Tagarchief: vroeggeboorte

Hoogtepunten

Dat ik de laatste tijd een stuk minder actief ben op mijn blog, betekend natuurlijk niet dat ik niks mee maak. Sterker nog, ik heb een heleboel hoogtepunten mee gemaakt de afgelopen weken. Hoewel het ‘echte’ bloggen nog steeds niet zo wil lukken, vind ik het wel leuk om jullie een beetje op de hoogte te houden. Vandaar dat ik mijn (onze) mijlpalen van de afgelopen tijd even op een rijtje voor jullie zet. Een soort mini update, zullen we maar zeggen.

 

Als eerste, en meteen de belangrijkste; Ayden is 28 oktober 2 jaar geworden. Van prematuur naar peuter, ik kan het bijna niet geloven. Mijn ventje, zo klein en kwetsbaar toen hij geboren werd, en nu al een echt jongetje, met een sterke eigen(wijze) wil. Van 1390 gram, naar ruim 13 kilo nu, ongelooflijk. Hij begint steeds meer te kletsen en wil het liefst alles tegelijk doen en leren. Gaat constant op onderzoek uit, en vindt het heerlijk om grenzen op te zoeken (en te overschrijden). Een echte peuter dus en ik geniet er met volle teugen van. Natuurlijk is het soms ook wel zwaar, zeker met zo’n dikke buik, maar dat neem ik maar even voor lief. Hij mag/kan nog maar eventjes genieten van mama’s (en papa’s) onverdeelde aandacht voordat zijn broertje zich aandient, dus ik koester elk moment. Natuurlijk hebben we zijn verjaardag gevierd, en hij is goed verwent. Van ons heeft hij het Ikea keukentje gekregen, een schot in de roos, want hij speelt er nog steeds elke dag mee. Ook heeft Mark bij de dagbesteding van zijn werk een hele grote houten opbergkist laten maken van massief hout. Echt een geweldige investering, en aan het eind van de dag hoef ik alleen maar alle losse spullen te verzamelen en in de kist te gooien, ideaal. Nog een voordeel is dat hij de kist zelf niet open krijgt, waardoor ik hem elke dag iets ‘nieuws’ kan geven om mee te spelen en hij zich echt op dat speeltje kan concentreren in plaats van telkens wat anders te zien en uiteindelijk nergens echt mee te spelen. Verder heeft hij onder andere een houten treinbaan, nieuwe winterschoenen, kinetic sand en duplo gekregen.

 

Ik heb, op 31 oktober, mijn rijbewijs gehaald! Ik ben er zo verdomde trots op, dat ik met mijn dikke pens, hormonale buien en zwangerschapsbrein gewoon in 1x geslaagd ben. Zelfs mijn examinatrice vond het hartstikke knap dat ik met 35 weken en 5 dagen zwangerschap zo netjes en steady reed, ze gaf zelf aan tijdens haar eigen zwangerschappen een gigantisch slechte chauffeur te zijn. Dat ik iets meer dan 50 lessen nodig heb gehad, vergeten we maar even voor het gemak, want mijn spaarrekening doet er nog pijn van.

 

Afgelopen zondag, 9 november, was ik 37 weken zwanger. Een geweldige mijlpaal, want dat betekend dat ik gewoon een voldragen baby in mijn buik heb. Ik kan heb me bijna niet voorstellen, en moet mezelf soms even knijpen. En morgen (als ik niet vannacht beval, you never know), ben ik 38 weken zwanger, dat betekend dat ik gewoon 10 weken (!!!) langer zwanger zal zijn als ik was van Ayden. Heel raar en onwerkelijk om bij stil te staan. Ondanks dat hoogzwanger zijn, nieuw is voor mij, voelt het toch ‘normaal’ aan, zoals het hoort. Ik ben onwijs dankbaar dat ik dit mag mee maken, en eerlijk is eerlijk, dit heelt een hele hoop wonden die ik het opgelopen met Ayden zijn vroeggeboorte. Ik ben het zwanger zijn dan ook nog niet zat, hoewel ik de lichamelijke gebreken wel zat begin te worden. Niet alles kunnen doen wat je wilt, vaak en veel pijn hebben, alleen maar omdat je een normaal klusje hebt gedaan, of bijvoorbeeld niet meer van de grond af kunnen komen nadat ik met Ayden heb gespeeld. Ach nog een paar weekjes (dagen, uren?) en dan kan ik weer op mijn buik slapen en heb ik een lekker mollige baby op mijn borst heel de dag! We zijn er trouwens sinds gisteravond helemaal klaar voor. De babykamer is helemaal af, het bed staat op klossen (al een week), het kraammatras ligt in bed (wat kraakt dat ding zeg!), ik heb gister de laatste hand gelegd aan de voering van de wieg, de vluchttas staat klaar, net zoals de maxicosi met warme zak erin, mn kolftas is compleet en mentaal is de knop nu ook om. Ik ben gestopt met optellen vanaf week 28, maar ben nu aan het aftellen tot de uitgerekende datum. Natuurlijk houdt ik in mijn achterhoofd dat het nog 2 weken langer zou kunnen duren, maar stiekem hoop ik dat hij iets voor 30 november zich al aandient, ik ben namelijk zó benieuwd naar zijn gezichtje! Zou hij op Ayden lijken, ik denk het niet, want Ayden heeft er nooit echt uitgezien als een a-therme baby, pas rond een half jaar begonnen de echte ‘prematurentrekjes’ weg te trekken en vulde zijn gezichtje zich met wat vetjes. Spannend, het wachten is begonnen!

