Tagarchief: borstvoeding

Doei verlof, hallo werk.

Afgelopen maandag moest ik voor het eerst weer werken na mijn zwangerschapsverlof. Officieel was mijn verlof 10 februari al afgelopen, maar ik had nog een hoop uren over, dus ik had nog 3 weken vakantie er achter aan geplakt. In de weken vooraf gaand, wisselde mijn gevoel over weer gaan werken telkens. Aan de ene kant had ik er zin in, even iets anders doen dan alleen moederen, me nuttig voelen op een andere manier, en mijn hersenen weer een andere uitdaging geven dan opvoeden. Aan de andere kant vond ik het idee m’n lieve kindjes, en dan voornamelijk Kenji weer thuis ‘achter te moeten laten’ vreselijk. Hij is nog zo klein, en daarnaast, een gigantisch moederskindje. Ik geef nog steeds fulltime borstvoeding (jeej for the boobies!) en hij hangt heel erg aan me. ’s Nachts slaapt hij netjes in zijn wieg, maar overdag alleen boven op mij. Echt, ik probeer het elke dag meerdere malen, om hem weg te leggen zodra hij in slaapt valt aan de borst, maar zodra ik hem neerleg schieten zijn oogjes open. In de box, in zijn wieg, op de bank, op het voedingskussen, het maakt niet uit, hij wordt wakker. Alleen als we gaan wandelen, wil hij nog wel eens in de wagen in slaap vallen en blijven slapen, zolang ik hem buiten laat staan. Dus ik zit op de bank met een slapend ventje, of loop met de draagdoek door het huis, om hem toch aan zijn slaap te laten komen overdag. Geen probleem, als ik thuis-blijf-mama zou zijn, maar financieel zit dat er niet in, en eigenlijk weet ik ook niet of ik dat wel zou willen. Spannend dus, hoe hij het zonder mij zou gaan doen. Ook heb ik me tijdens mijn verlof regelmatig druk gemaakt over het kolven en of the girls het wel zouden kunnen. Ik werk onregelmatig, nooit op vaste tijden/dagen, allemaal ‘tegens’ voor een stabiele productie. Aangezien ik de borstvoeding zo lang mogelijk wil vol houden, tot ik of Kenji besluit er genoeg van te hebben, is het dus erg belangrijk dat het kolven op het werk lukt. In de afgelopen weken heb ik al een klein voorraadje melk aangelegd, dus als ik een keer te weinig zou kolven, is dat geen ramp, maar toch.

wpid-img_20150302_184703.jpg

Hubbie had maandag een dagdienst, tot 3u ’s middags, en ik een avonddienst die om 4u begon. Ik zorgde dat ik Kenji vanaf 3u aan de borst had, zodat als Mark thuis zou komen, hij in ieder geval geen honger zou hebben het eerste uur. We moeten beide ongeveer 20/25 min rijden naar ons werk (allebei de andere kant op), dus hij kwam thuis, ik kreeg een kus en de sleutels in mijn handen en ik kon vertrekken. Niet heel gezellig, maar deze diensten hebben we het liefste, dan hebben we namelijk geen oppas nodig. Met lichte tegenzin, en spanning in mijn buik reed ik naar m’n werk. Gelukkig stond ik als derde, waar we normaal gesproken met zijn tweetjes staan, zodat ik weer rustig kon inkomen en even alle ritmes weer mee kon kijken. Ik werk als begeleider op een woongroep met 6 mannen met een onder andere een (matig tot ernstige) verstandelijke beperking en gedragsproblemen, dus vaste ritmes zijn erg belangrijk. Ik hield me een beetje op de achtergrond, en stelde vragen over dingen die in de tussentijd veranderd waren. De dienst verliep rustig, en gelukkig ging het kolven ook prima. Ik kon op het kantoortje zitten en die kan op slot, dus kon op mijn gemak zitten.

