling is ongeveer 50/50. De ene helft is angst en onzekerheid en de andere helft is genieten en liefde voelen voor dit nieuwe leventje en deze zwangerschap. Lastig vind ik het, frustrerend zelfs, want ik wil zo graag alleen maar genieten en me geen zorgen maken. Onrealistisch natuurlijk, want elke vrouw maakt zich wel eens zorgen als ze zwanger is en daarnaast is het met onze geschiedenis niet meer dan logisch dat ik wel eens volledig in de paniek schiet. Ik ben alleen bang, dat als ik inderdaad onbewust ‘afstand’ hou, ik daar later spijt van ga krijgen. Dit zou best wel eens mijn laatste zwangerschap kunnen zijn (daar zijn we nog niet over uit), en als ik die dan niet bewust mee maak, weet ik nu al dat ik me daar schuldig om ga voelen. Ondanks de kwaaltjes en onzekerheid vind ik het namelijk wel heel erg fijn om zwanger te zijn. Het blijft zó bijzonder om leven in je buik te voelen groeien en bewegen. Ook vind ik zwangere vrouwen (over het algemeen) echt prachtig om te zien en zou ik dol graag zo’n prachtige mooie mega dikke buik willen. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik die dikke buik helemaal spuugzat zou worden op het eind. Hoe het is om verlof te hebben en afscheid te nemen op je werk voor zo’n 16 weken. Ik weet niet hoe het is om zo nieuwsgierig te zijn naar je kindje dat je echt niet meer kan wachten en er echt aan toe bent dat het geboren wordt. Ik weet niet hoe een intake gesprek met de kraamhulp in zijn werk gaat, of hoe het werkt met die klossen onder je bed. Nu ik de 28weken grens langzaam nader (ik ben nu 23 weken), kan ik alleen maar concluderen dat ik het moeilijk vind om verder dan dat te kijken. Het liefst wil ik alles voor de 28weken af hebben, dan hoef ik me daar geen zorgen meer om te maken. Aan de andere kant wil ik dat juist niet, want het lijkt me zo fijn om tijdens je verlof nog lekker de laatste dingetjes te regelen, mini-kleding wasjes te doen, 100x opnieuw de kast en commode in te delen en spontaan poetsdrang te krijgen. Ik vind het gewoon eng om er over na te denken, bang dat als het weer anders loopt dan de bedoeling is, ik extra teleurgesteld ben. Hartstikke bullsh*t natuurlijk, want dan ben ik sowieso hartstikke teleurgesteld.

Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik nou precies heen wilde met dit blogje, maar ik moest het gewoon even kwijt.

Getagged , , ,

Rustig aan

Al een paar dagen schreeuwde mijn lijf om rust. Niet een beetje rustig aan, maar gewoon even helemaal niks. De warmte werkt ook niet bevorderlijk, hallo olifantvoetjes, en slapen doe ik amper. Ik kwam al moeilijk in slaap, lag soms uren naar het plafond te staren, maar met die hitte is het helemaal niet meer te doen. Ik ben uit wanhoop afgelopen nacht op de badkamervloer voor het open raam gaan slapen. Wel op een dubbel gevouwen dekbed hoor, niet op de harde vloer, maar toch. En hoewel ik nu hartstikke moe ben (het is half 12), wacht ik toch echt tot het in huis een beetje afgekoeld is overal. Eigenlijk moest ik vandaag werken, maar ik heb me ziek gemeld, en hoewel ik dat hartstikke lastig vond, en onwijs vervelend voor mijn collega’s, heb ik wel de goede beslissing gemaakt. Ik heb mezelf verplicht beter naar mijn lichaam te luisteren, want een vroeggeboorte2.0 ziet deze mama absoluut niet zitten, dus dan kan ik maar beter naar alle signalen van stress luisteren. Vandaag heb ik dus vrij weinig uitgevoerd. Het overgrote deel van de dag heb ik binnen gezeten omdat het net iets koeler was dan buiten, maar eind van de middag heeft Mark de partytent opgezet voor wat schaduw, en heb ik heerlijk buiten gezeten/gelegen. Mezelf verkoelend met de plantenspuit. Na het weekend wil ik even een extra algehele check up laten doen, want voel me gewoon verrot.

