Tagarchief: preemie

Baby zonder naam.

Afgelopen week zag ik op verschillende blogs, het ‘baby naam verhaal’ voorbij komen. Heel bijzonder om te lezen, want een naam kiezen voor je ongeboren kindje, is een onwijs grote verantwoordelijkheid. Je kind moet er de rest van zijn/haar leven mee doen.

Dit is ons verhaal:
Zolang als ik me kan herinneren, wil ik mama worden. Ik ben dan ook al vroeg begonnen met het verzamelen van potentiële namen. Sinds ik een mobiele telefoon heb, staat er altijd wel ergens een namen lijstje. Door de loop van de jaren heen zijn er veel namen bij gekomen en ook weer veel geschrapt. Vaak waren het apartere namen, die je in Nederland niet vaak hoort. Boeken en films waren altijd grote leveranciers voor mijn namenlijstjes. De meeste namen werden geschrapt omdat ze in het Engels erg leuk klonken, maar in het Nederlands het nergens naar leek.
Toen ik zwanger werd, had ik dus al een uitgebreide jongens en meiden lijst. We besloten los van elkaar lijstjes te maken en die naast elkaar te leggen en dan bij elkaar te gaan schrappen. Omdat we (of nouja, ik) het geslacht niet wilde weten, konden we ons compleet uitleven. Ik had een voornamen boekje gekocht, maar ik heb daar geloof ik geen enkele naam uitgehaald. Ik geloof dat we tijdens de eerste keer bij de verloskundige in de wachtkamer zaten en we daar een geboorte kaartje zagen hangen met de naam Aiden. Beide vonden het een leuke naam maar niet leuk geschreven. Ik zette dus Ayden op mijn jongenslijstje. Rond 26 weken zwangerschap besloten we dat het tijd was om te gaan schrappen. We hielden 3 jongens namen en 3 meiden namen over. Met 27 weken hebben we de knoop doorgehakt over de meiden naam. Jessie Layla. Ik deel de naam, omdat ik hem niet meer zou gebruiken voor een eventueel tweede kindje. Deze naam hoort bij deze zwangerschap en voor mij voelt het fout om hem te ‘hergebruiken’.
Toen ik met 28 weken beviel (mijn bevallingsverhaal lees je hier), hadden we nog 3 jongens namen over. Toen hij gestabiliseerd werd, vroegen ze ons of er al een naam was. We keken elkaar aan, want nee, die was er nog niet. Gelukkig stelde ze ons meteen gerust dat dit niet erg was, dat het (zeker met een vroeggeboorte) vaker voorkomt. Ik vond het vreselijk. Daar achter de deur waren minimaal 4 man met mijn zoon bezig, en hij had nog niet eens een naam. De baby zonder naam. Mijn baby zonder naam. Toen moesten we dus, naast alle schrik, hectiek, angst en verwondering, in 1 keer een naam gaan kiezen. Marks favoriete naam was Liam. Best een leuke naam, maar een van de kinderen van de Paff’s heet Liam, dus ik had een hele Belgische associatie bij die naam. Mijn favori naam was Maddox, maar Mark kon hier maar niet aan wennen. De derde naam was Ayden, die stond bij ons allebei op t lijstje. We waren er redelijk snel over uit dat Ayden perfect bij ons mannetje paste. We hebben nog wel even gepraat over een tweede naam, want dat vonden we beiden wel mooi, maar we kwamen er niet uit. Dus bleef het bij Ayden.
Ik ben er van overtuigd, dat als hij op tijd zou zijn geboren, dat we hem dan ook Ayden hadden genoemd, alleen had hij dan waarschijnlijk wel een tweede naam gehad. Nu geven we het tweede kindje gewoon twee namen, en de derde drie, enzovoorts.
(Grapje, eerst maar gewoon genieten van ons ventje!)

