Categorie archief: Zwanger 2.0

Een jaar geleden…

Precies een jaar geleden schreef ik dit stukje. Pas na 100x checken of ik het echt onder concepten had staan durfde ik het op te slaan, zo bang om het perrongelijk de wijde wereld in te slingeren met 1 druk op de knop. Ik heb er nooit wat mee gedaan, en kwam dit stukje toevallig van de week weer tegen tussen mijn concepten. Zo bijzonder, alweer een jaar geleden had ik voor de tweede keer een positieve zwangerschapstest in handen, en nu is onze prachtige tweede zoon alweer bijna 4 maanden oud.. Time flies!

 

Het is vandaag woensdag 26 maart. Ik zou of vandaag, morgen of vrijdag, ongesteld moeten worden, ligt er aan hoe lang mn cyclus duurt. Dit is nogal wisselend sinds Ayden is geboren. De ene maand 26 dagen de andere keer weer 28 dagen. Ik had met mezelf afgesproken, dat ik vrijdag, als ik nog niet ongesteld was, pas mocht gaan testen. Vanavond om half 8 kreeg ik het in mn kop dat ik het nu, Nu, NÚ wilde doen. Dus pakte ik een bakje uit de keuken, en een test uit mn nachtkastje en daar ging ik. Netjes mikte ik in het bakje en hield toen 5 sec het staafje erin. Terwijl ik de test op de rand van de wastafel neerlegde, afveegde en weer op de test keek, stond daar BAM een plusje. Niet een licht doorzichtig plusje, nee, een heel erg donker plusje. Ik ben weer zwanger!

20140326-214842.jpg

Getagged , , ,

Kenji is geboren!

Afgelopen maandag, op 1 december, is na een korte maar heftige bevalling om 13.05u, onze tweede zoon Kenji geboren! Dat betekend dat hij alweer ruim een week oud is, de tijd vliegt. Ik kan hem al niet meer wegdenken uit ons mooie gezin.

image

Een paar minuten oud, heerlijk bij mij op de borst!

We hebben onwijs genoten van onze kraamweek en gelukkig vindt Ayden zijn kleine broertje hartstikke lief. Is natuurlijk maar afwachten of hij niet jaloers is, maar als Kenji aan het huilen is probeert hij hem (op zijn manier) te troosten, zo schattig.

20141201_162201
De eerste ontmoeting tussen de broertjes, zo trots, kan wel janken van geluk bij deze foto!

Binnenkort komt natuurlijk mijn bevallingsverhaal online, en mijn ervaringen als mama van een peuter en een newborn, maar nu eerst tijd voor ons gezin. Ik merk dat de zin en inspiratie om te bloggen weer terug komt, nu nog de tijd vinden om het op papier te krijgen!

Getagged , , , , ,

De laatste loodjes.