Dinsdags zou ik eigenlijk ook nog als derde staan, maar helaas was er een collega ziek, en ik vond t onzin een extra collega te regelen, dus ik stond gewoon weer als ‘voltallig’. Ondanks dat de dinsdag altijd een drukke dag is op de groep, verliep de dienst relaxt. Het was (bijna) alsof ik niet was weggeweest. Het was wel even puzzelen met kolven, want dan moet mijn collega ongeveer een half uur alleen staan, maar we vonden een ‘gaatje’ in de planning, dus ik kon even rustig zitten.

Goodbye

Het werken zelf is me alles mee gevallen, natuurlijk vond ik het lastig mn kleine babytje (en mn grote peuter ook) zo lang te moeten missen, maar hubbie verzekerde me ervan dat alles goed is gegaan. Ik ben er zelf verbaasd over dat ik geen traantje gelaten heb, maar als ik heel eerlijk ben, gok ik dat, dat traantje volgende week gaat komen, als we voor het eerst overlap in onze diensten hebben, en dus niet Mark maar een oppas-opa/oma voor mn jongetjes komt zorgen. Ook al is het maar voor een paar uurtjes, bij het idee eraan krijg ik een knoop in mijn maag. Toch heb ik er vertrouwen in dat ook dat goed komt… ooit. Óh, en weetje wat ik het fijnste vind aan werken? Het thuiskomen daarna, en mijn prachtige gezin weer te zien!

 

Advertenties
Getagged , , , , ,

The pregnancy tag

Met heel veel inspiratie, maar te weinig rust in mijn donder om blogjes goed en netjes uit te werken, besloot ik maar weer eens een leuke tag in te vullen. Dit keer de Pregnancy Tag! Natuurlijk heb ik er een paar dikke buiken foto’s tussen gezet van afgelopen week.

1. Hoe ben je erachter gekomen dat je zwanger was en waar was dat?

Beide keren met een zwangerschapstest op de wc. Bij de zwangerschap van Ayden woonde we nog in een ander huis, en bij deze zwangerschap gewoon thuis.

IMG_1531.PNG

2. Hoe voelde je je (tijdens de zwangerschap)?

Bij de zwangerschap van Ayden had ik van 6 tot 16 weken een innige relatie met de wc pot, 4x per dag toiletknuffelen was geen uitzondering. Daarna voelde ik me opzich wel prima, ookal had ik was last van een lage bloeddruk en was ik daardoor snel duizelig.

Bij deze zwangerschap voel ik me moe, moe, moe. Ook  nu ben ik vaak duizelig en had ik al vroeg last van harde buiken. Ik merk nu wel dat het mentale aspect van deze zwangerschap veel zwaarder is dan bij Ayden, wat natuurlijk hartstikke logisch is gezien ik nu veel meer bezig ben met een spontane vroeggeboorte en dat was toen helemaal niet zo (het kwam niet eens in me op dat zoiets kon gebeuren).

3. Hoe oud was je?

Bij Ayden was ik 22 toen ik het ontdekte en 23 toen ik mama werd. Bij buikbabyboy2.0 was ik 24 toen we erachter kwamen en ondertussen ben ik al 25 geworden, dus zal ik voor de tweede keer mama worden op mijn 25e.

4. Hoe heb je het je partner verteld?

Beide keren via de telefoon! Oepsie, ja gevalletje van niet kunnen wachten. Bij Ayden was het trouwens afgesproken hoor, Mark moest namelijk vroeg beginnen met werken op mijn testdag en hij wilde me ’s ochtends niet wakker maken, dus ik zou testen zodra ik wakker zou worden en hem dan bellen. Ik weet nog dat ik heel erg twijfelde, want het tweede streepje was zo licht, dat ik bijna dacht dat ik het mezelf wijs zat te maken. Na een paar dagen nog een test gedaan, toen wel samen met Mark.