Ik maakte best een heleboel foto’s vandaag, maar deze twee wilde ik graag even met jullie delen. Ik ben bijna 21w zwanger, dus dat verdient wel een blote babybuik foto vond ik zo.

DSC01202

 

Binnen even kroelen met mijn grote ondeugende boeffie. Nu al een boobiesman, zoals je op deze foto duidelijk kan zien.

 

 

DSC01245

 

Ayden heeft mijn tongpiercing (her)ontdekt. De gehele dag probeert hij zijn vingertjes in mijn mond te krijgen en de piercing te pakken. En als ik mijn  mond niet snel genoeg open doe, steekt hij zijn tong uit, om mij te laten zien wat hij wil, te grappig!

 

 

Getagged , , , , , ,

Tandarts

Vorige week vrijdag gingen wij voor de halfjaarlijkse controle met zijn drietjes naar de tandarts. Ik vond het niet zo erg want ik had al een paar dagen wat last van mijn kiezen rechtsboven en was er van overtuigd dat er daar vast een gaatje zou zitten.

20140717-142808-52088673.jpg
Ayden ging de eerste 5 minuten lief zitten spelen in de wachtkamer, maar was dit helaas al snel zat. Hij ontdekte de automatisch deur naar buiten en werd heel erg boos als je hem hinderde in het weglopen. Onze lieftallige dreumespeuter die kan er wat van hoor, een driftbuitje op zijn tijd doet hij niet moeilijk over. Hij schreeuwde dus fijn de wachtkamer bij elkaar. Gelukkig waren we redelijk snel aan de beurt. Ik ging als eerste in de stoel, aangezien Mark nog met een na snikkende Ayden in zijn armen liep. Ik vertelde natuurlijk dat ik zwanger was, en last had van rechtboven. Wonderbaarlijk genoeg was er rechtsboven niks te zien, en had ik linksboven 2(!) kleine gaatjes. Ze zeggen wel eens ‘elke zwangerschap kost een tand’, en ik denk dat mijn lijf even een inhaalslag gemaakt heeft aangezien ik tijdens de zwangerschap van Ayden geen tandproblemen heb gehad. Best bijzonder als je denkt dat ik toen een innige relatie met de wc pot had voor ruim 10weken lang, en ik amper kon poetsen omdat ik een tandenborstel in mijn mond niet kon verdragen (hallo kokhalsrelfex!). En nu ben ik niet misselijk geweest, en kan ik normaal poetsen en heb ik toch 2 gaatjes. Ik heb ooit 1 gaatje gehad in een melkkies, en 2 jaar geleden wat herstel werkzaamheden gehad aan een beginnend gaatje, maar verder nooit iets aan de hand met mijn gebit. En nu moest ik dus terugkomen voor een fijne boor en vul sessie. Mark had meer geluk, zijn gebit zag er prima uit! Ayden vond het best interessant, maar wilde echt niet in de stoel zitten, prima dit hoeft ook nog eventjes niet.

Ik maakte meteen een nieuwe afspraak en die stond voor vandaag op de planning. De tandarts had al gevraagd of ik verdoving wilde, maar ik dacht van niet. Mark verklaarde me voor gek, maar ik heb gewoon een hekel aan verdovingsprikken. Ik heb van de week nog wel een aantal keer getwijfeld, maar toen ik vanochtend met frisse tegenzin er naar toe fietste, besloot ik het gewoon zonder te proberen. Nog voordat ik me had kunnen melden werd ik al geroepen door de assistente en mocht ik in de stoel plaats nemen. Er werd me nog een x gevraagd of ik geen verdoving wilde, maar omdat ook de tandarts zei dat het om oppervlakkige gaatjes ging, zou ik het heel stoer zonder proberen.
Het is me uiteindelijk alles meegevallen. Natuurlijk is het geen prettig gevoel, het boren voelt alsof iemand een ijsje tegen een gevoelige tand houdt, maar tijdens het vullen doen ze een soort ding om je kies heen, wat ze aandraaien met een tang. Nou ik kan je vertellen dat ik dat vervelender vond dan het hele boren. En nog vervelender vond ik het toen hij helemaal klaar was met de gaatjes vullen, hij nog even tandsteen ging weghalen bij mijn onderste snijtanden. Wat een kut gevoel is dat zeg! Lekker met zo’n haakje tussen de kieren van je tanden schrapen, bluh! Maargoed, we hebben het weer overleefd, en ik stond met een kwartier weer buiten in het stralende zonnetje, zonder verdoofd smoelwerk maar met een vriendje wat me heel stoer vond. En dat is ook wat waard ;).