Die laatste loodjes hè, dat is nogal wat hoor. Ik weet nog heel goed, dat ik, als preemie mama riep, dat ik nooit zou zeggen dat ik het zat was, en dat ik het liefst 42w zwanger zou willen zijn van nummer 2. Oooh boy, wat ben ik daar van op terug gekomen. Elke zwangere vrouw, heeft wat mij betreft het recht om vanaf 37w te roepen dat ze het zat is, dat het zwaar is, en dat het kindje van haar á la minute geboren mag worden. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik het met 37w nog niet zat was, ja het was zwaar, maar mentaal was ik er zeker nog niet klaar voor. Ik denk dat de knop omging bij 38w, ik had elke dag het gevoel dat ik aan het wachten was. Ik begon vocht vast te houden, de weegschaal was zwaar onaardig voor me, en ook mijn lijf gaf regelmatig aan dat ik hoog zwanger was. Ook begon de echte onbedwingbare nieuwsgierigheid. Hoe zal hij eruit zien, heeft hij haartjes, zo ja, welke kleur, welke kleur ogen, krijg ik een bollige spekbaby, hoe ruikt hij, hoe lang is hij, en (natuurlijk!) de belangrijkste vraag, is hij echt helemaal gezond, 10 vingertjes, en 10 teentjes, een hartje wat sterk klopt? Daarnaast had ik, ondanks dat ik heel vaak en lang heb geroepen dat ik wel 42w zwanger wilde zijn, toch vanaf het begin het gevoel gehad dat ik de uitgerekende datum niet zou halen. Niet dat ik weer een te vroeg geboren kindje zou krijgen, maar echt tot D-day zwanger zijn, ik kon het me gewoon niet voorstellen. Nu ik dit schrijf, ben ik 39w en 5d zwanger, en is het al een paar dagen, hartstikke rustig in mijn buik. Geen gekke krampjes, amper harde buiken, geen oefenweeën, indalingsweeën, of wat dan ook. Grote kans dus, dat ik D-day ga halen, aangezien dat nog maar 2 nachtjes slapen is. Natuurlijk kan het zo zijn dat ik zo dit blogje online gooi, van het achterlijk hoge bed af stap (kutklossen!) en mn vliezen breken, dat weet je natuurlijk nooit. Of dat ik vannacht wakker word in een weeën storm, het kan allemaal. Wat ik in ieder geval wel weet, is dat de gyn mij niet gaat laten doorlopen tot ik 42w ben. In de afgelopen weken heb ik namelijk regelmatig aan het CTG apparaat gehangen (die maakt een hartfilmpje van de baby), omdat ik de baby minder en anders voelde bewegen. Ook houd ik sinds afgelopen weekend echt veel vocht vast. Ik was in 3 dagen tijd ruim 3 kilo aangekomen, en daarnaast had ik elke keer hoofdpijn, dus ben ik ook nog doorgelicht of ik geen beginnende zwangerschapsvergifteging had. Gelukkig bleek dit niet het geval, mn bloeddruk was prima (125/85), en na 24uur urine sparen, wat overigens echt een kutklus is als je preggo bent, waren de eiwitten niet verhoogd, en ook mn bloed zag er prima uit. Ondanks dus dat alles er wel elke keer goed uit ziet, heeft de gyn al wel aangegeven dat het welletjes is en dat als ik in de komende dagen niet spontaan beval, we de natuur een handje gaan helpen. Hoewel ik natuurlijk hoop dat de bevalling vanzelf op gang zal komen, ben ik wel erg blij dat het einde nu echt in zicht is. Zwanger zijn is heerlijk, geweldig, speciaal, en heel bijzonder, maar het is echt maar goed dat het ‘maar’ 9 maanden duurt. Het kost gigantisch veel van je lichaam, en ook mentaal doe je een zwangerschap en niet zomaar even bij. En die horrormonen, ach die arme vent van mij, die heeft het te verduren gehad hoor. Gelukkig weet hij dat ik heel veel van hem houd (echt waar hoor schat, i love you!) en dat maakt het hopelijk een beetje goed. En anders moet hij maar zo denken, ze moet er zo een heel groot, dik kind uitpersen, dat zal vast pijn doen, dus dan heeft hij zn wraak ook weer van de afgelopen maanden (grapje!).

Ik ga nog even genieten van mijn dikke buik, en echt de aller aller aller laatste loodjes <3.

Getagged , , ,

Hoogtepunten

Dat ik de laatste tijd een stuk minder actief ben op mijn blog, betekend natuurlijk niet dat ik niks mee maak. Sterker nog, ik heb een heleboel hoogtepunten mee gemaakt de afgelopen weken. Hoewel het ‘echte’ bloggen nog steeds niet zo wil lukken, vind ik het wel leuk om jullie een beetje op de hoogte te houden. Vandaar dat ik mijn (onze) mijlpalen van de afgelopen tijd even op een rijtje voor jullie zet. Een soort mini update, zullen we maar zeggen.

 

Als eerste, en meteen de belangrijkste; Ayden is 28 oktober 2 jaar geworden. Van prematuur naar peuter, ik kan het bijna niet geloven. Mijn ventje, zo klein en kwetsbaar toen hij geboren werd, en nu al een echt jongetje, met een sterke eigen(wijze) wil. Van 1390 gram, naar ruim 13 kilo nu, ongelooflijk. Hij begint steeds meer te kletsen en wil het liefst alles tegelijk doen en leren. Gaat constant op onderzoek uit, en vindt het heerlijk om grenzen op te zoeken (en te overschrijden). Een echte peuter dus en ik geniet er met volle teugen van. Natuurlijk is het soms ook wel zwaar, zeker met zo’n dikke buik, maar dat neem ik maar even voor lief. Hij mag/kan nog maar eventjes genieten van mama’s (en papa’s) onverdeelde aandacht voordat zijn broertje zich aandient, dus ik koester elk moment. Natuurlijk hebben we zijn verjaardag gevierd, en hij is goed verwent. Van ons heeft hij het Ikea keukentje gekregen, een schot in de roos, want hij speelt er nog steeds elke dag mee. Ook heeft Mark bij de dagbesteding van zijn werk een hele grote houten opbergkist laten maken van massief hout. Echt een geweldige investering, en aan het eind van de dag hoef ik alleen maar alle losse spullen te verzamelen en in de kist te gooien, ideaal. Nog een voordeel is dat hij de kist zelf niet open krijgt, waardoor ik hem elke dag iets ‘nieuws’ kan geven om mee te spelen en hij zich echt op dat speeltje kan concentreren in plaats van telkens wat anders te zien en uiteindelijk nergens echt mee te spelen. Verder heeft hij onder andere een houten treinbaan, nieuwe winterschoenen, kinetic sand en duplo gekregen.

