Tagarchief: newborn

Ziekenhuisbabies

Daar gingen we weer, onze (toen) 11 dagen oude newborn werd opgenomen in het ziekenhuis. Kenji was de hele dag al niet in zijn hum. Kreunen, zich overstrekken, met zijn beentjes schoppen, en als hij eindelijk in slaap viel, werd hij na 5 minuten krijsend wakker. Heel erg zielig, ik ben de hele dag met hem in de weer geweest. Gelukkig was Ayden een dagje bij opa en oma, en zou hij daar ’s avonds voor het eerst gaan logeren. Wat kwam dat goed uit, want rond 6en besloot ik Kenji te tempen, niet omdat ik dacht dat hij koorts zou hebben, maar meer om het uit te sluiten. Ik schrok me een hoedje toen ik zag dat hij 38,3 graden had! Ik wist niet zo goed wat ik moest doen, alleen dat koorts bij hele kleine babies never a good thing is. Ik belde de verloskundige, en die zei dat ik meteen de huisartsenpost moest bellen. Die vertelden me dat ik meteen moest komen, en mocht ik binnen een kwartier geen vervoer kunnen regelen (Mark was aan het werk en had de auto mee) dan moest ik terug bellen want dan zou er zo snel mogelijk een dokter naar mij toe komen. Redelijk in paniek door deze mededeling, belde ik mijn vriendinnetje Lou. Nog voor ik de zin, ‘kan je mij en Kenji naar de huisartsenpost brengen, hij heeft koorts’, riep ze al dat ze eraan kwam, en binnen 10 min stond ze voor de deur. Ondertussen liep ik als een kip zonder kop rond, bedacht me opeens dat de maxicosi vast nog in de auto zou staan. Gelukkig was ik zo slim om nog even in de trapkast te kijken, want daar stond de maxicosi. Eenmaal in het ziekenhuis moesten we even wachten in de wachtkamer. Al snel werden we geroepen door de arts, die keek Kenji helemaal na. Op een niet helemaal helder trommelvlies links na, kon ze niks vinden. Ze belde naar de kinderafdeling en we werden doorgestuurd naar de spoed eisende hulp, waar een kinderarts Kenji na zou gaan kijken. Hier moesten we ruim een half uur wachten, later bleek het gigantisch druk op de kinderafdeling. We werden opgehaald en mochten meteen mee naar boven komen. In een klein kamertje werd Kenji aan alle kanten bekeken en onderzocht. Vrijwel meteen werd gezegd dat hij opgenomen zou worden, want zulke kleintjes horen absoluut geen koorts te hebben. Ik merkte dat ik vrijwel meteen in overlevingsstand schakelde, zoals ik ook weken heb geleefd toen Ayden in het ziekenhuis lag. Kenji werd naar de couveuse afdeling gebracht, en daar op een warmte bedje begonnen alle onderzoeken. Ze wilden bloed afnemen, zijn urine onderzoeken en met een punctie tussen zijn ruggenwervels hersenvocht aftappen om te kijken waardoor hij nou koorts kreeg, ook kreeg hij meteen een infuus in zijn handje. Dit alles ging niet zonder slag of stoot. Het infuus kon gelukkig in 1x geprikt worden. Het bloed prikken gebeurde in 2x, want ze kregen bij het lab de tweede aanvraag voor ene kweek pas later binnen (verdorie!). Die punctie was echt vreselijk om te zien. 1 persoon vouwt dan letterlijk je kindje dubbel, en moet hem zo ook stevig vasthouden, zodat de arts met een lange naald tussen zijn wervels kan prikken. Ooh als ik eraan denk springen de tranen me in mijn ogen. Voor de urine kreeg hij eerst een plaszakje, maar omdat hij om 2u ’s middags voor t laatst had gedronken gingen ze hem katheteriseren. Helaas zat er geen urine in zijn blaas (voor niks pijn!), dus kreeg hij meteen een neussonde met kunstvoeding. Na een uur zat en weer niks in het zakje, dus werd hij nog een keer, zonder succes gekatheteriseerd. Weer wachten we een uur of hij uit zichzelf zou plassen in het zakje, anders zou hij nog een x gekatheteriseerd moeten worden. Pas als ze de urine hadden konden ze beginnen met antibiotica, want als ze die eerder zouden geven konden de uitslagen van de urine anders uitvallen. Gelukkig zat het zakje na nog een uur, goed vol. Meteen hierna werd de antibiotica gestart, hij kreeg 3 verschillende soort antibiotica zijn kleine lijfje ingepompt. Deze antibiotica zouden de meest voorkomende bacteriën een opdonder geven. Daarnaast lag hij aan de hartmonitor, die zijn hartritme bij hield, de saturatie in zijn bloed (zuurstof gehalte), en zijn ademhaling. Ook lag hij in een couveuse. Op een luier na bloot, zodat ze hem goed konden bekijken. Hij zag heel erg bleek en ook de manier van ademhalen is zo goed te bekijken.