 

 

Advertenties
Getagged , , , , , , , , ,

Zenuwen voor 20w echo.

Sinds een paar dagen merk ik dat ik wat zenuwachtig ben, wat meer gespannen, misschien zelfs wel wat angstig. Over 1,5 week hebben we namelijk de 20w echo. Ik maak me niet zozeer druk over of het kindje wel gezond is, op de een of andere manier geloof ik dat wel. Waar ik me voornamelijk druk om maak is de hoeveelheid vruchtwater die ze gaan meten. Ayden is natuurlijk spontaan geboren met 28w en daar is nooit een reden voor gevonden. Het enige ‘afwijkende’ in mijn zwangerschap, is dat ik tussen de 18 en 20w heel heel heel hard groeide en ik een 28w buik leek te hebben. Dit kwam omdat ik gigantisch veel vruchtwater had. Ik heb zelfs een nog uitgebreidere echo gehad in het WKZ in Utrecht om te zoeken naar de reden van het vele vruchtwater. Soms kan het duiden op zwangerschapssuiker, maar omdat Ayden gewoon ‘normale’ grootte was voor de termijn, was dit niet het geval. ‘Suiker’baby’s zijn namelijk altijd (veel) groter dan gemiddeld. Maar na een uitgebreide 20w echo en een nog uitgebreidere echo in het WKZ, was er geen reden voor het vele vruchtwater. Kindje zag er goed uit, navelstreng zag er goed uit, placenta zag er goed uit, it was a mystery. Ik kreeg het advies rustig aan te doen en rond de 24w mocht ik weer terug komen voor een echo in het WKZ. Ook werd er een vruchtwaterpunctie geopperd, maar dit wilde we absoluut niet. Zo’n mega naald die mn dikke buik in zou gaan, en de kans van 1 op 200 op een miskraam, no thank you! Uit de echo met 24w kwam ook niks speciaals naar voren. Kindje was prima gegroeid, maar ik had nog steeds te veel vruchtwater. Wel was het in verhouding tot de 20w echo, minder geworden. Met 27w ben ik nog bij de verloskundige geweest. Hier voelen ze de hoogte van je baarmoeder, en ze zei dat hij op een goede hoogte zat en het kindje genoeg ruimte had voor iemand van 27/28w. De enige ‘reden’ die ze me konden geven, was dat ik een zeer goed werkende placenta had. Opzich klopte dit wel, want toen Ayden met 28w werd geboren was hij aan de ‘zware’ kant voor zijn leeftijd. Hij woog 1395gr, en meestal zitten ze rond een kilo. Aangezien ze nooit een reden hebben gevonden voor de vroeggeboorte, heeft (in mijn hoofd) het vele vruchtwater er mee te maken. Het zou voor mij een indicatie zijn of ik me (extra) zorgen ga maken, of niet. Ondanks dat ik weet dat het nergens op slaat, en elke zwangerschap anders is, merk ik dat ik dat gewoon mijn eigen hoofd niet uitgepraat krijg. Helemaal omdat ik de afgelopen dagen gigantisch veel bandenpijn heb gehad, en ik dit tussen week 17,5 en week 20 bij Ayden ook had, omdat ik zo hard groeide. Het stelt me wel een beetje gerust dat mijn buik aan de buitenkant niet ineens gigantisch groeit, maar ik moet natuurlijk nog even tot de 20w (ben vandaag precies 18w).

Ik vind het best knap dat ik nu pas aan het doemdenken geslagen ben (op de onzekerheden in de eerste 12w na dan). In eerste instantie was mijn reactie om de doemgedachtes keihard weg te stoppen, maar toen besefte ik me dat ik echt wel angstig mag zijn. Ik heb nou eenmaal iets traumatisch mee gemaakt, en ben nu bang voor herhaling, volgens mij is dat hartstikke normaal. Ik probeer het dus maar over me heen te laten komen en te accepteren dat dit iets is wat bij mij hoort. Een zorgeloze zwangerschap, zal ik nooit meer krijgen, al zou ik nog 100 keer zwanger worden.

Getagged , , , , , ,

Ayden krijgt promotie!

