Tagarchief: geslaagd

Hoogtepunten

Dat ik de laatste tijd een stuk minder actief ben op mijn blog, betekend natuurlijk niet dat ik niks mee maak. Sterker nog, ik heb een heleboel hoogtepunten mee gemaakt de afgelopen weken. Hoewel het ‘echte’ bloggen nog steeds niet zo wil lukken, vind ik het wel leuk om jullie een beetje op de hoogte te houden. Vandaar dat ik mijn (onze) mijlpalen van de afgelopen tijd even op een rijtje voor jullie zet. Een soort mini update, zullen we maar zeggen.

 

Als eerste, en meteen de belangrijkste; Ayden is 28 oktober 2 jaar geworden. Van prematuur naar peuter, ik kan het bijna niet geloven. Mijn ventje, zo klein en kwetsbaar toen hij geboren werd, en nu al een echt jongetje, met een sterke eigen(wijze) wil. Van 1390 gram, naar ruim 13 kilo nu, ongelooflijk. Hij begint steeds meer te kletsen en wil het liefst alles tegelijk doen en leren. Gaat constant op onderzoek uit, en vindt het heerlijk om grenzen op te zoeken (en te overschrijden). Een echte peuter dus en ik geniet er met volle teugen van. Natuurlijk is het soms ook wel zwaar, zeker met zo’n dikke buik, maar dat neem ik maar even voor lief. Hij mag/kan nog maar eventjes genieten van mama’s (en papa’s) onverdeelde aandacht voordat zijn broertje zich aandient, dus ik koester elk moment. Natuurlijk hebben we zijn verjaardag gevierd, en hij is goed verwent. Van ons heeft hij het Ikea keukentje gekregen, een schot in de roos, want hij speelt er nog steeds elke dag mee. Ook heeft Mark bij de dagbesteding van zijn werk een hele grote houten opbergkist laten maken van massief hout. Echt een geweldige investering, en aan het eind van de dag hoef ik alleen maar alle losse spullen te verzamelen en in de kist te gooien, ideaal. Nog een voordeel is dat hij de kist zelf niet open krijgt, waardoor ik hem elke dag iets ‘nieuws’ kan geven om mee te spelen en hij zich echt op dat speeltje kan concentreren in plaats van telkens wat anders te zien en uiteindelijk nergens echt mee te spelen. Verder heeft hij onder andere een houten treinbaan, nieuwe winterschoenen, kinetic sand en duplo gekregen.

 

Ik heb, op 31 oktober, mijn rijbewijs gehaald! Ik ben er zo verdomde trots op, dat ik met mijn dikke pens, hormonale buien en zwangerschapsbrein gewoon in 1x geslaagd ben. Zelfs mijn examinatrice vond het hartstikke knap dat ik met 35 weken en 5 dagen zwangerschap zo netjes en steady reed, ze gaf zelf aan tijdens haar eigen zwangerschappen een gigantisch slechte chauffeur te zijn. Dat ik iets meer dan 50 lessen nodig heb gehad, vergeten we maar even voor het gemak, want mijn spaarrekening doet er nog pijn van.

 

Afgelopen zondag, 9 november, was ik 37 weken zwanger. Een geweldige mijlpaal, want dat betekend dat ik gewoon een voldragen baby in mijn buik heb. Ik kan heb me bijna niet voorstellen, en moet mezelf soms even knijpen. En morgen (als ik niet vannacht beval, you never know), ben ik 38 weken zwanger, dat betekend dat ik gewoon 10 weken (!!!) langer zwanger zal zijn als ik was van Ayden. Heel raar en onwerkelijk om bij stil te staan. Ondanks dat hoogzwanger zijn, nieuw is voor mij, voelt het toch ‘normaal’ aan, zoals het hoort. Ik ben onwijs dankbaar dat ik dit mag mee maken, en eerlijk is eerlijk, dit heelt een hele hoop wonden die ik het opgelopen met Ayden zijn vroeggeboorte. Ik ben het zwanger zijn dan ook nog niet zat, hoewel ik de lichamelijke gebreken wel zat begin te worden. Niet alles kunnen doen wat je wilt, vaak en veel pijn hebben, alleen maar omdat je een normaal klusje hebt gedaan, of bijvoorbeeld niet meer van de grond af kunnen komen nadat ik met Ayden heb gespeeld. Ach nog een paar weekjes (dagen, uren?) en dan kan ik weer op mijn buik slapen en heb ik een lekker mollige baby op mijn borst heel de dag! We zijn er trouwens sinds gisteravond helemaal klaar voor. De babykamer is helemaal af, het bed staat op klossen (al een week), het kraammatras ligt in bed (wat kraakt dat ding zeg!), ik heb gister de laatste hand gelegd aan de voering van de wieg, de vluchttas staat klaar, net zoals de maxicosi met warme zak erin, mn kolftas is compleet en mentaal is de knop nu ook om. Ik ben gestopt met optellen vanaf week 28, maar ben nu aan het aftellen tot de uitgerekende datum. Natuurlijk houdt ik in mijn achterhoofd dat het nog 2 weken langer zou kunnen duren, maar stiekem hoop ik dat hij iets voor 30 november zich al aandient, ik ben namelijk zó benieuwd naar zijn gezichtje! Zou hij op Ayden lijken, ik denk het niet, want Ayden heeft er nooit echt uitgezien als een a-therme baby, pas rond een half jaar begonnen de echte ‘prematurentrekjes’ weg te trekken en vulde zijn gezichtje zich met wat vetjes. Spannend, het wachten is begonnen!