20141213_12105720141213_230156

Mark kwam uit zijn werk naar het ziekenhuis geracet, en pas toen hij er was, ging Lou naar huis, en dat terwijl haar vriend zijn verjaardag vierde, zó lief! Voor ons beide was het vreselijk om weer een kindje aan allerlei toeters en bellen te zien. Hem achterlaten in het ziekenhuis konden we beiden niet over ons hart verkrijgen, dus we besloten in het ziekenhuis te blijven. De verpleegkundigen regelden 2 bedden voor ons, waar we mochten slapen, mits er geen kind zou komen die een bed nodig zou hebben. Ik sprak met de zuster af dat ze me zou wekken als er iets veranderde in zijn situatie. Ik heb die nacht 1,5u geslapen. Kenji ging namelijk aan de neusbril, omdat zijn hartritme heel erg hoog was en hij oppervlakkig ademde. Normaal in rust zit het hartritme ongeveer rond de 120, bij hem rond de 190. Als hij ook zijn arm maar bewoog schoot hij meteen over de 200 (alarmen!) en vaak zelfs over de 220 (keiharde alarmen!). De neusbril geeft een prikkeling aan de longen om goed door te ademen. Daarnaast begon ik ook elke 3u weer met kolven, aangezien Kenji zich zo rot voelde dat aan de borst drinken gewoon te veel energie kostte. Niks mis met kunstvoeding, maar ik wilde perse dat hij mijn melk zou krijgen en de borstvoeding op gang houden. Gelukkig ging het kolven goed, en had ik al snel een grote voorraad in de koelkast staan.

20141214_07195520141214_105200

Na 2 dagen werd er besloten dat Kenji in contact isolatie moest. Dit betekende dat de zusters een schort voor moesten en handschoenen aan als ze hem gingen verzorgen. Dit was niet voor hem, maar om de andere kindjes te beschermen. Er waren namelijk geen bacterien gevonden in de kweken, dus gingen ze uit van een virus infectie en dat is natuurlijk besmettelijk. Ik vond het nogal onzin, aangezien hij er al 2 dagen lag, maargoed ik snapte het ook wel. Wel jammer was dat hij door de contact isolatie in een couveuse moest blijven liggen, terwijl hij die door zijn koorts constant heel erg opwarmde, waardoor zn koorts juist weer hoger werd. Gelukkig kregen we aan het eind van de middag een eigen kamer, en Kenji een warmte bedje. Dat is een soort open couveuse, die aan de onderkant verwarmt wordt. Op deze kamer stond ook een bed voor mij, en de gootsteen was in de vorm van een baby badje. Sinds ging het sinds dag 3 steeds een stukje beter. Zijn hartslag bleef aan de hoge kant, maar schoot minder snel tijdens inspanning (bewegen/huilen/verschoond worden). Ook zijn neusbril is eventjes af geweest, maar helaas was dat nog wat teveel van het goede en had hij toch nog wat ondersteuning nodig. De nachten waren vreselijk, opzich sliep Kenji wel prima, maar door alle piepjes, lampjes, en binnen lopende zusters werd ik constant wakker.