Ayden is door het dolle heen (voor zover dat kan voor een dreumes van 1,5), meneer krijgt namelijk promotie, en wat voor één! De mooiste promotie die je, je als boeffie van 1,5 kan wensen. Hij wordt namelijk: GROTE BROER! Natuurlijk zijn wij, als ouders zijnde, hartstikke trots en blij, dat onze kleine grote man deze prachtige promotie krijgt, ondanks dat wij er al het ‘harde werk’ voor hebben moeten doen, haha. 

promotie!

 

Ik ben volgens de laatste echo (die ik vanmiddag heb gehad) vandaag precies 13 weken zwanger. 30 November ben ik uitgerekend van baby 2.0. Bij de termijnecho rond de 10 weken werd ik nog uitgerekend op 6 December, maar nu toch een hele week eerder. Ach het maakt me niks uit, zolang de baby maar tot minstens 37 weken lekker in mn buikie blijft ronddobberen!

Vanwege de vroeggeboorte van Ayden, sta ik de gehele zwangerschap onder strenge controle bij de gynaecoloog. Zo gaan ze geregeld cervixmetingen doen (baarmoederhalsmond metingen), en zo kijken of hij niet korter wordt, wat kan duiden op een beginnende bevalling. Ook was er sprake van dat ik misschien hormonen moest gaan spuiten, maar mijn gyn is daar geen voorstander van, omdat er eigenlijk nog maar heel weinig onderzoek naar is gedaan. Prima, vind ik geen probleem. Liever extra controles (en hopelijk echo’s!) dan elke week een prik.

Ondertussen heb ik al 5 echo’s gehad, met 6w, 7w, 9w, 10w, en vanmiddag met 13w  Ik weet het, menig zwangere dame zal jaloers op me zijn. Helaas was het zo, dat ik last had van ‘bruin verlies’. Hierdoor werd ik erg angstig, en was ik heel erg bang voor een miskraam. Het bleek tijdens de echo’s dat de moederkoek een deel in mijn baarmoedermond ligt, en dat dit dus zorgde voor het bruinverlies. Kan inprincipe geen kwaad, alleen ben je bijvoorbeeld wel gevoeliger voor infecties. Zodra je baarmoeder groter wordt, ‘klimt’ de placenta ook omhoog, dus hoor je er geen last meer van te hebben. Gelukkig heb ik op elke echo een mooi kloppend hartje gezien, zelfs al bij de 6w. Waarschijnlijk was hij precies die dag gaan kloppen, want naast een vruchtzakje, zag je alleen een knipperend wit stipje. Ik voelde me zo trots en gelukkig toen ik dat zag, onbeschrijfelijk! En net ook weer, toen baby 2.0 heerlijk aan t rond tollen was tijdens de echo, en af en toe lekker even de beentjes strekte, zucht, smelt!

We zijn onwijs blij met deze zwangerschap, en we hopen hem verder zo onbezorgd mogelijk door te komen. Dus lieve volgers, bereidt je voor op heel veel babyspam, klaagblogs, dikke buiken foto’s, angsten, nutteloze feitjes, en vooral heel veel blijdschap, de komende maanden!

 

 

Getagged , , , , , , , ,

Happiness

Ik kan het eindelijk sinds lange tijd weer zeggen; ‘ik ben gelukkig‘, en dat voelt goed. Ik heb er lange tijd, hard voor moeten werken, maar dat is het zo waard geweest.

Ik ben altijd wel bekend geweest met depressieve klachten, sinds mijn puberteit heb ik heel wat maatschappelijk werkers, vertrouwens-personen, psychologen en zelfs medicatie voorbij zien komen. Meestal vond ik het allemaal na een paar maanden wel weer prima en zette ik mn happy face masker op en ging ik door alsof er niets aan de hand was. Ik was een pro in mijn gevoelens wegstoppen en negeren. Dat werkt dus niet, ja misschien een paar maanden, en als je gelukt heb een jaar, maar op een gegeven moment loop je weer keihard tegen jezelf aan. Een vicieuze cirkel, die elke keer moeilijker te doorbreken is. Als ik in een depressie zat, werd ik ook vaak ziek. Allerlei lichamelijke klachten, zoals hoofdpijn, migraine, rugpijn, hartkloppingen en een slechte weerstand hoorden er voor mij gewoon bij. Ik heb na zitten denken, en denk dat ik al ruim 10 jaar (!) mezelf voor de gek heb gehouden met hoe ik me voel en hoe ik echt ben. Door het masker wat ik opzette en mijn gevoel en acties ‘sugar coatte’ werd ik heel erg druk en aanwezig, terwijl ik dat helemaal niet ben.