 

 

Advertenties
Getagged , , , , , , , , ,

Examenvrees

Confession: ik heb nog nooit van mijn leven examen gedaan. Niet op de middelbare school, niet bij een vervolgopleiding, nope gewoon nog nooit. Natuurlijk heb ik wel een heleboel toetsen, testen, werkstukken en overhoringen gemaakt. Waar ik overigens nooit voor leerde, want confession2.0: ik kan niet leren. Niet dat ik dom ben, nee het was altijd zo dat ik nooit hoefde te leren. Ik hoefde iets vaak maar 1x te horen en dan snapte ik het, en als ik het snapte onthield ik het over t algemeen wel. Op de middelbare school las ik meestal een half uur voor de toets een samenvatting (die iemand anders had gemaakt) door en haalde dan meestal een voldoende. Nooit geleerd om te leren, ik weet niet beter. Aangezien ik nooit een examen heb moeten maken, heb ik het ook nooit zo nodig gehad. Tot vandaag, of nouja, afgelopen week. Vandaag had ik namelijk mijn auto theorie examen ingepland staan. Ik moest dus, met mijn zwangerige ongeconcentreerde brein, gaan leren. Al weken deed ik pogingen het theorieboek door te lezen en het ook daadwerkelijk op te slaan wat er stond. Ik kwam niet verder dan de eerste 10 pagina’s. Gelukkig kan je via internet oefen examens maken. Meestal kan je er 1 gratis maken en daarna moet je betalen. Ik geloof dat ik de tot afgelopen maandag, alle toetsen die ik deed gezakt ben. Maandag begon ik ook wel de druk te voelen, ik wilde mijn eerste examen ooit natuurlijk wel slagen! Dus dwong ik mezelf het theorieboek te lezen, en toen ik eenmaal op gang was, bleef er gelukkig steeds meer hangen. Gisteravond om 10u las ik de laatste pagina. Vanochtend deed ik nog 3 oefenexamens, waarvan ik er 1 zakte.
Mark was gelukkig vrij, dus hij kon me naar Utrecht brengen, Ayden ging natuurlijk ook gezellig mee. We waren er veel te vroeg, maar Mark zou lekker gaan wandelen met Ayden, dus voor hun was het niet erg. Na ruim 3 kwartier gewacht te hebben werden we omgeroepen. En ik, eikel die ik ben, kom er pas in de examenzaal achter dat je je had moeten aanmelden. Bij de ingang van het CBR stond een bord dat je je alleen bij de balie moest melden bij een praktijk examen en niet bij een schriftelijk examen. Ik kreeg meteen een hartverzakking, want ik had 5 weken op deze datum moeten wachten, en dit was de eerst beschikbare datum! Thank god mocht ik me nog snel aanmelden en kon ik toch mee doen met het examen. Jammer genoeg zat ik naast een jongen die serieus wel 15x geniest heeft tijdens het examen. Ik kan je vertellen dat dit me redelijk uit mijn concentratie haalde. Toen we moesten wachten op de uitslag heb ik hem ook gevraagd of hij toevallig allergisch voor me was, maar hij verzekerde me dat hij vast gewoon verkouden was. Na het examen moet je nog zo’n kleine 10min wachten op de uitslag, en mijn hart bonkte zowat mijn borstkas uit. Ik moest het echt halen, anders kon ik afrijden voor het einde van mijn zwangerschap sowieso wel op mijn dikke buik schrijven.
Ik zat op de tweede rij, en was dus gelukkig snel aan de beurt met de uitslag. En jawel hoor dames en heren, dit moedertje is gewoon in 1x GESLAAGD!

IMG_1757.JPG
Zwangerschapsdementie got nothing on me!!

Ik heb met mijn rij instucteur meteen de tussentijdse toets gepland, hopelijk haal ik die over een klein maandje en kan ik dan nog voor eind oktober afrijden!!!

Getagged , , ,
Advertenties