wpid-img-20150102-wa0002.jpg20141215_121135wpid-img-20141215-wa0014.jpg

Ik begon weer met Kenji aan leggen, hij had veel behoefte aan huid op huid contact en hij werd heel erg rustig als hij bij mij lag. De zusters viel het zelfs op, dat hij zo goed op mij reageerde. Zo fijn om te horen, dat de hechting zo goed is. Bij Ayden ben ik daar heel lang heel erg onzeker over geweest. De eerste paar keer aan de borst waren zwaar voor Kenji maar dat ging al snel beter. Natuurlijk waren ze geobserdeerd met hoeveel hij dronk en moest ik hem constant voor en na het voeden wegen. Al snel vond ik dat onzin, want de ene x dronk hij wat minder en kwam hij na een uur weer, en dan gingen ze lopen miepen dat hij nog extra sonde voeding moest krijgen. Dus ik zei gewoon elke x als ze vroegen hoeveel hij gedronken had, dat ik vergeten was te wegen of dat hij 80ml gedronken had (dit moest hij ongeveer drinken). Ik vertrouwde erop dat hij weer sterk genoeg was om voldoende te drinken. ’s Ochtends werd hij sowieso gewogen, en ik zag dat hij of gelijk bleef of zelfs iets aankwam, dus dat was voor mij een goede geruststelling dat het drinken weer goed ging.

20141215_20412020141217_101704

Er was bij het bloed afnemen gezegd dat we moesten rekenen op minimaal een week in het ziekenhuis. De kweken voor bacteriën laten ze namelijk een week staan, en pas daarna heb je een definitief antwoord of er iets groeit of niet. Na 3 dagen vertelden ze al wel, dat als er na 3 dagen nog niks groeide, het vaak ook niet meer ging gebeuren en we er vanuit konden gaan dat de kweken ‘schoon’ waren. Gelukkig werd er geen bacterie gevonden en na 4 dagen werd de antibiotica dan ook gestopt. Hij had een virus infectie. Na 6 dagen was hij koortsvrij, had geen verhoogde hartslag meer, en mocht hij gelukkig mee naar huis. Pas bij het ontslaggesprek met de arts, kwamen we erachter dat er ook daadwerkelijk een virus was gevonden, in zijn hersenvocht welteverstaan. Ons kleine mannetje had een virale hersenontsteking gehad. Gelukkig gaf de arts al aan dat we er ontzettend op tijd bij waren, en dat er amper ontstekingswaarden gevonden waren. Waarschijnlijk heeft het niet doorgezet, omdat hij hulp kreeg bij het ademen, waardoor hij zijn krachten goed kon gebruiken om tegen het virus te vechten. Ik moet er niet aan denken hoe het was afgelopen als ik de koorts pas (veel) later had ontdekt. Na 6 weken, kregen we nog een nacontrole om te kijken hoe het met zijn ontwikkeling ging. De arts testte onder andere zijn reflexen, vroeg naar zijn slaap & drinkritme, en kon hem na 5 min gelukkig volledig gezond verklaren. Ons lieve mannetje heeft er niks aan over gehouden! Mijn mamahart heeft er helaas wel weer een litteken bij. Ondertussen heb ik alles redelijk verwerkt, en kunnen Mark en ik er zelfs al voorzichtig grapjes over maken… Als er ooit nog een derde kindje bij komt, dan rekenen we erop dat we daarmee ook naar het ziekenhuis zullen moeten, want wij maken alleen ziekenhuisbabies. (grapje…)

 