De vroeggeboorte van Ayden (mijn bevallingsverhaal vind je hier), heeft mij emotioneel echt gesloopt. Het worden van mama (of papa) is de grootste verandering in je leven waarbij je opnieuw het wiel moet uitvinden en heel veel mama’s (en papa’s) zichzelf weer terug moeten vinden. Als je zwangerschap/bevalling dan niet verloopt zoals je verwacht of hoopt, is dat traumatisch. Ik concentreerde me volledig op het moederschap, en zette mezelf in de overlevingsstand. Niet nadenken of voelen, nee gewoon keihard doorgaan met de dagelijkse dingen. In mei moest ik weer gaan werken, en ondanks dat ik aangaf dat ik niet zeker wist of ik er wel aan toe was, toch gaan re-integreren. Een maand later werkte ik weer mijn volledige uren. Ik merkte dat ik weinig energie had, me moeilijk kon concentreren, heel erg vergeetachtig was, niet kon slapen, heel snel geïrriteerd was, me niet kon ontspannen, en om de haverklap ziek thuis zat. Alles is af te schrijven aan ‘9 maanden op, 9 maanden af’ symptomen, maar ik had het wel heel erg extreem. Zoals gewoonlijk luisterde ik niet naar mezelf, en afgelopen september, tijdens onze vakantie, ben ik letterlijk ingestort. Ik was duizelig, had een paniek en angst aanval en was compleet het overzicht kwijt op mijn leven. Ik ben een aantal uur compleet overstuur geweest en kreeg mijn emoties niet meer onder controle. Mark had de dokter voor me gebeld en (nog steeds overstuur) ben ik daar geweest. Ik kreeg meteen een heleboel diagnoses om mijn oren gesmeten. Post-natale depressie (kan nog tot uiting komen tot een jaar na de bevalling), Post traumatische stress stoornis (PTSS), burn-out oftewel overbelasting in combinatie met een depressie. De dokter wilde me meteen anti depressiva aan smeren, maar dit wilde ik niet. Ik had juist te lang mijn gevoelens weg gestopt en genegeerd, ik wilde geen medicatie die me afstompte, ik wilde mijn problemen aanpakken. En niet zoals ik hiervoor had gedaan, een paar maanden over koetjes en kalfjes met hulp verlening praten, maar echt tot de kern van mezelf komen en mezelf terug vinden. Ik heb ruim 2 maanden in de ziekte wet gezeten, en ben veel bezoekjes aan de dokter, bedrijfsarts, verzuimarts en psycholoog rijker. Via mijn werk kreeg ik een life coach aan geboden. Ik pakte alles aan waarvan ik hoopte dat het zou helpen en de life coach was een schot in de roos. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me begrepen door hulpverlening, had ik het idee dat er voor mij de juiste vragen werden gesteld die ervoor zorgde dat ik echt kritisch en eerlijk naar mezelf moest kijken. Ik had ongeveer elke 2 á 3 weken een gesprek van 1,5u met haar. Soms kreeg ik een opdracht mee naar huis, maar meestal praatte we gewoon. Ze zorgde dat ik mezelf op een andere manier kon bekijken, en hielp me om het positieve te zien in het negatieve. Ze leerde me dat mijn mening ook belangrijk was, en als ik die niet durfde te delen, dat ik daar niet alleen mezelf te kort mee doe, maar ook de ander, want die kan ook van mijn mening leren. Ook hielp ze me positiever tegen de bevalling/vroeggeboorte van Ayden aan kijken, en niet meer zo boos te zijn op mijn (in mijn ogen, falende) lichaam. Zo ben ik me gaan beseffen, dat mijn lichaam echt niet zomaar, for no reason at all, Ayden eruit heeft gewerkt, en dat alles heel anders had kunnen aflopen als hij was blijven zitten. Om t even zwart op wit te zetten, dan was hij misschien wel doodgegaan in mijn buik. Vreselijk om aan te denken, en dat zet mijn veel te vroege bevalling in een heel ander licht. Om nou te zeggen dat ik dankbaar ben voor de vroeggeboorte, nee dat zeker niet, maar ik heb er wel meer vrede mee.

Naast hulp met de verwerking van het afgelopen jaar, hebben we ook gekeken naar dingen die al langer speelden. Zo heb ik bijvoorbeeld altijd moeite gehad met mensen die ‘boven’ mij staan, of waarvan ik dat idee had. Als ik een gesprek moest voeren met een leidinggevende, was ik altijd heel erg zenuwachtig van te voren, geen gezonde spanning, nee echt zo veel zenuwen dat ik ging zweten, rood aanliep of rode vlekken in mijn nek kreeg, ging stotteren en letterlijk buikpijn kreeg. Dat is niet gezond, en daarnaast ook helemaal nergens voor nodig. Ik heb beter geleerd hiermee om te gaan, en heb tegenwoordig nog wel ‘last’ van gezonde spanning, maar die neem ik voor lief. Het is niet zo dat ik specifieke trucjes heb geleerd, ik heb voornamelijk meer vertrouwen in mezelf en mijn eigen kunnen gekregen, en ik weet nu ook dat het niet erg is om iets verkeerds te zeggen. Nobody is perfect!