 

Ik heb, op 31 oktober, mijn rijbewijs gehaald! Ik ben er zo verdomde trots op, dat ik met mijn dikke pens, hormonale buien en zwangerschapsbrein gewoon in 1x geslaagd ben. Zelfs mijn examinatrice vond het hartstikke knap dat ik met 35 weken en 5 dagen zwangerschap zo netjes en steady reed, ze gaf zelf aan tijdens haar eigen zwangerschappen een gigantisch slechte chauffeur te zijn. Dat ik iets meer dan 50 lessen nodig heb gehad, vergeten we maar even voor het gemak, want mijn spaarrekening doet er nog pijn van.

 

Afgelopen zondag, 9 november, was ik 37 weken zwanger. Een geweldige mijlpaal, want dat betekend dat ik gewoon een voldragen baby in mijn buik heb. Ik kan heb me bijna niet voorstellen, en moet mezelf soms even knijpen. En morgen (als ik niet vannacht beval, you never know), ben ik 38 weken zwanger, dat betekend dat ik gewoon 10 weken (!!!) langer zwanger zal zijn als ik was van Ayden. Heel raar en onwerkelijk om bij stil te staan. Ondanks dat hoogzwanger zijn, nieuw is voor mij, voelt het toch ‘normaal’ aan, zoals het hoort. Ik ben onwijs dankbaar dat ik dit mag mee maken, en eerlijk is eerlijk, dit heelt een hele hoop wonden die ik het opgelopen met Ayden zijn vroeggeboorte. Ik ben het zwanger zijn dan ook nog niet zat, hoewel ik de lichamelijke gebreken wel zat begin te worden. Niet alles kunnen doen wat je wilt, vaak en veel pijn hebben, alleen maar omdat je een normaal klusje hebt gedaan, of bijvoorbeeld niet meer van de grond af kunnen komen nadat ik met Ayden heb gespeeld. Ach nog een paar weekjes (dagen, uren?) en dan kan ik weer op mijn buik slapen en heb ik een lekker mollige baby op mijn borst heel de dag! We zijn er trouwens sinds gisteravond helemaal klaar voor. De babykamer is helemaal af, het bed staat op klossen (al een week), het kraammatras ligt in bed (wat kraakt dat ding zeg!), ik heb gister de laatste hand gelegd aan de voering van de wieg, de vluchttas staat klaar, net zoals de maxicosi met warme zak erin, mn kolftas is compleet en mentaal is de knop nu ook om. Ik ben gestopt met optellen vanaf week 28, maar ben nu aan het aftellen tot de uitgerekende datum. Natuurlijk houdt ik in mijn achterhoofd dat het nog 2 weken langer zou kunnen duren, maar stiekem hoop ik dat hij iets voor 30 november zich al aandient, ik ben namelijk zó benieuwd naar zijn gezichtje! Zou hij op Ayden lijken, ik denk het niet, want Ayden heeft er nooit echt uitgezien als een a-therme baby, pas rond een half jaar begonnen de echte ‘prematurentrekjes’ weg te trekken en vulde zijn gezichtje zich met wat vetjes. Spannend, het wachten is begonnen!

 

 

Getagged , , , , , , , , ,

Geboortekaartjes drama

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: wij hebben nog steeds geen geboortekaartje uitgekozen voor buikbaby2.0. Niet omdat we dat niet belangrijk vinden, of er niet aan gedacht hebben, nee, we komen er gewoon niet uit. Ik ben, hoe zeg ik het netjes, verrekte wispelturig, en vind bijna alles stom. Daarnaast hebben we beiden geen idee wat voor soort kaartje wel willen. Met foto, zonder foto, een blauw kaartje, modern, stijgerhout, met een leuke tekening, een typisch jongens kaartje… ZUCHT, er is gewoon teveel keus voor dit warhoofd. En alsof dat nog niet genoeg is, moet je ook nog kiezen welke vorm je kaartje gaat krijgen, of je een enkel kaartje wilt, of een (drie) dubbele, rechthoekig, vierkant, driehoekig of rond. Of je ‘klapluikjes’ wil om hem open te doen, en je kan het zelfs zo gek maken dat je de kaart kan vouwen tot een kubus, ster of bal. En eerlijk is eerlijk, eigenlijk vind ik de meeste geboortekaartjes ook gewoon stom. There, I said it.

Het geboortekaartje van Ayden is er 1 met foto, en blauwe ruitjes. Opzich niet heel erg bijzonder, maar vooral de tekst maakt het een speciaal kaartje. Het gedichtje heb ik zelf bedacht, terwijl ik met Ayden lag te buidelen in het ziekenhuis. Wij verstuurden ons kaartje ook pas op het moment dat Ayden thuis was gekomen uit het ziekenhuis, een week voor zijn thuiskomst heb ik het geboortekaartje in elkaar geknutseld. Ik ging naar de eerste de beste site die ik kon vinden (ik weet niet eens meer welke) en flanste in een uurtje het hele kaartje in elkaar. Ik had namelijk wel wat anders aan mijn hoofd.

geboortekaartje Ayden voorkantgeboortekaartje Ayden binnenkant geheel

 

De voorkant en binnenkant van het kaartje van Ayden.

geboortekaartje Ayden tekstgeboortekaartje Ayden binnenkant

Close up van de binnenkant. De foto achter het gedichtje zijn trouwens Ayden zijn voetjes toen hij de eerste keer in bad mocht.