Getagged , , , , , , ,

Water Babies

Toen ik er achter kwam dat ik weer zwanger was van een jongen, besloot ik het dit keer anders aan te pakken met kleding kopen. Ik was (ben) nogal een koopjes jager, en kocht liever 3 shirtjes die ik net wat minder leuk vond, dan 1 items voor hetzelfde geld wat ik geweldig vond. Niks mis mee natuurlijk, maar ik heb ondertussen wel geleerd dat kinderen gigantisch snel groeien, en dat ze zeker in de eerste 2 jaar, maar kort met een kleding maat doen. Dan heb ik liever wat minder verschillende kleding, die ik heel erg leuk vind en wat ‘duurder’, dan veel ‘goedkope’ kleding. Dus naast dat ik bij de grotere mode ketens shop, struin ik tegenwoordig heel het internet af op zoek naar leuke kleine webshops met items om verliefd op te worden. Kleding stukken, die (zoals ik het me voorstel) iemand ’s avonds in een klein kamertje achter de naaimachine met liefde in elkaar naait. Ik kwam erachter dat veel van die schattige webshops ook een instagram account hebben, dus tegenwoordig klik ik van het ene leuke profiel naar het andere, en verlekker me aan alle leuke geprinte broekjes, leuke truien, en prachtige vestjes. Via via kwam ik uit bij Water Babies (IG: water.babies), een kleine webshop, met prachtige hand gemaakte kleding voor jongens en meiden van 0 tot 4 jaar. Ik werd verliefd op het vestje ‘Loeka’ en mailde mijn bestelling door. Ik kreeg al snel een leuke reactie terug. Binnen een week had ik het vestje binnen, en in het echt vind ik hem nog leuker en mooier dan op de foto’s. Je kan hem op 2 manieren dragen, open, dan valt hij in 2 punten, en dicht, dan sluit hij mooi aan. Wat ik onwijs handig vind, is dat er aan beide kanten 2 druk knoopjes zitten, dan kan je hem strakker of losser vast klikken. Niet elk kindje is even ‘dik’ natuurlijk, en het is ook handig bij een dikker broekje of shirtje eronder. Ondanks dat hij nog iets te groot is, trok ik het vestje gelijk aan bij Kenji. Mark had toevallig van de week een oude gietijzeren teil op de kop getikt, en met het voedingskussen en een kleedje erin, was het de perfecte setting voor een mini fotoshoot. Ik trok mijn goede camera uit het stof, en klikte erop los. Mn vrolijke boefje hing meteen het fotomodel uit, en ik ben onwijs blij met de foto’s.

waterbabies1

Vrolijk boefje.

Mooie grote kijkers.

Mooie grote kijkers.

waterbabies3

Het vestje open.

waterbabies4

Het vestje dicht.

Ik ben helemaal verliefd op het vestje, en zo blij met de mooie kwaliteit, misschien dat ik hem ook nog wel voor Ayden bestel. Een webshop om in de gaten te houden dus! Wat vinden jullie van het vestje?

Dit is geen gesponsord artikel, ik ben simpelweg gewoon erg enthousiast.  

Getagged , , , ,

Bath time #22

Aangezien ik tegenwoordig 2 smeerpoetsjes van jongetjes in huis heb, wordt er regelmatig extra gebadderd of gedoucht. Het is een beetje lopende band werk geworden, aangezien ik zelf ook regelmatig onder gespuugd/plast/poept word. Best lastig om dan foto’s te maken terwijl ik ondertussen moet zorgen dat er niemand verzuipt, uitglijdt, nat wegloopt, kleding uit de wasmand onder de douche gooit, het koud krijgt, de halve wc rol in de plee duwt, zich verbrand aan te heet water, enzovoorts. En als we (ahum, ik!) de ochtend met badderen weer overleefd hebben, gebeurd het regelmatig dat Kenji even zijn hele rug, billen en benen onder kakt. Lang leve spuitluiers!
Dus kwak ik hem regelmatig in de gootsteen beneden, zodat ik ondertussen mijn terrorpeuter in de gaten kan houden.