Bij deze zwangerschap ging het eigenlijk nog stommer. Ik had sinds ik Ayden heb en onregelmatige cyclus. Voor Ayden was ik altijd precies om de 28dagen ongesteld (op zaterdag om de 4 weken, ideaal), maar nu was hij elke x korter. Ik zou of op de woensdag of op de vrijdag ongesteld moeten worden, dat lag eraan hoelang mijn cyclus zou zijn. Ik had er vrij weinig vertrouwen in dat ik die maand zwanger zou zijn, aangezien ik op de 7e dag van mijn cyclus de HSG had gehad. Ik had dus met mezelf afgesproken dat ik vrijdag pas zou testen als ik ’s ochtends nog niet ongesteld zou zijn geworden. Woensdag kwam ik eigenlijk zonder ‘testdrang’ door (iedereen die zwanger wil worden weet precies wat ik bedoel haha), maar toen ik Ayden op bed had gelegd, had ik spontaan zin in een wijntje. Aangezien ik niet het risico wilde nemen dat ik alcohol zou drinken terwijl ik zwanger zou zijn, besloot ik een test te doen. Er eigenlijk compleet van uit gaande dat deze negatief zou zijn, plaste ik in een bakje, hield t staafje erin en legde hem op de wasbak. Nog voor ik klaar was met afvegen, stond er al een dikke plus! Huilend (van blijdschap mensen, van blijdschap!) heb ik Mark (terwijl ik nog in mijn blote kont op de wc zat) opgebeld. Hij kon me door mijn tranen heen eerst amper verstaan, maar toen hij het snapte was hij ook erg blij!

5. Heb je 12 weken gewacht voordat je het mensen vertelde en waarom wel/niet?

Om het ‘wereldkundig’ te maken hebben we inderdaad 12 weken gewacht. Wel hebben we het beide keren eerder verteld aan onze directe familie en rond 9/10 weken aan goede vrienden. Daarnaast heb ik deze zwangerschap meteen nadat ik Mark gebeld had, Gwen ge-appt we wisten namelijk van elkaar dat we ermee bezig waren en ik kon het nieuws niet voor me houden. Ik was wel even bang dat het bij haar (nog niet) zou lukken, maar gelukkig kreeg ik een paar dagen later ook een hele blije app met positieve test van haar!

6. Wil je meer dan één kind?

Haha, deze vraag lijkt me een beetje overbodig, aangezien Ayden zijn broertje lekker in mijn buik ronddobbert.

IMG_1530.PNG

7. Wat was/is je grootste food craving?

Tijdens de zwangerschap van Ayden had ik niet echt cravings, tenminste ik had soms wel opeens ergens trek in, maar het is niet zo dat ik de hele zwangerschap zin had in frikandellen ofzo. Ook nu heb ik niet 1 bepaalde craving, ik heb nu voornamelijk zin in lekker vet en ongezond. Of hartige hapjes, chipjes, toastjes met smeerseltjes dat soort dingen. Af en toe heb ik ineens zin in zoet, en dan haal ik snoepjes in huis. Wel wilde ik tot voor kort telkens lang houdbare halfvolle melk drinken, daar had ik elke x zo’n zin in. Jammer genoeg had ik laatst een pak wat dus niet goed meer was, en aangezien ik melk altijd naar binnen klok, had ik dus al heel mijn glas leeg voordat ik het überhaupt door had. Ik kon meteen doorrennen naar de plee, en trust me, bedorven melk smaakt nog goorder als het weer naar buiten komt! Sindsdien heb ik er nog wel zin in, maar durf ik het eigenlijk niet meer te drinken.

8. Wat was/is het beste van je zwangerschap?

Lastig, en zijn zo veel dingen mooi aan mijn zwangerschappen. Ik ben dol op mijn groeiende buik, vond en vind het zo mooi een zwangerschapsbuik! Ook blijf ik het zo bijzonder vinden dat 2 mensen gewoon samen leven kunnen creëren en dat er een mens in mijn buik groeit, soms vind ik het te bizar voor woorden, een minimensje in mijn buik! Maar het mooiste vind ik toch wel de schopjes en koprollen in mijn buik. Zo bijzonder dat je al contact kan maken met je kindje in de buik, helemaal als hij dan naar mijn of Mark zijn hand toe zwemt en er even tegen aan schopt, of zijn kont er tegen aan nestelt. Ook vind ik het nu erg leuk dat als Ayden bijvoorbeeld huilt, of erg druk is (en dus luid aanwezig) de baby daar ook op reageert.
9. Wat was/is het minst leuke?