Advertenties
Getagged , , , , , , ,

World Prematurity Day

Lieve Ayden,

vandaag is het wereld prematuren dag. Vorig jaar lag jij nog in de couveuse. Je woog nog geen 1700 gram en was nog geen 3 weken oud. Gelukkig deed je het –naar omstandigheden– goed. Ik weet nog goed dat ze in het Albert Schweitzer ziekenhuis vertelde dat het wereld prematuren dag was en meteen ook de week van het couveuse kind. Ik had van beide nooit gehoord, me totaal niet beseft dat er kindjes waren die zó vroeg geboren konden worden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er weinig van mee kreeg, had alleen maar aandacht voor jou. Je kreeg wel een knuffeltje die dag, alle kindjes op de afdeling trouwens. Een speciaal knuffeltje van Keptin-Jr voor prematuren kindjes. In de baarmoeder grijpen baby’s namelijk vaak naar de navelstreng. Preemie’s willen dit ook nog graag doen, alleen grijpen ze dan vaak 1 van de slangetjes. Helemaal niet handig als bijvoorbeeld de zuurstofslang of sonde er elke keer uitgetrokken wordt. Vandaar dat dit knuffeltje speciale ‘oren’ heeft, voor grijpgrage handjes. Jij het nooit zoveel om dit knuffeltje gegeven, ook niet om je slangetjes trouwens. Het enige wat je eruit trok waren de ‘sprietjes’ van de CPAP (ademhulp). Die vond je toch zo vervelend in je neus. Gelukkig hadden ze ook kapjes, en die vond je prima.

Keptin-Jr knuffel

Keptin-Jr knuffel

Ik had totaal niet verwacht dat deze dag zo’n impact op me zou maken. Ik was er op voorbereid dat jou 1e verjaardag een emotioneel zware dag zou worden. Niks was minder waar, ik ging –op slecht slapen na– prima de dag door. Vandaag niet, helaas. Ik weet niet of het komt omdat ik er op alle social media constant aan herinnerd wordt, of gewoon omdat het tijd is voor een rouwdag. Ik heb maar besloten me er aan over te geven. Ik lees je ziekenhuis dagboek nog eens door. Lees over je eerste slokjes melk, de ‘leverlamp’, de eerste keer buidelen, de MRI, de eerste keer aanleggen, de bloedtransfusie, de eerste keer in bad –toen was je al 7weken oud-, je verhuizingen, dat je van de couveuse naar een warmte bedje mocht en daarna al snel in een ledikant en natuurlijk het belangrijkste, dat we je mee naar huis mochten nemen.  dagboekjebadje

Ondanks dat het de zwaarste periode uit ons leven was, ben ik er ook dankbaar voor. We hebben jou er aan over gehouden. Ons nu-niet-meer-zo-kleine wonder, mijn held.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik je heel vaak, ‘groot’ heb gewenst. ‘Groei maar hard door’, dacht ik dan, want hoe groter hoe minder kwetsbaar. En nu, ben je al een heuse dreumes. Je kan zelf gaan zitten, trekt jezelf op en loopt langs de bank, tijgert en kruipt –af en toe-, zegt ‘mama’ en bijna ‘papa’, eet vast voedsel en gooit het op de grond voor de poezen, je hebt driftbuien en lachbuien, je kan alles wat een 1 jarige hoort te kunnen. Dus nu mag je wel stoppen met zo hard te groeien, blijf maar eventjes zo. Laat je mama maar even genieten van jou als eigenwijze, ondeugende dreumes.

Wat houd ik toch veel van je, mn lieve mannetje❤️

Getagged , , , , , , , ,

Eendjes voeren

Ondanks dat ik vandaag het liefst heel de dag in mn pyjama had doorgebracht moest ik even naar buiten voor een boodschap. Ik voel me nog steeds niet helemaal fit, en Ayden snottert er nog steeds op los, maar een beetje frisse lucht kan geen kwaad. Het zonnetje scheen heerlijk, dus ik besloot t boodschapje te combineren met een wandelingetje en de eendjes voeren.

20131113-222402.jpg
de eendjes kwamen heel dichtbij

20131113-222457.jpg
brutaal beestje

20131113-223000.jpg
Ayden keek zijn ogen uit, hij ging er helemaal goed voor zitten

Helaas is mijn kleine snottertje nog steeds niet veel beter, hij niest erop los en verslikt zich elke keer in zijn eigen slijm. Daarom, speciaal voor jullie, nog een fijne snotfoto!