Vandaag deel ik 2 foto’s, ik kon namelijk niet kiezen. Beide foto’s heb ik ook al gedeeld op IG (mamaroosblog), dus als je me daar volgt zal je ze wellicht herkennen.
image

Als eerste zijn verbaasde gezichtje, alsof hij denkt: ‘poedelen in de gootsteen, ben je nou helemaal gek geworden mama?!’. Met zn mooie gave gezichtje, schattige neusje, lieve mondje en prachtige grote donkere ogen… Smelt!

image

Hij lacht, geen lachstuipjes meer (niet helemaal waar, als hij in slaapt valt nog steeds), maar gewoon echt bewust lachen. Voornamelijk naar mij, maar ook al een keer naar papa en Ayden. Smelter de smelt smelt!

Getagged , , , ,

Een dag uit het leven van… #1

Vorig jaar, maakte ik elke week een foto overzicht, erg leuk om te doen, en terug te lezen, maar ook erg veel werk. Op een gegeven moment verloor ik het plezier erin en werd het een moetje, dus stopte ik er mee. Afgelopen tijd begon het weer te kriebelen om een foto overzichtje te maken, maar een week overzicht zag ik (nog) niet zitten. Dus besloot ik een dagje te ploggen, zodat jullie eens kunnen zien hoe een dag uit mijn leven eruit ziet. Afgelopen donderdag had ik een leuke dag in de planning, niet een standaard alleen-maar-thuis-zit-dag.

 

Mijn dag begon om 00:47u, Kenji had honger. Gelukkig viel hij snel weer in slaap en kon ik ook weer verder gaan slapen.

image
Jammer genoeg dacht Kenji er anders over, want eenmaal terug in zijn eigen bed was hij klaar wakker. Er zat nog een boertje dwars en daardoor spuugde hij mij fijn onder. Gelukkig was het maar een mondje melk. Om 02:07u kon ik hem eindelijk slapend terug zijn wiegje in leggen, gaap!
image
Om half 6 hoor ik wat gepruttel naast me, en tegelijkertijd begint Ayden te huilen. Terwijl ik Kenji eruit haal en zijn luier verschoon, gaat hubby eruit voor Ayden. Gewapend met een schone luier en een fles thee, hopen we dat hij nog even verder slaapt. Hij moet iets meer doen dan alleen een luier verschonen, aangezien zn luier zo vol zat dat hij door gelekt was. Schoon ondergoed en pyjama broek aan en dan nog even een tukje doen.
Kenji leg ik om 05:55u slapend terug in zn wieg.

Om 7uur besloot Kenji dat hij nog een slokje wilde, ik nam hem lekker naast me in bed, en zo knuffelden we nog eventjes tot dat Ayden om iets voor 8en wakker werd.

2015-01-08 19.27.55_resized

Terwijl papa samen met Ayden naar beneden ging om te ontbijten, kleedde ik me aan en gooide een make upje op mijn gezicht. Ik koos voor een zwarte legging van Asos, een lange witte bloes van de Primark en een grijs fluffy vest ook van de Primark. Ik lijk trouwens heel klein op deze foto, maar dat ben ik niet hoor (1.75m, lange lummel!)

2015-01-08 19.29.45_resized

Eenmaal terug in de slaapkamer was Kenji wakker en had hij zichzelf onder gekakt. Na een poets en was sessie, en een verkleedpartij, had de boef alweer dorst. Ideaal die bloes van de Primark, de knoopjes lopen precies ver genoeg door zodat ik mn boob eruit kan flippen.

 

2015-01-08 19.31.10_resized

Eenmaal beneden had hubby een ontbijtje voor me klaargezet. Borstvoedingsthee, en magere kwark met rode (diepvries) vruchten en noten.

 

2015-01-08 19.32.15_resized

Na het ontbijt pakte ik de auto in, met de kinderwagen en luiertas, want ik ging samen met Kenji op pad. Mn kleine beertje kijkt niet zo vrolijk op deze foto, maar volgens mij zag hij nog sterretjes, omdat bij de foto die ik hiervoor maakte per ongelijk de flits nog aanstond, oeps… Ik moet eerlijk toegeven dat ik het best spannend vond, alleen in de auto met mn newborn achterin. Gelukkig was het op de heen weg niet zo druk op de weg.