 

Hoewel ik het heel erg leuk vind, als je geboortekaartjes van meerdere kindjes in 1 gezin bij elkaar passen, of in dezelfde stijl gedaan worden, wil ik niet. Gewoon omdat ik dit ontwerp niet nog een keer zou kiezen. Ja, ik maak het mezelf graag moeilijk.

Dus, lieve lezers, hebben jullie toevallig nog tips, voor sites met geweldige geboortekaartjes ontwerpen, die ook niet al te duur zijn, laat het me weten! Ik wil niet weer stel op sprong een kaartje moeten uitkiezen namelijk.

 

 

Getagged , ,

Derde trimester update!

Vandaag ben ik 33 weken en 4 dagen zwanger, dat is al ruim 5 weken langer dan ik van Ayden was. Al 5 hele weken! Bizar om over na te denken. Helemaal omdat ik er eigenlijk helemaal niet zoveel mee bezig ben. Natuurlijk denk ik er geregeld aan, maar voor dat ik zwanger werd, en ook in het begin van de zwangerschap had ik me deze periode toch heel anders voorgesteld. Niet dat het tegen/mee valt, maar ik dacht serieus dat ik er obsessief mee bezig zou zijn, en dat is dus totaal niet het geval. Best fijn, moet ik eerlijk toegeven. Nu komt dit deels omdat ik de gehele dag bezig ben om achter mijn hyperactieve super ondeugende peuter aan te rennen, maar ik vind het ook fijn om er op deze manier achter te komen dat ik Ayden zijn vroeggeboorte echt al grotendeels verwerkt heb. Natuurlijk flitst er bij elk pijntje wel een waarschuwing door mn hoofd, ‘let op, is dit een bevallingssignaal’, maar ik kan tot nu toe alles goed weg relativeren (soms met behulp van een lief vriendinnetje, you know who you are).

Hoe voel ik me?

Eigenlijk voel ik me wel prima, ja ik merk dat het zwaarder wordt, maar als ik me zo blijf voelen kan ik dit nog heel lang volhouden. Bukken is lastiger, dat vinden mijn bekken en banden niet zo leuk, maar dat is logisch met een steeds groter groeiende buik. Het slapen gaat gelukkig weer een stuk beter als een paar weken geleden. Ik val tenminste weer snel in slaap in plaats van uren en uren wakker te liggen. Wel word ik elke keer wakker als ik me om wil draaien, maar dat hoort er een beetje bij. Is ook een hele toer, de dekens omhoog houden, mn benen buigen en ondertussen het voedingskussen goed in positie brengen en dan jezelf zuchtend en kreunend de andere kant op gooien. De nachtelijke tripjes naar de wc zijn ook een stuk minder, ’s ochtends word ik wakker met een hele, hele, hele volle blaas, en dan moet ik echt naar de wc rennen. Wat natuurlijk niet gaat, want ook uit bed komen is een crime (denk aan een schildpad op zijn rug), en snel opstaan is er ook niet meer bij. Gelukkig (nog?!) geen ongelukjes gehad. Toevallig vannacht heb ik last gehad van maagzuur (note to self, geen cassave chips eten voor je naar bed gaat), maar ik heb 2 kleine kussentjes naast mn bed liggen, dus die onder mn kussen gepropt en heerlijk op mn linkerzij verder geslapen. Wel merk ik dat mijn buik vaker gespannen en zwaar aanvoelt, en ik (vooral ’s avonds) wat meer harde buiken heb. Volgens mede zwangere mama’s is dit helemaal normaal rond deze weken, dus ik aai en masseer en zucht soms een keer extra en that’s that.
image

Hoe doet de beeb het?

Vorige week donderdag mocht ik me weer melden bij de gyn, waar we even een klein feestje vierden omdat ik de 32 weken grens voorbij ben. Dat betekend namelijk dat mocht ik nu gaan bevallen, dit niet meer in een academisch ziekenhuis hoeft, jeuj! Ook kreeg ik mijn laatste cervix meting, want vanaf 34 weken heeft het niet zoveel nut meer om deze op te meten omdat als je gaat bevallen ze er dan vaak voor kiezen niet meer te remmen. Via het echo apparaat liet de gyn ook even het hartje horen, blijft bijzonder, dat ritmische gedreun wat het hartje is van je kindje. Tijdens de echo konden we trouwens al zien dat meneer haar heeft! Een matje, in zn nek, heel gek om dat te zien, ben nu wel heel erg benieuwd of hij geboren gaat worden met een volle bos haar. Verder is het een actief ventje, vrijwel heel de dag door aan het draaien en duwen in mijn buik. Ik denk ook dat hij het tot het einde spannend blijft maken, want de ene keer ligt hij in een stuit en vervolgens weer netjes met zijn hoofd naar beneden. Ook al zo’n eigenwijsje als zijn broer dus! Omdat de gyn zo tevreden was, hoefde ik pas 4 weken later weer een afspraak te maken. Dus als ik ruim 36 weken ben, hoef ik me pas weer te melden, fijn.