20131113-223307.jpg

p.s. Mooi nieuws
Mijn lieve vriendinnetje Melissa is vanmiddag eindelijk bevallen van een prachtige dochter. Ze heet Lenthe. Ik ben zo trots op dr, moest er helemaal van huilen. Ik ben toch zo’n emotionele troela sinds ik mama ben, ongelooflijk. Gelukkig is alles goed gegaan en hopelijk mogen we snel op kraamvisite!

Getagged , , ,

Snotneus

Het is weer zo ver, het snotseizoen is van start gegaan in huize van Hemert. Vorige week werd ik niets vermoedend wakker met een snotkop en keelpijn. De keelpijn is over, maar de snotkop is gebleven. Jammer genoeg heeft Ayden het snot’virus’ ook te pakken. T arme kind klinkt net als een knorrend varkentje (vooral als hij slaapt). Daarnaast lijkt hij op een hondje met zijn constante natte neus.
Vroeger snapte ik nooit dat als ik in de Appie Hein liep op vrijdagavond met mn vader, dat er dan kindjes waren met mega snottebellen aan hun neus. ‘Die kan je toch gewoon ff afvegen’, dacht ik dan altijd bij mezelf. Nou daar kom ik toch even mooi van terug. 5x per minuut dat neusje poetsen en dan nog een natte neus houden is gewoon een onbegonnen strijd. Dus zijn neus ingesmeerd met een dikke laag vaseline en alleen snot poetsen als t zijn bovenlip raakt. Anders wordt zijn neus ook zo schraal en dat is zielig.

20131111-160542.jpg
Jammer genoeg blijft het niet beperkt tot een snotneus/gezicht. Nee helaas zit het huis en wij ook helemaal onder. Snothaar, snottafel, snotbroek, snotbank, snottieten (ja echt, als meneertje op schoot zit en hij wil zich optrekken aan mn schouders, duwt hij eerst zijn hoofd tussen mn boezem, lekker plakkerig), snothandjes, snotspeelgoed, snotpoezen, snotbed.. Heeerlijk. Ik ben al blij dat het gewoon doorzichtig snot is, en niet van die dikke groene klodders (bah!).

extra zielig
Van het weekend is ook Ayden zijn 3e tandje doorgekomen en de 4e is onderweg. Dus naast een snotneus, ook nog eens een pijnlijke mond. Arm kind! Het zijn trouwens niet zijn voortanden die zijn doorgekomen/doorkomen, nee die tandjes ernaast. Ik geloof dat Ayden niet zo van de ‘normale weg’ houdt. Hij doet alles op zijn ‘eigenwijze’ manier. Mn kleine kopzorgenmakertje, wat hou ik toch van hem!

Getagged , , , ,

Nazorgbureau

Gister moesten we na lange tijd weer eens naar het nazorg bureau. Eigenlijk is dit hetzelfde als het consultatie bureau (cb) alleen zitten er naast een cb arts nog vele andere disciplines bij. Een kinderarts, fysiotherapeut, orthopedagoog en een logopedist. Net zoals bij t cb krijg je een uitnodiging waar en hoe laat je er moet zijn en word je bij binnenkomst verzocht om je kind uit te kleden zodat het gewogen kan worden en de lengte en hoofdomtrek gemeten.
Wij hadden een afspraak bij de cb arts, de orthopedagoog en de logopediste. Helaas was de logo ziek, dus die zien we de volgende keer.
Ayden is super goed gegroeid, hij weegt 9510gram en is 77,1cm lang! Met beide zit hij precies op het gemiddelde van een 1jarige. Dus geen gecorrigeerde leeftijd grafiek, nee gewoon van de op-tijd-geboren-niks-mee-aan-de-hand dreumes grafiek. Ik ben trots.
De cb arts was ook tevreden over hoe hij eruit zag en zijn ontwikkeling en groei. Natuurlijk moest er wel wat te zeiken zijn -het is niet voor niets de cb arts natuurlijk-, want ze vond dat Ayden nog teveel melk krijgt. Hij krijgt nog 2,5 fles op een dag en dat is teveel. Ging bij mij het ene oor in en het andere uit. In Augustus zat hij nog op 5 volle flessen dus ze moet niet zeuren. Het leren eten van vast voedsel heeft Ayden gewoon wat moeite mee, daarvoor komen we ook bij de logopediste. Gelukkig gaat het steeds beter en we blijven hem gewoon elke dag van alles aanbieden. Het is alleen nog niet genoeg om de flessen te vervangen. Komt vanzelf, ik volg zijn ritme en laat me daarin zeker niet gek maken.
Helaas was het ook weer tijd voor zn vaccinaties, dus in de houtgreep op schoot en brullen maar. De eerste ging nog wel oke, maar de tweede zag hij aankomen en hij verzette zich hevig. Gelukkig mochten we binnen 1 minuut t kamertje uit en was hij snel uitgehuild na heel veel kusjes en knuffels van mama en papa.

