Tagarchief: mijlpaal

Hoogtepunten

Dat ik de laatste tijd een stuk minder actief ben op mijn blog, betekend natuurlijk niet dat ik niks mee maak. Sterker nog, ik heb een heleboel hoogtepunten mee gemaakt de afgelopen weken. Hoewel het ‘echte’ bloggen nog steeds niet zo wil lukken, vind ik het wel leuk om jullie een beetje op de hoogte te houden. Vandaar dat ik mijn (onze) mijlpalen van de afgelopen tijd even op een rijtje voor jullie zet. Een soort mini update, zullen we maar zeggen.

 

Als eerste, en meteen de belangrijkste; Ayden is 28 oktober 2 jaar geworden. Van prematuur naar peuter, ik kan het bijna niet geloven. Mijn ventje, zo klein en kwetsbaar toen hij geboren werd, en nu al een echt jongetje, met een sterke eigen(wijze) wil. Van 1390 gram, naar ruim 13 kilo nu, ongelooflijk. Hij begint steeds meer te kletsen en wil het liefst alles tegelijk doen en leren. Gaat constant op onderzoek uit, en vindt het heerlijk om grenzen op te zoeken (en te overschrijden). Een echte peuter dus en ik geniet er met volle teugen van. Natuurlijk is het soms ook wel zwaar, zeker met zo’n dikke buik, maar dat neem ik maar even voor lief. Hij mag/kan nog maar eventjes genieten van mama’s (en papa’s) onverdeelde aandacht voordat zijn broertje zich aandient, dus ik koester elk moment. Natuurlijk hebben we zijn verjaardag gevierd, en hij is goed verwent. Van ons heeft hij het Ikea keukentje gekregen, een schot in de roos, want hij speelt er nog steeds elke dag mee. Ook heeft Mark bij de dagbesteding van zijn werk een hele grote houten opbergkist laten maken van massief hout. Echt een geweldige investering, en aan het eind van de dag hoef ik alleen maar alle losse spullen te verzamelen en in de kist te gooien, ideaal. Nog een voordeel is dat hij de kist zelf niet open krijgt, waardoor ik hem elke dag iets ‘nieuws’ kan geven om mee te spelen en hij zich echt op dat speeltje kan concentreren in plaats van telkens wat anders te zien en uiteindelijk nergens echt mee te spelen. Verder heeft hij onder andere een houten treinbaan, nieuwe winterschoenen, kinetic sand en duplo gekregen.

 

Ik heb, op 31 oktober, mijn rijbewijs gehaald! Ik ben er zo verdomde trots op, dat ik met mijn dikke pens, hormonale buien en zwangerschapsbrein gewoon in 1x geslaagd ben. Zelfs mijn examinatrice vond het hartstikke knap dat ik met 35 weken en 5 dagen zwangerschap zo netjes en steady reed, ze gaf zelf aan tijdens haar eigen zwangerschappen een gigantisch slechte chauffeur te zijn. Dat ik iets meer dan 50 lessen nodig heb gehad, vergeten we maar even voor het gemak, want mijn spaarrekening doet er nog pijn van.

 

Afgelopen zondag, 9 november, was ik 37 weken zwanger. Een geweldige mijlpaal, want dat betekend dat ik gewoon een voldragen baby in mijn buik heb. Ik kan heb me bijna niet voorstellen, en moet mezelf soms even knijpen. En morgen (als ik niet vannacht beval, you never know), ben ik 38 weken zwanger, dat betekend dat ik gewoon 10 weken (!!!) langer zwanger zal zijn als ik was van Ayden. Heel raar en onwerkelijk om bij stil te staan. Ondanks dat hoogzwanger zijn, nieuw is voor mij, voelt het toch ‘normaal’ aan, zoals het hoort. Ik ben onwijs dankbaar dat ik dit mag mee maken, en eerlijk is eerlijk, dit heelt een hele hoop wonden die ik het opgelopen met Ayden zijn vroeggeboorte. Ik ben het zwanger zijn dan ook nog niet zat, hoewel ik de lichamelijke gebreken wel zat begin te worden. Niet alles kunnen doen wat je wilt, vaak en veel pijn hebben, alleen maar omdat je een normaal klusje hebt gedaan, of bijvoorbeeld niet meer van de grond af kunnen komen nadat ik met Ayden heb gespeeld. Ach nog een paar weekjes (dagen, uren?) en dan kan ik weer op mijn buik slapen en heb ik een lekker mollige baby op mijn borst heel de dag! We zijn er trouwens sinds gisteravond helemaal klaar voor. De babykamer is helemaal af, het bed staat op klossen (al een week), het kraammatras ligt in bed (wat kraakt dat ding zeg!), ik heb gister de laatste hand gelegd aan de voering van de wieg, de vluchttas staat klaar, net zoals de maxicosi met warme zak erin, mn kolftas is compleet en mentaal is de knop nu ook om. Ik ben gestopt met optellen vanaf week 28, maar ben nu aan het aftellen tot de uitgerekende datum. Natuurlijk houdt ik in mijn achterhoofd dat het nog 2 weken langer zou kunnen duren, maar stiekem hoop ik dat hij iets voor 30 november zich al aandient, ik ben namelijk zó benieuwd naar zijn gezichtje! Zou hij op Ayden lijken, ik denk het niet, want Ayden heeft er nooit echt uitgezien als een a-therme baby, pas rond een half jaar begonnen de echte ‘prematurentrekjes’ weg te trekken en vulde zijn gezichtje zich met wat vetjes. Spannend, het wachten is begonnen!

 

 

Advertenties
Getagged , , , , , , , , ,

Pauze knop

Geniet er maar van nu t nog kan, ze blijven zo kort klein.

Zo’n schattig, hulpeloos baby’tje is aandoenlijk en ik kan me voorstellen dat deze periode (+/- 3 maanden) voor veel mama’s te kort duurt. Maar hier betekende hulpeloos ook ziekenhuis en dat kon voor mij, niet snel genoeg afgesloten zijn.

20130822-194739.jpg

Je groeit als mama zijnde, mentaal naar mijlpalen toe. De eerste keer omrollen bijvoorbeeld. Ik kon niet wachten tot Ayden dat ging doen. En wat was in trots op mijn mannetje toen het hem lukte. Nog zo’n voorbeeld is met Ayden gaan fietsen. Dit mag echt pas als hij volledig los kan zitten voor geruime tijd (heeft de fysio me op t hart gedrukt). Normaal gesproken kunnen kindjes dit rond de 9 maanden (sommige wat eerder, andere wat later). Ayden is nu bijna 10 maanden en kan nog echt niet los zitten. Hij is gewoon nog niet sterk genoeg. Waarschijnlijk kan hij ‘pas’ over 2 maanden los zitten en is hij alweer bijna 1. Voor hem is dit niet erg en ik maak me dan ook totaal geen zorgen over zijn ontwikkeling, maar voor mijn mamagevoel is het wel lastig. Mijn mentale mama groei en Ayden zijn ontwikkeling lopen niet altijd gelijk. En daar kan ik soms best verdrietig over zijn. Want ik ben toe aan bepaalde mijlpalen en Ayden nog niet.
Soms geef ik toe aan mn verdriet, maar meestal geef ik mezelf op mn kop. Ik moet juist blij zijn dat alles zo goed gaat, en dat hij zich, voor zijn gecorrigeerde leeftijd hartstikke snel ontwikkeld. Natuurlijk ben ik daar ook blij mee, zelfs hartstikke trots op, maar t steekt soms wel. Daarom druk ik nu maar even op de mentale pauze knop… Hopen dat t helpt!

Getagged , ,
Advertenties