Tot nu toe bevalt het derde trimester me dus wel, hopelijk blijven de laatste loodjes kwaaltjes me redelijk bespaard en heb ik over 45 nachtjes slapen op de uitgerekende datum een (harige?) wolk van een babyboy in mn armen.

 

Getagged , , , , ,

Word ik blij van..

Er zijn een heleboel dingen, klein en groot, die mij blij maken. Omdat ik (nog) wat vaker stil wil staan bij al het positieve in mijn leven, heb ik de afgelopen dagen mijn blijmakers bijgehouden. Voor jullie, maar ook voor mezelf.

Uitgebreid douchen met radio heel hard aan. Dit kan niet zo vaak, eigenlijk alleen als Ayden niet thuis is, of papa hem bezig houdt. Ik vergeet vaak hoe heerlijk ik het vind, tot het weer een keertje kan. Natuurlijk zing ik dan vals mee en dans terwijl ik me afdroog.

Kroelkip Ayden. Waar hij rond een jaar het liefst alles zelf wilde doen en absoluut niet meer wilde knuffelen, zo anders is dat nu. De afgelopen maanden komt hij steeds vaker en langer bij me kroelen op de bank of wil hij ineens knuffelen als ik bijvoorbeeld aan het koken ben. Niet altijd even handig, maar mijn moederhart smelt als hij zijn armpjes naar me uitstrekt en me kusjes geeft.

Een poes op schoot. Het weer wordt minder en dat is niet alleen te merken als ik naar buiten kijk, ook de katten zijn weer vaker binnen te vinden. Heerlijk om ’s avonds met een dekentje op de bank te kruipen en er zo’n warm spinnend pluizenbolletje op je schoot kruipt.

Bellydancing. Buikbaby2.0 maakt er geregeld een feestje van in mijn buik, heerlijk om te voelen en te zien!

Ayden en schoenen. Al sinds Ayden zich bewust is van het feit dat er schoenen bestaan, is hij erdoor geobserdeerd. Regelmatig trekt hij al zijn schoenen uit de vensterbank en probeert ze aan te doen. En waar zijn schoenen leuk zijn, zijn onze schoenen geweldig. Slippers, stalen-neuzen-werk schoenen, UGGs, het maakt hem allemaal niks uit, hij trekt het aan en loopt er heel de kamer mee door. Van de week vond hij in een tas die klaar staat om naar zolder te verkassen mijn oude hoge hakken. Daar ging hij, slof slof zo de kamer door op mijn killers heels. Moest ik toch wel even om grinniken.

Ontbijt op bed. Vaak als Mark vrij is, gaat hij er vroeg uit met Ayden en mag ik nog even blijven liggen. Heerlijk vind ik dat! En zo af en toe, krijg k dan ook nog een ontbijtje op bed van mn lieverd. Lekker met stukjes fruit en een kopje thee. Kan ik echt van genieten.

Mijn lieve vriendinnetjes. Ik heb allemaal ‘losse’ vriendinnen, die naast mij weer hun eigen groep vriend(inn)en hebben. Elk vriendinnetje heb ik ook een andere band mee, met de een ben ik op en top mama, bij de ander juist helemaal niet (daar komt baldadige Roos vaak om de hoek kijken, haha), een vriendinnetje is bijvoorbeeld nog uit de tijd dat ik in Breukelen woonde en zo heeft elke kant van mij een vriendinnetje. Ik ben dol op mijn vriendinnen. They keep me sane!

image

De kinderboerderij. Diertjes kijken en knuffelen. Rond banjeren door de modder. Kastanjes rapen. Koffie met een home made appelgebakje en voor mn boef een pannenkoek. Ja, daar word ik heel erg blij van.

Middagdutjes. Alleen als ze lukken dan, anders kost het heel veel frustratie. Eigenlijk word ik gewoon blij van slapen, uren en uren slapen.

– Bloggen. Hoewel ik de afgelopen tijd beduidend minder actief ben, vind ik het heerlijk om met bloggen bezig te zijn. Blogjes schrijven, of blogjes lezen.