20131105-205532.jpg
de ‘schade’ na zn prikjes

Gelukkig waren we snel aan de beurt bij de orthopedagoog. Hier was ook alles prima. Ze heeft vragen gesteld over zijn grove en fijne motoriek en was zeer tevreden over wat hij allemaal al kon. Natuurlijk probeerde Ayden haar pen te pikken en allerlei formulieren te verkreukelen maar daar kon ze wel om lachen.
Al met al waren we met een uurtje weer thuis. Heel erg fijn want dat is ook wel eens anders geweest. Ruim 3uur daar zitten is echt geen pretje.

Fysiotherapie
Ayden heef sinds dat hij thuis is fysio aan huis. Hij had namelijk een voorkeurshouding met liggen (rechts) en daar moest hij vanaf. Toen kreeg hij een voorkeurshouding voor links, dus moest hij daar weer vanaf.
4 maanden geleden was de vorige afspraak met de fysio. Het ging prima met zijn ontwikkeling en hoefde hem pas na zijn verjaardag weer te zien. Gister middag om 5 uur hadden we een afspraak gepland. Helaas was ze veel te laat (half 6) waardoor Ayden wat uit zijn doen was omdat hij honger had. Gelukkig wilde hij nog wel even zijn tijger en optrek kunsten vertonen, zolang t bij mama in de buurt was. De fysio was hartstikke tevreden en wat denk je, ze komt niet meer terug! YES! Weer een discipline minder om rekening mee te houden.
Mijn ventje doet het goed en ontgroeid langzaam zijn vroeggeboorte. Wat een vechter, mijn held.

Getagged , , , ,

Nazorgbureau

Gister moesten we na lange tijd weer eens naar het nazorg bureau. Eigenlijk is dit hetzelfde als het consultatie bureau (cb) alleen zitten er naast een cb arts nog vele andere disciplines bij. Een kinderarts, fysiotherapeut, orthopedagoog en een logopedist. Net zoals bij t cb krijg je een uitnodiging waar en hoe laat je er moet zijn en word je bij binnenkomst verzocht om je kind uit te kleden zodat het gewogen kan worden en de lengte en hoofdomtrek gemeten.
Wij hadden een afspraak bij de cb arts, de orthopedagoog en de logopediste. Helaas was de logo ziek, dus die zien we de volgende keer.
Ayden is super goed gegroeid, hij weegt 9510gram en is 77,1cm lang! Met beide zit hij precies op het gemiddelde van een 1jarige. Dus geen gecorrigeerde leeftijd grafiek, nee gewoon van de op-tijd-geboren-niks-mee-aan-de-hand dreumes grafiek. Ik ben trots.
De cb arts was ook tevreden over hoe hij eruit zag en zijn ontwikkeling en groei. Natuurlijk moest er wel wat te zeiken zijn -het is niet voor niets de cb arts natuurlijk-, want ze vond dat Ayden nog teveel melk krijgt. Hij krijgt nog 2,5 fles op een dag en dat is teveel. Ging bij mij het ene oor in en het andere uit. In Augustus zat hij nog op 5 volle flessen dus ze moet niet zeuren. Het leren eten van vast voedsel heeft Ayden gewoon wat moeite mee, daarvoor komen we ook bij de logopediste. Gelukkig gaat het steeds beter en we blijven hem gewoon elke dag van alles aanbieden. Het is alleen nog niet genoeg om de flessen te vervangen. Komt vanzelf, ik volg zijn ritme en laat me daarin zeker niet gek maken.
Helaas was het ook weer tijd voor zn vaccinaties, dus in de houtgreep op schoot en brullen maar. De eerste ging nog wel oke, maar de tweede zag hij aankomen en hij verzette zich hevig. Gelukkig mochten we binnen 1 minuut t kamertje uit en was hij snel uitgehuild na heel veel kusjes en knuffels van mama en papa.