 

Kijk, het is nu heus niet zo, dat ik heel de dag zingend en fluitend doorbreng, en alleen maar lach. Ik ben heus nog wel eens chagrijnig, boos of verdrietig, maar dat hoort erbij. Er is weer rust in mijn hoofd en mijn lijf, en dat is fijn.

 

Voor 24uur lang happiness: 24 hours of happy, word ik heel erg vrolijk van!

 

Getagged , , , , , , , , , , , , , , ,

HSG

Vrijdag ochtend heb ik een hysterosalpingogram oftewel HSG onderzoek gehad. Nu zullen de meeste van jullie denken, what the f… is een HSG? Bij een HSG wordt er een röntgen foto van de baarmoeder met contrastvloeistof gemaakt. Vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen komen in aanmerking voor een HSG, dit om te kijken hoe de conditie van de baarmoeder is en of er niet een of beide eileiders verstopt zitten waardoor ze niet zwanger kunnen raken. Nou heb ik geen vruchtbaarheidsproblemen, maar na de vroeggeboorte en twee curettages (eerste 6w na de bevalling ivm achtergebleven stuk placenta, tweede een half jaar geleden op verdenking van nog een achter gebleven stukje placenta, maar bleken verklevingen te zijn) in het afgelopen jaar, wilde mijn gynaecoloog toch de conditie van mijn baarmoeder checken. Helemaal omdat bij de tweede curettage wat verklevingen zaten vlakbij mijn eileiders. Ik sprak een paar weken geleden met de gyn af dat ik zou bellen zodra ik ongesteld was geworden, want een HSG doen ze het liefst tussen de 7e en 12e dag van je cyclus.

Om half 9 was ik aan de beurt, en werd ik opgehaald uit de wacht kamer. Dan mag je, je aan de onderkant uitkleden in een mini kamertje, en moet je, in je blote kont, een kamer in stappen, waar je nog nooit geweest bent, en met mensen die je nog nooit hebt gezien. Great! Er waren 3 dames, 1 die de handeling uitvoerde, 1 die assisteerde bij de handeling, en iemand in opleiding. Later kwam er nog een radioloog die de röntgenfoto maakte, en ook de gyn zou nog langs komen. Gezellig hoor, terwijl je je vajayjay in volle glorie moet tonen. Voor ze gingen beginnen, ging die mevrouw die de contrastvloeistof zou inbrengen me vertellen hoe alles in zijn werk zou gaan. Fijn dat ze het je verteld hoor, echt waar, maar het is nogal awkward zo buttnaked.

Voor de gevoelige zieltjes onder ons, ik ga nu in detail vertellen hoe zo’n HSG in zijn werk gaat, and it’s not gonna be pretty. Ik kon in de weerspiegeling van het glas van het röntgen apparaat exact zien wat ze aan het uitspoken was. Eerste brengen ze die fijne, ietwat koude, eendenbek naar binnen. Dit is niet echt een prettig gevoel, helemaal niet als ze hem even open krikken. Op de een of andere manier moet ik dan altijd aan een platte auto band denken die vervangen moet worden en de auto moet met zo’n krik omhoog gekrikt worden. Anyways, dan gaan ze met een tangetje vol met watten en jodium, even je baarmoedermond schoonmaken. Wederom geen prettig gevoel. Dan wordt er even naar binnen gegluurt, om te kijken hoe groot je baarmoedermond is, en wordt er gevraagd om een cupje. Ik kreeg een A-cup, geen idee of dat groot of klein is, kon me ook niet zoveel schelen, aangezien ik wist dat er nu iets heel vervelends zou gaan komen. Het cupje wordt op je baarmoedermond geplaatst, en hieraan vast zitten 2 slangetjes. Eentje om de contrastvloeistof mee in te spuiten, en een om te zorgen dat het cupje zich vacuüm zuigt om de baarmoedermond. Geloof me, dat is KUT. Ik kan het gevoel niet uitleggen, alleen weet ik wel dat ik dat nooit meer zou willen voelen, wat voelt dat verrot zeg. Op dit moment werden de gyn en de radioloog gebeld, dat ik er klaar voor was. De radioloog kwam vrijwel meteen binnen lopen, alleen de gyn liet op zich wachten. Lig je daar, in het volle licht met je benen wijdt, met 2 slangen uit je punani en 4 wildvreemden om je heen. Toen de gyn er na 5 min nog niet was, besloot de radioloog dat hij maar gewoon de foto’s ging maken ik de hoop dat de gyn dan ondertussen zou arriveren. Het inspuiten van de contrastvloeistof vond ik gelukkig meevallen, het leek net of ik een tennisbal in mn buik had en die zich opvulde, raar maar waar.  Ik kon op een scherm mee kijken en verbaasde me er echt over hoe klein mn baarmoeder was. Wonderbaarlijk dat Ayden daar ooit in gemaakt is en dat hij er in paste. Er werden een stuk of 3 foto’s gemaakt. Helaas moest ik toen, met vloeistof en alles, blijven liggen, omdat de gyn er nog steeds niet was. De radioloog was ondertussen weer vertrokken en de dames zaten een beetje te overleggen hoe en wat, normaal gesproken komt de gyn niet kijken bij een HSG, dus ze wisten niet of hij nog wat speciaals wilde ofzo. Na zo’n 3 minuten opperde ik dat het misschien een goed idee was om hem nog even te bellen, want daar had nog niemand aan gedacht (zucht!). Zo gezegd zo gedaan, en toen was de gyn er met een minuut. Toen bleek dat hij gewoon meteen de uitslag met mij wilde bespreken, en terwijl hij dit deed, werd ik ‘afgekoppeld’. Op de foto was niks raars te zien, ik heb een klein rafeltje aan de bovenkant van mijn baarmoeder, maar dit kan geen kwaad. De ingangen naar mijn eileiders, en de eileiders zelf zijn mooi schoon en er waren nergens meer verklevingen of andere gekke dingen op te zien. Waarschijnlijk heb ik die verklevingen gekregen door de eerste curettage, dat ze zo hard hebben moet ‘schrobben’ aan de binnenkant, dat er veel wondjes hebben gezeten, en dat de wanden gewoon verkeerd geheeld zijn. Opluchting, we kunnen dus gewoon nog meer baby’s maken, als we willen. Ik had mezelf van te voren namelijk alweer wijsgemaakt dat ze zouden ontdekken dat ik maar een halve baarmoeder had met 1x in het jaar een eisprong ofzo, en dat ik echt onwijs geluk had met het krijgen van Ayden (heb ik sowieso natuurlijk!). Mevrouwtje doemdenker.