– Mijn telefoon. Eerlijk is eerlijk, ik ben keihard verslaafd. Sinds een maandje heb ik de Samsung Galaxy S5, en dat ding is zo fijn. Groot, ja dat zeker, maar ondertussen ben ik (bijna) gewend aan het grotere toetsenbord en mis ik mijn iPhone geen seconde. Nu was die ook echt op, de batterij liep sneller leeg dan dat hij opgeladen kon worden, wat zwaar vervelend was.

– Kleuren. In het enige echte kleurboek voor volwassenen. Ik vind kleurplaten met bloemen het mooiste en leukste om te doen. Niet met hele iniminie printjes, want mijn stiften zijn daar niet puntig genoeg voor.

image

Nieuwe schoenen. Do I need to say more?!

Het foute uur op Qmusic. Happy hardcore, de Spice Girls, Macarena, hoe fouter hoe beter. Lekker hard aanzetten en meezingen.

Het derde trimester. Toch bijzonder, dat ik nu alweer ruim 3 weken langer zwanger ben dan ik van Ayden was. Hoewel ik nu echt wel merk dat het zwaarder wordt, ben ik het nog lang niet zat! Laat maar komen die mega buik.
image

Dit waren zomaar even wat lichtpuntjes van de afgelopen dagen, wat maakt jou blij?

Getagged , , , , ,

Paniekzaaier

Afgelopen maandag had ik overdag wat last van mijn onderbuik. Een soort kramp gevoel, maar dan zonder dat het erger of minder werd. Wel erg vervelend en af en toe zelfs pijnlijk. Maar omdat het niet op weeën leek en ik ook niet echt extra harde buiken had, maakte ik me niet al te veel zorgen. Maandagavond was Mark mijn buik aan het insmeren en eigenlijk altijd reageerd de baby daarop. Nu niet. Ik zei dit nog tegen Mark, maar die zei dat hij vast lag te slapen. Ik kon maar moeilijk in slaap vallen en ook tussen 10 en 11 werd de baby niet actief, terwijl dit al weken in zijn ritme zit. Ik probeerde me niet druk te maken, en viel uiteindelijk in een onrustige slaap. Dinsdagochtend werd ik wakker door Ayden, maar voelde nog steeds geen schopjes, gewiebel of gedraai. Ook op mijn handen werd niet gereageerd en zelfs wat duwen op mijn buik had geen effect. Ik wilde mezelf niet in paniek maken, maar om half 10 hing ik aan de telefoon met de verloskundige van het ziekenhuis. Ik mocht meteen komen voor een CTG. Het was wel gigantisch druk op de afdeling, maar ze zouden me zo snel mogelijk helpen. Ik regelde oppas voor Ayden (mijn schoonmoeder is een held!), en fietste een kwartier na mijn telefoontje als een gek naar het ziekenhuis. Het was echt druk op de afdeling en alle kamers waren bezet, dus ik moest nog een half uur wachten voor ik aangekoppeld kon worden. Gelukkig hoorde ik vrijwel meteen het hartje van onze paniekzaaier, en voelde ik na een paar minuutjes meneer ook trappen tegen het CTG apparaat. Halleluja!

image

Een CTG duurt altijd minstens een half uur, wat ik helemaal niet erg vond. Relaxt op een bed liggen terwijl je het hartje van je buikbaby hoort kloppen vond ik geen straf. Toen ik weer was afgekoppeld, kreeg ik nog een echo. Dit doen ze standaard om te kijken naar de hoeveelheid vruchtwater. Dit zag er prima uit en we konden meteen zien dat hij letterlijk een dwarsliggertje is. Hij lag met zijn hoofd in mijn rechterzij en zijn kont in mijn linkerzij. Na de echo mocht ik naar huis. De verloskundige drukte me nogmaals op het hart dat als er ook maar iets was wat ik niet vertrouwde ik gewoon weer mocht bellen, ookal zou dit morgen al zijn. Toch fijn om je zo begrepen en geholpen te voelen, met een opgelucht gevoel kon ik weer naar huis. Nu maar hopen dat de kleine man ons niet meer zo laat schrikken!

Vandaag had ik een reguliere afspraak staan bij de gynaecoloog. Mijn bloeddruk is nog steeds prima (115/70) en ook mijn cervix is weer opgemeten. Ruim 5cm, dat is helemaal perfect. Hij maakte meteen even snel een echo, en ja hoor, de ondeugd is in een stuit gedraaid. Ik had al zo’n vaag vermoeden, maargoed hij heeft nog zat ruimte om te draaien, dus we zullen het wel zien. Ik heb ondertussen wel geaccepteerd dat niks gaat zoals ik het verwacht/hoop, het enige wat ik kan doen is afwachten, dat doen we dan dus ook maar. Ondertussen geniet ik van mijn wiebelende buik en ben ik het zwanger zijn nog lang niet zat!