20131105-205532.jpg
de ‘schade’ na zn prikjes

Gelukkig waren we snel aan de beurt bij de orthopedagoog. Hier was ook alles prima. Ze heeft vragen gesteld over zijn grove en fijne motoriek en was zeer tevreden over wat hij allemaal al kon. Natuurlijk probeerde Ayden haar pen te pikken en allerlei formulieren te verkreukelen maar daar kon ze wel om lachen.
Al met al waren we met een uurtje weer thuis. Heel erg fijn want dat is ook wel eens anders geweest. Ruim 3uur daar zitten is echt geen pretje.

Fysiotherapie
Ayden heef sinds dat hij thuis is fysio aan huis. Hij had namelijk een voorkeurshouding met liggen (rechts) en daar moest hij vanaf. Toen kreeg hij een voorkeurshouding voor links, dus moest hij daar weer vanaf.
4 maanden geleden was de vorige afspraak met de fysio. Het ging prima met zijn ontwikkeling en hoefde hem pas na zijn verjaardag weer te zien. Gister middag om 5 uur hadden we een afspraak gepland. Helaas was ze veel te laat (half 6) waardoor Ayden wat uit zijn doen was omdat hij honger had. Gelukkig wilde hij nog wel even zijn tijger en optrek kunsten vertonen, zolang t bij mama in de buurt was. De fysio was hartstikke tevreden en wat denk je, ze komt niet meer terug! YES! Weer een discipline minder om rekening mee te houden.
Mijn ventje doet het goed en ontgroeid langzaam zijn vroeggeboorte. Wat een vechter, mijn held.

Getagged , , , ,

Het gevecht wat aankleden heet.

Ik geloof dat Ayden ruim 1,5 week oud was, toen hij voor t eerst kleertjes aan kreeg. Een blauw met wit gestreept pakje, maatje 38, gekregen van mijn moeder. Hij zwom erin.

20131009-154419.jpg
eerste keer met kleertjes bij papa

Op de NICU (neonatologie intensive care unit) hebben de meeste kindjes ook geen kleertjes aan. Zo kunnen de verpleegkundigen en artsen de kindjes goed observeren. Is de huid gemarmerd, dan ervaart een kindje stress. Wordt de huid bleek of blauwig dan kan dat duiden op zuurstof tekort. Ook kan je prematuurkleding over het algemeen niet zomaar in de winkel kopen. Ja bij de Prenatal hebben ze maat 44, maar voor een extreem vroeg geboren kindje, is maat 44 veel te groot. Online kan je wel veel kleding bestellen, ook in kleinere maatjes. Bijvoorbeeld hier: neomaatjes, of hier: prematuurkleertjes.
Kleren aantrekken bij zo’n klein fragiel baby’tje is nog helemaal niet makkelijk. Je kan ze niet even uit de couveuse halen en op een aankleedkussen neerleggen. Verder moet je rekening houden met t tere huidje, alle infusen, stickers en draadjes van meet apparatuur en kan kleding vaak niet over t hoofdje heen omdat de beademing, CPAP (ademhalingshulp) of neussnor in de weg zit. Alle kleding moet dan via de beentjes aan getrokken worden, best een lastige opdracht. Ook een luier verschonen gaat net even anders. Je kan niet hatseflats die benen en kontje de lucht in tillen, want hierdoor wordt de buikholte kleiner en kunnen de longen zich moeilijker uitvouwen tijdens het ademen. Je verschuift de beentjes meer van de ene kant naar de andere kant zodat je zo de luier eronder kan leggen.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik er vrij snel aan gewend was. Ik had ook al vaker een baby aangekleed of verschoond. Mark daar en tegen vond het heel erg lastig en was ook best bang om hem pijn te doen. Heel begrijpelijk, al die slangetjes zijn al overweldigend en daarnaast had hij nog nooit een baby aangekleed of verschoond. Gelukkig is dat helemaal goed gekomen.