2015-01-08 19.33.24_resized

We gingen op kraambezoek bij Gwen en dochtertje Quinn. Tijdens onze zwangerschap scheelde we een week, en onze newborns schelen maar 1 dag. Ik heb het zo bijzonder gevonden alles in onze zwangerschappen te kunnen delen, en nu dat ook weer te kunnen. Grappig is trouwens dat onze peuters ook bijna even oud zijn, ze schelen maar 2 weken (hoewel dat natuurlijk niet de bedoeling was, maar komt door Ayden zijn vroeggeboorte). Quinn lag hier toevallig even te slapen in de box.

2015-01-08 19.43.19_resized

Ons plan was om even naar de stad te wandelen, en dan ergens te gaan lunchen. Jammer genoeg gooide het weer, dat plan letterlijk in het water. Wat een regen! Gwen bakte een omelet met champions, tomaat en uien. Mjam!2015-01-08 19.46.25_resized

Rond half 3 stapte ik en Kenji weer in de auto terug naar huis. Hier op de foto lijkt mee te vallen, maar het regende echt heel erg hard. Op sommige stukken op de snelweg was er zo slecht wegdek, dat als ik een vrachtwagen inhaalde ik amper door de voorruit kon kijken van al het op spattende water! Voordeel is wel dat ik met een schone auto thuis kwam. Ik zat nog bijna tegen een vrachtwagen aan, wat overigens NIET mijn schuld was. Ik reed op een weefvak, en rechts kwam er een vrachtwagen aan, die zijn knipperlicht naar rechts had staan. Opeens gooit hij hem voor mijn auto (dus naar links) en zet pas zijn knipper aan op t moment dat hij al bijna voor me rijdt. Ik moest zo hard op mijn rem dat ik van ruim 100 naar 60 ging in nog geen 2 secondes! Het scheelde letterlijk een meter. Gelukkig zat er niemand achter me, anders was die zeker bij mij achterop gereden. Je begrijpt dat er een boel scheldwoorden door de auto vlogen en ik flink getoeterd heb. Toen ik hem later inhaalde kan ik niet ontkennen dat er een vinger ophoog stond en 4 andere omlaag… eikel!

2015-01-08 19.34.49_resized

Thuis was hubby bezig een smoothie te maken, en Ayden zou Ayden niet zijn als hij niet ondertussen van het fruit snoepte. Dit keer gingen er appels, banaan, citroen en een handje bevroren rood fruit in de smoothie.

2015-01-08 19.48.47_resized

 

Na ongeveer een half uurtje thuis te zijn geweest, ben ik boodschappen gaan doen. Even lekker in mijn eentje, op mn gemakje de Liddl door, ik vind het heerlijk. Ik haalde grote boodschappen, met voornamelijk gezonde dingen. Ik probeer mijn zwangerschapskilo’s langzaam aan kwijt te raken, en dat doe ik door onder andere minder brood te eten. Ik ontbijt dus met magere yoghurt/kwark met fruit/noten. Tussen de middag probeer ik te variëren, dan een wrap, dan een salade, dan weer een eitje, en dat gecombineerd met extra groentes. Ik hoop dat dit voldoende is om langzaam aan weer op mijn oude gewicht te komen.

2015-01-08 19.49.37_resized

 

Helaas is de foto van het avondeten mislukt, dus jullie moeten me maar op mn woord geloven als ik zeg dat we gebakken aardappeltjes, rode kool, erwtjes en pepersteaks hebben gegeten. Ayden kreeg in plaats van pepersteak, vissticks. Biefstuk achtig vlees krijgt hij meestal niet zo goed weg, dan kauwt hij erop en dan spuugt hij het uit, zonde! Na het eten speelden we nog even met Ayden, en hij is dol op Bumba (die kloteclown!). Ik probeer het zoveel mogelijk te weren, maar ach, deze knuffel is wel leuk, want er zit een veranderd lichtje in zijn buik. Om kwart over 7 brachten we hem naar bed.