Getagged , , , , ,

Zwangerschapsshoot

Al voor ik zwanger was van Ayden kon ik genieten van dames met dikke babybuiken die mooi op de foto stonden. Ik wist heel zeker, dat als ik zwanger zou zijn, ik ook van vast gelegd wilde worden met babybump. Jammer genoeg heb ik dit bij Ayden niet kunnen doen, omdat ons eigenwijsje veel eerder dan gepland de wereld kwam bekijken. Toen ik net zwanger was van 2.0 besloot ik dan ook al veel eerder dan gebruikelijk is (rond 34w) een shoot in te plannen. Op 2 September, met 27w+2d zwangerschap stond ik voor de lens. Mijn lieve collega/vriendin Marije, die daarnaast ook fotografe is, maakte de foto’s. We kozen ervoor om een buitenshoot te doen in het Lingebos. Dit is een recreatie gebied in de buurt. Even waren we bang dat we de shoot toch moesten verplaatsen naar binnen, omdat het de week ervoor gigantisch regende en compleet bagger weer was. Gelukkig was dit niet nodig, want het weer werkte mee. Ik heb lang getwijfeld over de kleding die ik aan wilde op de foto’s, omdat ik heel basic (wit shirt, spijkerbroek) erg mooi vind, maar een mooie zweverige maxi dress ook geweldige foto’s kan opleveren. Uiteindelijk vond ik via marktplaats een prachtige maxi dress van Mamalicious die ik voor een klein prijsje kon overnemen.

Afgelopen week kreeg ik de cd met foto’s binnen, de mooiste wil ik natuurlijk showen!

Roos (8)

 

Normaal gesproken hou ik niet van lachende foto’s van mezelf, maar deze spontane vind ik wel erg leuk.

Roos (13)

Close up

 

Roos (20)

 

 

Roos (27)

Op deze balk komen was nog knap lastig met zo’n dikke buik.

Roos (29)

Roos (33)

Roos (36)

 

Ik vind deze zo mooi, door het zonnetje wat door de jurk heen schijnt.

Roos (42)

Roos (43)

 

Ik ben onwijs blij met het resultaat. Het zijn zomerse, lieve, zachte foto’s geworden. Zonder mega buik, maar wel overduidelijk zwanger. Misschien laat ik rond de 34 weken nog wel een keer foto’s maken, gewoon omdat ik het zo leuk vind!

Hebben jullie dikke buiken foto’s laten maken?

Getagged , , , , ,

Samen zwanger – Blogje door Mijnlevenalsmama

Vandaag kwam er een prachtig blogje op mijnlevenalsmama online. Mijn lieve vriendinnetje Gwen schreef namelijk over onze vriendschap en over hoe wij het ervaren om samen zwanger te zijn. Ik ben onwijs geraakt door de manier waarop ze dit beschreven heeft, en wil dit mooie blogje met jullie delen. Ik zal de directe link naar het blogje plaatsen (klik, klik, klik!), en omdat ik hartstikke trots ben, zal ik hem ook hieronder plaatsen.

Samen zwanger

De titel suggereert een blogje over het al dan niet ‘samen zwanger’ zijn met je partner. Ik vond die opmerking vroeger al stom, maar in de praktijk nu al helemaal. Je bent samen in verwachting ja, maar het zwanger zijn, dat doet de vrouw toch echt zelf. Met alle voor- en nadelen die daarbij horen. Maar goed, daar gaat dit blogje helemaal niet over. Dit blogje gaat namelijk over het feit dat Roos en ik samen zwanger zijn. En over hoe fijn het is om van alles te kunnen delen, zelfs als het je tweede zwangerschap is, of misschien zelfs juist dan.

Nagenoeg net zo ver

Roos en ik weten vanaf het eerste moment van elkaar dat we zwanger zijn. Zij wist van mij dat wij ‘bezig’ waren, omdat dat tijdens een Whatsapp-sessie een keer ter sprake kwam, zo wist ze ook van de twee maanden hiervoor dat het op het laatste moment mis ging bij ons en hoe ellendig ik me daarover voelde. Ik wist op mijn beurt van haar ook dat ze graag een tweede kindje wilde, maar het steeds niet aandurfde in verband met de vroeggeboorte van haar eerste kindje. Tot een maand of twee voor we beiden zwanger bleken. Roos en haar vriend gingen er ook voor en onze cyclussen weken niet veel van elkaar af. Geloof me: er zijn heel veel whatsapp’jes met vragen hoe we ons voelden heen- en weer gegaan. Zou het deze maand?

samenzwanger_mijnlevenalsmama

Afgelopen zondag: Roos precies 28 weken zwanger en ik 27.