Ik moet zeggen dat het me wel een stukje rust geeft, er is niks mis met mn baarmoeder, er is geen reden gevonden voor de vroeggeboorte, Ayden was (en is) gewoon een eigenwijze donder en wilde gewoon de wereld zien. Ook de verklevingen zijn te verklaren en die heb ik nu dus gelukkig niet meer. Ondanks dat het een venijnig onderzoek was, geeft de uitslag wel een stukje vertrouwen in mijn lichaam terug en dat vind ik heel erg fijn!

Getagged , , , , , , ,

Wereld borstvoeding week

Deze week is het wereld borstvoedings week. Een goede week om nu toch echt die borstvoedigsblog te schijven.
Borstvoeding is voor mij een teer puntje. Als ik vroeger droomde over mn toekomst en een baby, hoorde borstvoeding bij mij zeker in t plaatje. T leek me zo fijn, zo speciaal, om zelf je kindje te kunnen voeden en daarnaast zijn alle antistoffen van mama een mooi meegenomen voordeel.
Helaas heeft Ayden nooit meer dan een paar slokjes uit mijn borst gedronken. Omdat hij zoveel te vroeg geboren was, had hij nog geen ontwikkeld zuigreflex, en ook de kracht niet om zelf te drinken. Daarnaast waren ook mijn melkklieren door de vroeggeboorte nog niet volledig ontwikkeld en had ik amper productie. Toch ben ik binnen 6u na Ayden zijn geboorte gaan kolven. Ik wilde hem het beste geven, en elke druppel was er een. Na een paar dagen had ik best een aardige productie, helaas sloeg toen de stress toe. Van zo’n 70ml per borst per kolfsessie, ging ik naar een paar druppels. VRESELIJK vond ik het. Mijn jochie had het al zo moeilijk en t enige wat ik (voor mijn gevoel) kon doen was mamamelk geven, met de antistoffen die hij zo nodig had. Stug bleef ik door kolven, ik heb geloof ik wel 6 verschillende lactatiekundigen bij me gehad en alle kolftechnieken die er bestaan geprobeerd. Ik heb een hele tijd met de hand gekolft, want met een electrische kolf verdwenen mijn oh-zo-kostbare druppels in de schelp. Dus kolfde ik met mijn ene hand en met de andere hield ik een potje vast om t op te vangen. Wat heb ik vaak zitten janken als ik na ruim 25minuten kolven nog geen 10ml had. Het voelde alsof mijn lichaam me weer in de steek liet, eerst mn kind er vroegtijdig uitwerken en nu amper tot geen melk produceren. Alsof ik, als vrouw zijnde, ‘kapot’ was.
Ik geloof dat ik 5weken aan het ploeteren was, en toen heeft een lactatiekundige me Domperidon aangeraden. Dit is een medicijn wat eigenlijk gebruikt wordt tegen misselijkheid, maar wat als bijwerking heeft dat je kan gaan lacteren. Voor mij een godsgeschenk, want ik hoopte nog steeds Ayden te kunnen gaan borstvoeden bij thuiskomst. Door de domperidon ging mijn productie wel iets omhoog, op goede dagen kolfde ik 120ml per sessie. Zo trots als een pauw nam ik het mee naar de afdeling waar hij lag.
In het ziekenhuis heb ik Ayden een aantal keer geprobeerd aan te leggen, om vast te oefenen en in de hoop dat dat ook mn productie zou verhogen.
De eerste keer was zo mooi, hij hapte meteen goed aan. Hij had alleen de kracht niet om ook echt te drinken. Dit is (helaas) de enige foto die ik van mijn borstvoeding heb.