Getagged , , ,

Zenuwen voor 20w echo.

Sinds een paar dagen merk ik dat ik wat zenuwachtig ben, wat meer gespannen, misschien zelfs wel wat angstig. Over 1,5 week hebben we namelijk de 20w echo. Ik maak me niet zozeer druk over of het kindje wel gezond is, op de een of andere manier geloof ik dat wel. Waar ik me voornamelijk druk om maak is de hoeveelheid vruchtwater die ze gaan meten. Ayden is natuurlijk spontaan geboren met 28w en daar is nooit een reden voor gevonden. Het enige ‘afwijkende’ in mijn zwangerschap, is dat ik tussen de 18 en 20w heel heel heel hard groeide en ik een 28w buik leek te hebben. Dit kwam omdat ik gigantisch veel vruchtwater had. Ik heb zelfs een nog uitgebreidere echo gehad in het WKZ in Utrecht om te zoeken naar de reden van het vele vruchtwater. Soms kan het duiden op zwangerschapssuiker, maar omdat Ayden gewoon ‘normale’ grootte was voor de termijn, was dit niet het geval. ‘Suiker’baby’s zijn namelijk altijd (veel) groter dan gemiddeld. Maar na een uitgebreide 20w echo en een nog uitgebreidere echo in het WKZ, was er geen reden voor het vele vruchtwater. Kindje zag er goed uit, navelstreng zag er goed uit, placenta zag er goed uit, it was a mystery. Ik kreeg het advies rustig aan te doen en rond de 24w mocht ik weer terug komen voor een echo in het WKZ. Ook werd er een vruchtwaterpunctie geopperd, maar dit wilde we absoluut niet. Zo’n mega naald die mn dikke buik in zou gaan, en de kans van 1 op 200 op een miskraam, no thank you! Uit de echo met 24w kwam ook niks speciaals naar voren. Kindje was prima gegroeid, maar ik had nog steeds te veel vruchtwater. Wel was het in verhouding tot de 20w echo, minder geworden. Met 27w ben ik nog bij de verloskundige geweest. Hier voelen ze de hoogte van je baarmoeder, en ze zei dat hij op een goede hoogte zat en het kindje genoeg ruimte had voor iemand van 27/28w. De enige ‘reden’ die ze me konden geven, was dat ik een zeer goed werkende placenta had. Opzich klopte dit wel, want toen Ayden met 28w werd geboren was hij aan de ‘zware’ kant voor zijn leeftijd. Hij woog 1395gr, en meestal zitten ze rond een kilo. Aangezien ze nooit een reden hebben gevonden voor de vroeggeboorte, heeft (in mijn hoofd) het vele vruchtwater er mee te maken. Het zou voor mij een indicatie zijn of ik me (extra) zorgen ga maken, of niet. Ondanks dat ik weet dat het nergens op slaat, en elke zwangerschap anders is, merk ik dat ik dat gewoon mijn eigen hoofd niet uitgepraat krijg. Helemaal omdat ik de afgelopen dagen gigantisch veel bandenpijn heb gehad, en ik dit tussen week 17,5 en week 20 bij Ayden ook had, omdat ik zo hard groeide. Het stelt me wel een beetje gerust dat mijn buik aan de buitenkant niet ineens gigantisch groeit, maar ik moet natuurlijk nog even tot de 20w (ben vandaag precies 18w).

Ik vind het best knap dat ik nu pas aan het doemdenken geslagen ben (op de onzekerheden in de eerste 12w na dan). In eerste instantie was mijn reactie om de doemgedachtes keihard weg te stoppen, maar toen besefte ik me dat ik echt wel angstig mag zijn. Ik heb nou eenmaal iets traumatisch mee gemaakt, en ben nu bang voor herhaling, volgens mij is dat hartstikke normaal. Ik probeer het dus maar over me heen te laten komen en te accepteren dat dit iets is wat bij mij hoort. Een zorgeloze zwangerschap, zal ik nooit meer krijgen, al zou ik nog 100 keer zwanger worden.

Getagged , , , , , ,