De onzekerheid! Bah bah bah, wat kan je jezelf toch gek maken van onzekerheid tijdens een zwangerschap. Je moet maar gewoon vertrouwen op je lichaam en dat is lastiger dan je denkt!
10. Wilde je het geslacht weten? Waarom wel/niet?

Tijdens de zwangerschap van Ayden wilde wij het niet weten. Of nouja, ik wilde het perse niet weten, Mark die wilde het opzich wel weten, maar vond een verrassing gelukkig ook erg leuk. Wel had ik sinds ongeveer 13 weken zwangerschap het gevoel dat het een jongetje zou zijn. Deze zwangerschap wilde ik het wel graag weten, en vond Mark het niet erg als het een verrassing zou blijven. Gelukkig kon ik hem ervan overtuigen om een geslachtsbepalingsecho te doen. Heel veel mensen dachten dat ik dit keer een meisje zou krijgen, maar ik zelf had werkelijk geen idee. Met 16w kwamen we erachter dat Ayden een broertje krijgt, helemaal leuk! Ik denk dat ik het dit keer wel wilde weten om toch nog ergens de controle over te hebben. Tijdens de zwangerschap van Ayden raakte ik natuurlijk alle controle kwijt, en sindsdien is dat een beetje (ahum) een dingetje.
11. Had je snel een naam?

Toen Ayden geboren werd, hadden we nog geen naam gekozen. Voor een meisje hadden we toevallig die week besloten (Ayden zou Jessie Layla gaan heetten als ie een meid was geweest) maar we hadden nog 3 jongens namen staan om uit te kiezen. Ik ben er van overtuigd dat ookal was Ayden op tijd geboren, dat hij dan alsnog Ayden had geheten, die naam past namelijk precies bij hem. Waarschijnlijk had hij dan nog wel een tweede naam gehad.

Voor buikbaby2.0 hebben we sinds 1,5 week besloten over een naam! We twijfelen nog wel of er nog een tweede naam achter komt, want dit vinden we beiden wel mooi, maar een soort van oneerlijk tegenover Ayden. Waar je, je al niet druk om kan maken hè. Ik vind het wel heel gek om de baby al bij zijn naam te noemen hoor, is echt wennen, maar dat gebeurd vast snel genoeg.

IMG_1532.PNG

12. Wilde je gaan borstvoeden?

Hier kan ik volmondig JA op antwoorden. Helaas is dit bij Ayden niet gelukt en dat is nog altijd een litteken bij mij. Als hummel2.0 er is, ga ik er dan ook alles (maar dan ook echt ALLES) aan doen om de borstvoeding dit keer wel te laten slagen, maarre no pressure verder hoor.
13. Waar kijk je het meeste naar uit?

Heel, héél lang zwanger zijn en dan een voldragen baby op de wereld zetten. Hoewel dit me ergens ook wel beangstigd, want hoe de hell is het om alleen maar te kunnen waggelen in plaats van lopen. Hoe voelt het om die dikke buik helemaal zat te zijn (ik kan het me werkelijk waar niet voorstellen), hoe is het om verlof te hebben, wat kan ik verwachten van de kraamweek en de kraamverzorgster. Hoe gaat überhaupt zo’n intake met de kraamverzorging in zijn werk?! Zorgen voor later, nu eerst maar verder broedden en duimen dat ik minimaal 37 weken zwanger mag worden!