 

 

2015-01-08 19.50.14_resized

De rest van de avond heb ik geen foto’s meer gemaakt, we hebben lekker lui op de bank gehangen met Kenji, en tv gekeken. Rond half 11 gingen we naar bed, en onze jongens gunden ons redelijk veel slaap, fijn!

 

Getagged , , , , , , , , , , , ,

Newbornshoot.

Toen Kenji 8 dagen oud was, kwam vriendinnetje Marije op bezoek. Naast vriendinnetje, is ze ook mijn collega, en fotografe. Toen ik 28 weken zwanger was heb ik bij/met haar een zwangerschapsshoot gedaan, ook heeft ze Ayden wel eens op de kiek gezet. Beide keren was het super bevallen en ben ik gigantisch blij met de foto’s. Logisch dus ook dat ik haar tijdens mn zwangerschap al vroeg of ze ook newborn foto’s van buikbaby2.0 wilde maken. Bepakt en bezakt stond ze voor de deur. De halve fotostudio kwam naar binnen, met allerlei kleedjes, mandjes, en bontjes. Na een beschuitje met muisjes te hebben gegeten, en de verwarming op standje zomerdag stond, kozen we een plekje om de foto’s te maken. Boven op de grote houten speelgoedkist voor een witte muur, vlak bij het raam, was de meest geschikte plek. Natuurlijk vertikte Kenji het om te slapen en hield hij bijna constant zijn oogjes wagenwijd open. Pas op het einde, begon hij een beetje in (een onrustige) slaap te vallen.

 

shoot2

shoot1shoot3shoot5shoot6shoot4

 

Ik zit helemaal weg te smelten als in de foto’s door kijk. Ook verbaas ik me erover hoeveel hij alweer veranderd is, zo is zijn gezichtje echt al een stuk boller geworden, en kijkt hij nog eigenwijzer zijn oogjes uit. Ik vind hem trouwens totaal niet op Ayden lijken, maar vergelijken is erg lastig nog. Ayden zag er tot zeker een half jaar echt nog erg prematuur uit (smal koppie, bolle diep liggende oogjes). Ben benieuwd als Kenji wat groter is of we dan kunnen zien of het een kopietje van zijn broer is, of juist totaal niet op hem lijkt. Voor nu mag hij nog even lekker klein blijven, want hij groeit al zo hard! Vandaag is hij alweer 4 weken, ik kan het bijna niet geloven. En als hij zo hard doorgroeit, tja, gelukkig hebben we de foto’s nog ;)!

Getagged , , , , ,

Kenji is geboren!

Afgelopen maandag, op 1 december, is na een korte maar heftige bevalling om 13.05u, onze tweede zoon Kenji geboren! Dat betekend dat hij alweer ruim een week oud is, de tijd vliegt. Ik kan hem al niet meer wegdenken uit ons mooie gezin.

image

Een paar minuten oud, heerlijk bij mij op de borst!

We hebben onwijs genoten van onze kraamweek en gelukkig vindt Ayden zijn kleine broertje hartstikke lief. Is natuurlijk maar afwachten of hij niet jaloers is, maar als Kenji aan het huilen is probeert hij hem (op zijn manier) te troosten, zo schattig.

20141201_162201
De eerste ontmoeting tussen de broertjes, zo trots, kan wel janken van geluk bij deze foto!

Binnenkort komt natuurlijk mijn bevallingsverhaal online, en mijn ervaringen als mama van een peuter en een newborn, maar nu eerst tijd voor ons gezin. Ik merk dat de zin en inspiratie om te bloggen weer terug komt, nu nog de tijd vinden om het op papier te krijgen!

Getagged , , , , ,