20130930-202629.jpg

Eenmaal thuis gingen we echt oefenen. Elke drie uur hetzelfde riedeltje: aanleggen totdat hij goed hapt, dit mocht maximaal 10minuten per borst. Daarna de fles geven, wat toen nog een half uur duurde met sondevoeding erbij, en daarna nog kolven wat ook een half uur duurde. Na een voedingssessie, was ik compleet uitgeput en zo’n 1,5u verder.
Na 3,5 week thuis dit 8x op een dag te hebben gedaan was ik op, ik kon niet meer. In totaal heb ik ruim 12weken lang keihard geploeterd met warmte kompressen, massage technieken, warme douches, verschillende kolftechnieken en apparaten, medicatie en heel veel tranen. Met pijn in mijn hart heb ik toen de beslissing gemaakt dat het genoeg was.

Op flesvoeding doet hij het prima, goed zelfs. Hij groeit als kool (bijna 9,5 kilo is hij nu), hij is nooit ziek (op de snotneuzen na), ontwikkeld zich goed en is een hartstikke vrolijk ventje. Toch blijft het voor mij pijnlijk, want wat had ik nu nog graag gezegd; ‘ik ben een borstvoedingsmama’.

Getagged , , , , ,

Tranen trekkers.

Ik weet niet waarom ik het doe, want ik weet dat ik er heel erg verdrietig van word. Maar soms moet ik gewoon even foto´s en filmpjes van vlak voor en vlak na de geboorte van Ayden bekijken.

´T filmpje waar hij nog in mn buik zit (ongeveer 27w zwanger) en vollop aan t trappelen is waardoor heel mn buik heen en weer golft. De foto’s dat Ayden voor t eerst bij de kersverse papa gaat buidelen. Mark zijn trotse maar bange blik op de foto. Een knalrood bijna doorzichtig mini lijfje op zo’n grote borstkas. Of het filmpje van t eerste huilen wat ik hoorde. Onwijs blij dat de beademingsbuis niet meer in de weg zat en ik het huilen ook daadwerkelijk kon horen, maar ook hartverscheurend omdat ik hem niet kon oppakken en troosten. Ik hoor in mijn eigen stem de mengeling van emoties die ik toen voelde, en meteen is dat gevoel ook terug. Ik weet niet of dat ooit minder zal worden. Het zal altijd een litteken blijven.

20130904-224403.jpg

Ik denk dat ik het nodig heb, zo’n bewust tranendal op zijn tijd.

Getagged , , ,

Jaloerzie

Soms, ben ik gewoon even schijt jaloers op alle vrouwen die wel een ‘normale’ zwangerschap hebben gehad.

Jaloers op de zwangerschapshoots met prachtige mega dikke buiken, jaloers op het lekker thuis in je eigen bed kunnen bevallen als je dat wilt, jaloers op t zuchten en steunen over hoe zwaar zo’n dikke buik wel niet is, jaloers op na de geboorte meteen lekker je kind vast te kunnen houden, jaloers op borstvoeding die wel op gang komt, jaloers op prachtige new born shoots van hummeltjes zonder slangetjes en buisjes, jaloers op gewoon even in t wiegje kijken in plaats van t ziekenhuis bellen om te vragen hoe t gaat, jaloers op de slechte adviezen van t consultatiebureau, jaloers op ‘onbezorgd’ voor een tweede kindje gaan, jaloers op hun ‘goed werkende’ lichaam, jaloers op een fijne kraamtijd, jaloers op de gebroken nachten, jaloers op kraamtranen in plaats van tranen van verdriet, jaloers op de onwetendheid wat een vroeggeboorte met je doet.

Ja, soms, ben ik gewoon schijt jaloers.