Mijn aankleedgevecht begon pas veel later, toen Ayden begon met draaien. Vanaf het moment dat hij dat kon, was stil op zijn rug liggen uit den boze. Hij sliep (en slaapt) op zijn buik, lag in de box hele dagen op zijn buik, wilde zelfs in bad op zijn buik (zwaar onhandig), en dus ook op de commode op zijn buik. Niet erg makkelijk, maar een luier aantrekken lukte (na een paar dagen oefenen) best prima als hij op zn buik lag. Ook broeken zijn prima aan te trekken in buikligging, alleen rompertjes zijn wat lastig, omdat de sluiting meer aan de voorkant zit. Gelukkig met een beetje trek en duw werk ging dat best.
Op het moment dat hij om zijn as kon draaien in buikligging is het fout gegaan. Aankleden werd een gevecht, gepaard met een onrustig, verdrietig kind en een gefrustreerde mama -of papa-. Zodra Ayden de kans krijgt draait hij zich om en probeert de commode af te tijgeren, en als dat niet lukt, trekt hij alles uit de mandjes om dat op de grond te gooien. Tegenwoordig probeer ik hem zoveel mogelijk aan te kleden als hij op de commode zit. Meestal geef ik hem bij voorbaat al iets in zn handen uit een van de mandjes, maar vaak ziet hij al snel iets anders wat hij wil en ligt de rest op de grond. Of, nog leuker, hij besluit om zich aan mij op te trekken omdat hij wil staan. Nu begint hij wel steviger te staan, maar je moet hem nog steeds goed vast houden. Nogal lastig als je hem tegelijkertijd ook moet aankleden. En ook de luier moet nog steeds in de ligstand, dus dat blijft frustrerend. Voor Ayden en papa en mama.

Gelukkig weet ik dat ik nog maar even geduld moet hebben. Over een tijdje kan ik hem uitleggen dat hij even stil moet liggen bij het verwisselen van zijn luier. Ook zal hij straks steviger staan en hoef ik hem niet te ondersteunen en tegelijkertijd aan te kleden. Hopelijk wordt dan alles makkelijker.

Natuurlijk wil ik wel de goudentip tegen het aankleedgevecht horen, mocht je er een hebben ;).

Getagged , , , , , , ,

Wereld borstvoeding week

Deze week is het wereld borstvoedings week. Een goede week om nu toch echt die borstvoedigsblog te schijven.
Borstvoeding is voor mij een teer puntje. Als ik vroeger droomde over mn toekomst en een baby, hoorde borstvoeding bij mij zeker in t plaatje. T leek me zo fijn, zo speciaal, om zelf je kindje te kunnen voeden en daarnaast zijn alle antistoffen van mama een mooi meegenomen voordeel.
Helaas heeft Ayden nooit meer dan een paar slokjes uit mijn borst gedronken. Omdat hij zoveel te vroeg geboren was, had hij nog geen ontwikkeld zuigreflex, en ook de kracht niet om zelf te drinken. Daarnaast waren ook mijn melkklieren door de vroeggeboorte nog niet volledig ontwikkeld en had ik amper productie. Toch ben ik binnen 6u na Ayden zijn geboorte gaan kolven. Ik wilde hem het beste geven, en elke druppel was er een. Na een paar dagen had ik best een aardige productie, helaas sloeg toen de stress toe. Van zo’n 70ml per borst per kolfsessie, ging ik naar een paar druppels. VRESELIJK vond ik het. Mijn jochie had het al zo moeilijk en t enige wat ik (voor mijn gevoel) kon doen was mamamelk geven, met de antistoffen die hij zo nodig had. Stug bleef ik door kolven, ik heb geloof ik wel 6 verschillende lactatiekundigen bij me gehad en alle kolftechnieken die er bestaan geprobeerd. Ik heb een hele tijd met de hand gekolft, want met een electrische kolf verdwenen mijn oh-zo-kostbare druppels in de schelp. Dus kolfde ik met mijn ene hand en met de andere hield ik een potje vast om t op te vangen. Wat heb ik vaak zitten janken als ik na ruim 25minuten kolven nog geen 10ml had. Het voelde alsof mijn lichaam me weer in de steek liet, eerst mn kind er vroegtijdig uitwerken en nu amper tot geen melk produceren. Alsof ik, als vrouw zijnde, ‘kapot’ was.
Ik geloof dat ik 5weken aan het ploeteren was, en toen heeft een lactatiekundige me Domperidon aangeraden. Dit is een medicijn wat eigenlijk gebruikt wordt tegen misselijkheid, maar wat als bijwerking heeft dat je kan gaan lacteren. Voor mij een godsgeschenk, want ik hoopte nog steeds Ayden te kunnen gaan borstvoeden bij thuiskomst. Door de domperidon ging mijn productie wel iets omhoog, op goede dagen kolfde ik 120ml per sessie. Zo trots als een pauw nam ik het mee naar de afdeling waar hij lag.
In het ziekenhuis heb ik Ayden een aantal keer geprobeerd aan te leggen, om vast te oefenen en in de hoop dat dat ook mn productie zou verhogen.
De eerste keer was zo mooi, hij hapte meteen goed aan. Hij had alleen de kracht niet om ook echt te drinken. Dit is (helaas) de enige foto die ik van mijn borstvoeding heb.