Getagged , , , , ,

Wereld borstvoeding week

Deze week is het wereld borstvoedings week. Een goede week om nu toch echt die borstvoedigsblog te schijven.
Borstvoeding is voor mij een teer puntje. Als ik vroeger droomde over mn toekomst en een baby, hoorde borstvoeding bij mij zeker in t plaatje. T leek me zo fijn, zo speciaal, om zelf je kindje te kunnen voeden en daarnaast zijn alle antistoffen van mama een mooi meegenomen voordeel.
Helaas heeft Ayden nooit meer dan een paar slokjes uit mijn borst gedronken. Omdat hij zoveel te vroeg geboren was, had hij nog geen ontwikkeld zuigreflex, en ook de kracht niet om zelf te drinken. Daarnaast waren ook mijn melkklieren door de vroeggeboorte nog niet volledig ontwikkeld en had ik amper productie. Toch ben ik binnen 6u na Ayden zijn geboorte gaan kolven. Ik wilde hem het beste geven, en elke druppel was er een. Na een paar dagen had ik best een aardige productie, helaas sloeg toen de stress toe. Van zo’n 70ml per borst per kolfsessie, ging ik naar een paar druppels. VRESELIJK vond ik het. Mijn jochie had het al zo moeilijk en t enige wat ik (voor mijn gevoel) kon doen was mamamelk geven, met de antistoffen die hij zo nodig had. Stug bleef ik door kolven, ik heb geloof ik wel 6 verschillende lactatiekundigen bij me gehad en alle kolftechnieken die er bestaan geprobeerd. Ik heb een hele tijd met de hand gekolft, want met een electrische kolf verdwenen mijn oh-zo-kostbare druppels in de schelp. Dus kolfde ik met mijn ene hand en met de andere hield ik een potje vast om t op te vangen. Wat heb ik vaak zitten janken als ik na ruim 25minuten kolven nog geen 10ml had. Het voelde alsof mijn lichaam me weer in de steek liet, eerst mn kind er vroegtijdig uitwerken en nu amper tot geen melk produceren. Alsof ik, als vrouw zijnde, ‘kapot’ was.
Ik geloof dat ik 5weken aan het ploeteren was, en toen heeft een lactatiekundige me Domperidon aangeraden. Dit is een medicijn wat eigenlijk gebruikt wordt tegen misselijkheid, maar wat als bijwerking heeft dat je kan gaan lacteren. Voor mij een godsgeschenk, want ik hoopte nog steeds Ayden te kunnen gaan borstvoeden bij thuiskomst. Door de domperidon ging mijn productie wel iets omhoog, op goede dagen kolfde ik 120ml per sessie. Zo trots als een pauw nam ik het mee naar de afdeling waar hij lag.
In het ziekenhuis heb ik Ayden een aantal keer geprobeerd aan te leggen, om vast te oefenen en in de hoop dat dat ook mn productie zou verhogen.
De eerste keer was zo mooi, hij hapte meteen goed aan. Hij had alleen de kracht niet om ook echt te drinken. Dit is (helaas) de enige foto die ik van mijn borstvoeding heb.

20130930-202629.jpg

Eenmaal thuis gingen we echt oefenen. Elke drie uur hetzelfde riedeltje: aanleggen totdat hij goed hapt, dit mocht maximaal 10minuten per borst. Daarna de fles geven, wat toen nog een half uur duurde met sondevoeding erbij, en daarna nog kolven wat ook een half uur duurde. Na een voedingssessie, was ik compleet uitgeput en zo’n 1,5u verder.
Na 3,5 week thuis dit 8x op een dag te hebben gedaan was ik op, ik kon niet meer. In totaal heb ik ruim 12weken lang keihard geploeterd met warmte kompressen, massage technieken, warme douches, verschillende kolftechnieken en apparaten, medicatie en heel veel tranen. Met pijn in mijn hart heb ik toen de beslissing gemaakt dat het genoeg was.

Op flesvoeding doet hij het prima, goed zelfs. Hij groeit als kool (bijna 9,5 kilo is hij nu), hij is nooit ziek (op de snotneuzen na), ontwikkeld zich goed en is een hartstikke vrolijk ventje. Toch blijft het voor mij pijnlijk, want wat had ik nu nog graag gezegd; ‘ik ben een borstvoedingsmama’.

Getagged , , , , ,