20130817-140806.jpg

Getagged , ,

Vroeggeboorte

Langzaam draai ik me op mn rechterzijde. Mn buik trekt onderin samen, wat voor een naar gevoel zorgt. Ik ga rechtop zitten en het gevoel zakt weer. Na verschillende houdingen geprobeerd te hebben blijf ik even rechtop zitten om te voelen of het nare gevoel onderin mn buik weer terug komt. Ik kijk op de klok en zie dat het 0:50u is. Het samentrekkende gevoel komt weer terug. Ik begin rondjes te lopen door de slaapkamer en bedenk me wat het kan zijn. Oefen weeen, met 28 weken, is dat niet een beetje vroeg? Nog niet echt ongerust, blijf ik wat rondlopen, tot ik merk dat ik automatisch mee begin te puffen en zuchten op t moment dat mn buik zich samentrekt. Ergens achterin mn hoofd gaat een alarm belletje af. Ik bel Mark, die een mannenavond had: ‘je moet NU naar huis komen, er is iets met mn buik’. Binnen 5 min is Mark er en ik zit zuchtend en steunend onder de douche, in de hoop dat de warmte me helpt ontspannen en alles weer weg zakt. Ik commandeer Mark dat hij de verloskundige moet bellen, want het gaat echt niet goed. Zegt de schat nog: ‘bellen? maar het is midden in de nacht, dan maak ik dr wakker!’. 20 min later was ze er. Ze hielp me met afdrogen en legde me op bed. Ik had 2cm ontsluiting. Nog meer alarmbellen, ontsluiting, ik ben pas 28weken! Ze vroeg of we al een ‘vluchttas’ hadden klaar staan, en zo niet dat we die moesten gaan pakken. Binnen 8 minuten stond de ambulance voor de deur en werd ik naar het Beatrix ziekenhuis gebracht. Daar kreeg ik een infuus met weeen remmers. Al snel werd duidelijk dat ik niet in het Beatrix kon blijven. Als de weeenremmers aan zouden slaan, konden ze me niet de zorg bieden die nodig is bij een dreigende vroeggeboorte. En als ik zou gaan bevallen, was hun couveuse afdeling niet gespecialiseerd in zulke extreme vroeggeboortes.

Omdat ik al bekend was in het UMC, vanwege een teveel aan vruchtwater rond de 20weken, gingen ze bellen of ik daar heen kon. Hier was geen plek. We gaan naar het Sophia in Rotterdam. In 13minuten rijden we van Gorinchem naar Rotterdam in de ambulance. Eenmaal op de goede afdeling in de goede kamer, kwam er een arts kijken en die besloot dat er geen houden meer aan was. Dus de weeen remmers werden gestopt en binnen no time zat ik op 6 cm ontsluiting. De arts zei dat hij elk half uur wel even zou komen kijken, maar ik voelde toen al dat het snel zou gaan gebeuren. Al heel snel sprong in naar de 8 cm en niet veel later had ik persdrang. Helaas moest ik toen nog 23 persweeen weg zuchten/puffen, omdat het team van artsen nog niet klaar stond in het speciale kamertje om de baby op te vangen. Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten, ik wist niet eens dat je met 28 weken al kon bevallen. Geen idee hoe groot/klein de baby zou zijn, en hoever ontwikkeld. Terwijl mn hoofd overuren maakte met doemgedachten, liep mijn lichaam een marathon. Op 28 oktober 2012 om 04:37 (wintertijd) is Ayden geboren. Hij gaf 2 huiltjes, Mark kreeg de schaar om zn navelstreng door te knippen in zn handen gedrukt, en toen werd hij meegenomen. Ons compleet geschockeerd achterlatend. Mark mocht het kamertje in bij hem, maar was de eerste minuten niet in staat om er naar toe te gaan. Uiteindelijk is hij met Ayden mee naar de Neonatologie gelopen. Helaas is de couveuse niet eerst nog langs mij gereden, zodat ik hem nog even zou kunnen bewonderen.

Ik vond het heel erg, dat toen ik een aantal uur later naar de NICU2 (neonatologie intensive care unit 2) werd gereden, ze naar mijn idee elke baby hadden kunnen aanwijzen als de mijne. Gelukkig werden we heel warm ontvangen door de verpleging en toen ik Ayden zag, wist in meteen dat hij mijn kindje was.

Roos iPhone 29-11-12 322

Ik geloof dat ik de eerste minuten alleen maar heb gekeken. Wat was hij klein met zn 1390gr. Knal rood, bijna doorzichtig huidje, vel over been, donshaartjes op je armen en schouders, en overal slangetjes/buisjes/infuusjes. En toch, vond ik hem toen al mooi. Ik zag al die toeters en bellen niet, alleen mn kleine mannetje die vocht voor zn leven (in een veel te grote luier!).

Ruim 9 weken later, en 3 ziekenhuizen verder mocht hij op 31-12-12 mee naar huis. Wat een feest om het nieuwe jaar in te gaan als volledig gezin! De hele avond hebben we je geknuffeld en je sliep heerlijk door al het vuurwerk heen.

preemie14

Ondertussen is Ayden ruim 5 maanden en een dikke 6kilo. Hij doet het geweldig en dat hadden we, zeker in het begin, niet durven dromen. Het is een blij en tevreden ventje, die sinds een week, ook nog eens doorslaapt!

Some people never get to meet their HERO.

I gave birth to mine.

Getagged , , , , , , , , , , ,
Advertenties