20130930-202629.jpg

Eenmaal thuis gingen we echt oefenen. Elke drie uur hetzelfde riedeltje: aanleggen totdat hij goed hapt, dit mocht maximaal 10minuten per borst. Daarna de fles geven, wat toen nog een half uur duurde met sondevoeding erbij, en daarna nog kolven wat ook een half uur duurde. Na een voedingssessie, was ik compleet uitgeput en zo’n 1,5u verder.
Na 3,5 week thuis dit 8x op een dag te hebben gedaan was ik op, ik kon niet meer. In totaal heb ik ruim 12weken lang keihard geploeterd met warmte kompressen, massage technieken, warme douches, verschillende kolftechnieken en apparaten, medicatie en heel veel tranen. Met pijn in mijn hart heb ik toen de beslissing gemaakt dat het genoeg was.

Op flesvoeding doet hij het prima, goed zelfs. Hij groeit als kool (bijna 9,5 kilo is hij nu), hij is nooit ziek (op de snotneuzen na), ontwikkeld zich goed en is een hartstikke vrolijk ventje. Toch blijft het voor mij pijnlijk, want wat had ik nu nog graag gezegd; ‘ik ben een borstvoedingsmama’.

Getagged , , , , ,

Trots

Luisterend naar t foute uur op Qmusic, zit ik genietend op de bank te kijken naar Ayden. Ik heb hem zittend achter de babygym gezet en hij zit zo heerlijk te spelen. Ik verbaas me erover hoe lang en hoe goed hij al kan zitten. Was dat in het begin nog maar een paar seconden, nu is het al een paar minuten.

20130918-101529.jpg

20130918-101544.jpg

20130918-101604.jpg
Wat ben ik trots, trots op hoe ver hij t al geschopt heeft. Over 1,5 maand wordt hij alweer 1! Het stront eigenwijze mini mannetje wat met 28weken zwangerschap wel vond dat hij klaar was voor de grote boze wereld. En nu, zit er een mini dreumes lekker te spelen alsof er nooit iets aan de hand is geweest. Klapt in zn handjes alsof hij nooit anders heeft gedaan, ook als hij los zit. Eet ‘netjes’ zijn groente en fruit op en drinkt netjes alle flesjes leeg.

20130918-104659.jpg
Mijn ‘kleine’ mannetje. Wat ben ik toch trots!

Getagged , , , ,

Oefening baart kunst.

Ayden zit! Na twee weken lang keihard oefenen, veel vallen en opvangen, bleef hij zowaar bijna 20sec zelf zitten!

20130905-201241.jpg
Ik ben zo trots als een pauw! Natuurlijk moet hij nog veel oefenen, maar dat komt helemaal goed! Aankomend weekend snel de box en zn ledikant naar beneden zetten. Ik wil niet dat hij zich perongelijk omhoog trekt en dan zo eruit kukelt.

20130905-201654.jpg
En zitten betekend ook, fietsen! Yes! Van het weekend maar eens een klein rondje om het huizen blok heen. Kijken of hij het wat vindt! Ik kan in ieder geval niet wachten…

Getagged , , , , ,