Tagarchief: medela freestyle

Doei verlof, hallo werk.

Afgelopen maandag moest ik voor het eerst weer werken na mijn zwangerschapsverlof. Officieel was mijn verlof 10 februari al afgelopen, maar ik had nog een hoop uren over, dus ik had nog 3 weken vakantie er achter aan geplakt. In de weken vooraf gaand, wisselde mijn gevoel over weer gaan werken telkens. Aan de ene kant had ik er zin in, even iets anders doen dan alleen moederen, me nuttig voelen op een andere manier, en mijn hersenen weer een andere uitdaging geven dan opvoeden. Aan de andere kant vond ik het idee m’n lieve kindjes, en dan voornamelijk Kenji weer thuis ‘achter te moeten laten’ vreselijk. Hij is nog zo klein, en daarnaast, een gigantisch moederskindje. Ik geef nog steeds fulltime borstvoeding (jeej for the boobies!) en hij hangt heel erg aan me. ’s Nachts slaapt hij netjes in zijn wieg, maar overdag alleen boven op mij. Echt, ik probeer het elke dag meerdere malen, om hem weg te leggen zodra hij in slaapt valt aan de borst, maar zodra ik hem neerleg schieten zijn oogjes open. In de box, in zijn wieg, op de bank, op het voedingskussen, het maakt niet uit, hij wordt wakker. Alleen als we gaan wandelen, wil hij nog wel eens in de wagen in slaap vallen en blijven slapen, zolang ik hem buiten laat staan. Dus ik zit op de bank met een slapend ventje, of loop met de draagdoek door het huis, om hem toch aan zijn slaap te laten komen overdag. Geen probleem, als ik thuis-blijf-mama zou zijn, maar financieel zit dat er niet in, en eigenlijk weet ik ook niet of ik dat wel zou willen. Spannend dus, hoe hij het zonder mij zou gaan doen. Ook heb ik me tijdens mijn verlof regelmatig druk gemaakt over het kolven en of the girls het wel zouden kunnen. Ik werk onregelmatig, nooit op vaste tijden/dagen, allemaal ‘tegens’ voor een stabiele productie. Aangezien ik de borstvoeding zo lang mogelijk wil vol houden, tot ik of Kenji besluit er genoeg van te hebben, is het dus erg belangrijk dat het kolven op het werk lukt. In de afgelopen weken heb ik al een klein voorraadje melk aangelegd, dus als ik een keer te weinig zou kolven, is dat geen ramp, maar toch.

wpid-img_20150302_184703.jpg

Hubbie had maandag een dagdienst, tot 3u ’s middags, en ik een avonddienst die om 4u begon. Ik zorgde dat ik Kenji vanaf 3u aan de borst had, zodat als Mark thuis zou komen, hij in ieder geval geen honger zou hebben het eerste uur. We moeten beide ongeveer 20/25 min rijden naar ons werk (allebei de andere kant op), dus hij kwam thuis, ik kreeg een kus en de sleutels in mijn handen en ik kon vertrekken. Niet heel gezellig, maar deze diensten hebben we het liefste, dan hebben we namelijk geen oppas nodig. Met lichte tegenzin, en spanning in mijn buik reed ik naar m’n werk. Gelukkig stond ik als derde, waar we normaal gesproken met zijn tweetjes staan, zodat ik weer rustig kon inkomen en even alle ritmes weer mee kon kijken. Ik werk als begeleider op een woongroep met 6 mannen met een onder andere een (matig tot ernstige) verstandelijke beperking en gedragsproblemen, dus vaste ritmes zijn erg belangrijk. Ik hield me een beetje op de achtergrond, en stelde vragen over dingen die in de tussentijd veranderd waren. De dienst verliep rustig, en gelukkig ging het kolven ook prima. Ik kon op het kantoortje zitten en die kan op slot, dus kon op mijn gemak zitten.

Dinsdags zou ik eigenlijk ook nog als derde staan, maar helaas was er een collega ziek, en ik vond t onzin een extra collega te regelen, dus ik stond gewoon weer als ‘voltallig’. Ondanks dat de dinsdag altijd een drukke dag is op de groep, verliep de dienst relaxt. Het was (bijna) alsof ik niet was weggeweest. Het was wel even puzzelen met kolven, want dan moet mijn collega ongeveer een half uur alleen staan, maar we vonden een ‘gaatje’ in de planning, dus ik kon even rustig zitten.

Goodbye

Het werken zelf is me alles mee gevallen, natuurlijk vond ik het lastig mn kleine babytje (en mn grote peuter ook) zo lang te moeten missen, maar hubbie verzekerde me ervan dat alles goed is gegaan. Ik ben er zelf verbaasd over dat ik geen traantje gelaten heb, maar als ik heel eerlijk ben, gok ik dat, dat traantje volgende week gaat komen, als we voor het eerst overlap in onze diensten hebben, en dus niet Mark maar een oppas-opa/oma voor mn jongetjes komt zorgen. Ook al is het maar voor een paar uurtjes, bij het idee eraan krijg ik een knoop in mijn maag. Toch heb ik er vertrouwen in dat ook dat goed komt… ooit. Óh, en weetje wat ik het fijnste vind aan werken? Het thuiskomen daarna, en mijn prachtige gezin weer te zien!

 

Advertenties
Getagged , , , , ,