De woensdag dat ik voor het eerst testte, deed Roos ook een test en appte mij dus dé foto. Haar streepje (kruisje) was veel duidelijker dan het mijne, wat achteraf dus ook klopte omdat zij tijdens de termijnecho bijna een week vooruit ‘geplaatst’ is, maar we hadden beiden een positieve zwangerschapstest in onze handen, hoe vet! Alle onzekerheden werden gedeeld, soms tot in de kleinste details. Er werd (wordt) gezeurd over kwaaltjes, hormonen, onze mannen en onze peuters. Want ook die zijn ongeveer net zo oud, hoewel dat helemaal niet de bedoeling was, want Ayden had zo’n 3 maanden jonger dan Olivia moeten zijn natuurlijk.

‘Vriendschap’ op het eerste gezicht

Geen idee of dat bestaat, maar Roos en ik klikken gewoon erg goed en hebben elkaar pas 3x in real life gezien. Ja echt, drie keer pas! Maar zo voelt het dus helemaal niet. De eerste keer voelde zelfs niet als de eerste keer en was direct megagezellig en leuk. Ik ken Roos door haar vriend, die vroeger bij mij op de middelbare school zat en omdat hij een relatie met een vriendin van mij had en ik een relatie met een voetbalteammaatje van hem, zagen we elkaar ook in het weekend tijdens het uitgaan of poolen ofzoiets. Die goede oude middelbare schooltijd, zucht.

Maar goed: ik was zwanger van Olivia en zag op Facebook dat hij en zijn vriendin (niet die van toen dus, maar Roos – overigens is Joost ook niet het voetbalteammaatje van hem van toentertijd) ook een kindje verwachten. We stuurden wat Facebookberichtjes heen- en weer over hoe en wat en dat was dat. Tot ik, bevallen en wel, midden in de nacht een foto van Ayden voorbij zag komen in mijn timeline. Niet?! Dat kon toch niet?! Roos was immers pas half januari uitgerekend en het was nu eind oktober. Ik heb zitten janken, met Olivia aan de borst en vol hormonen. Hoe moesten zij zich wel niet voelen?!

Lang verhaal kort: ik stuurde Roos een Facebookberichtje, iets later werden we online vrienden en toen Ayden ongeveer een maand of twee thuis was, deelden we ook veel babygebrabbel over Whatsapp en gingen Olivia en ik bij hen op bezoek. Dat is nu ongeveer anderhalf jaar geleden. Sindsdien hebben we regelmatig contact en sinds we zwanger zijn is dat bijna dagelijks. Wat zeg ik: dagelijks.

Samen zwanger zijn is extra fijn

Tijdens mijn zwangerschap van Olivia scheelden mijn nicht en ik zo’n 8 weken qua uitgerekende datum en beviel een vriendinnetje van me toen ik ongeveer op de helft was. Ook toen heb ik dus veel zwangerschaps- en babygeneuzel kunnen delen en nu is dat gelukkig weer zo. Het is zo fijn om iemand te hebben die dingen herkent en waar je ongegeneerd tegen kunt klagen als je het soms nodig hebt. Of de onzekerheden in het begin van de zwangerschap samen delen, heerlijk!

roosengwen_mijnlevenalsmama

Niet alleen de onzekerheden en het geklaag wordt gedeeld, ook de leuke dingen. Filmpjes van bewegende buiken, heel veel buikfoto’s en simpele dingen als hoe de nacht gegaan is. Zwanger zijn en goed slapen gaan bij ons beiden namelijk niet goed samen. En wat te denken van die peuters die in huis rondrennen? Die zijn soms ontzettend vermoeiend en halen door het slaaptekort en korte, hormonale, lontje regelmatig het spreekwoordelijke bloed onder onze nagels vandaan met hun gedrein. Ook dat wordt dus gedeeld.

En het helpt! Even relativeren, even horen dat het bij een ander net zo gaat en het er even samen over hebben. Ja, ik heb voldoende (net-niet-meer) zwangere vriendinnen en heb het zelf natuurlijk ook al eens meegemaakt, maar iemand die exact hetzelfde doorstaat als jij aan je zijde is onwijs fijn, zeker als het zo’n lieverd is als Roos!

Lieve Gwen, ik hoop dat je weet dat je mij onwijs veel waard bent. Ik vind het zo bijzonder om deze zwangerschap met jou te mogen delen. Je zorgt ervoor dat ik met beide benen op de grond blijf staan als ik in de paniek schiet, en dat ik extra geniet van de mooie momenten omdat ik er even bij stil sta als ik ze met jou deel. Ik ben heel erg benieuwd hoe we de laatste loodjes zullen beleven en ik kan niet wachten om straks bij jou en je kleine meisje op kraam bezoek te komen, met een mega dikke buik of een klein jongetje op mijn arm. Met onze mannen die samen met onze grote peuters spelen, terwijl wij onze bevallingsverhalen uitwisselen en beschuit met muisjes eten. Nog zo’n 10 tot 14 weken samen genieten (en klagen, hihi) van het zwanger zijn en dan kunnen we beginnen met het tips en tricks uitwisselen over het leven met 2 kleine kindjes. Can’t wait!

Getagged , ,