Categorie archief: Mama

Een jaar geleden…

Precies een jaar geleden schreef ik dit stukje. Pas na 100x checken of ik het echt onder concepten had staan durfde ik het op te slaan, zo bang om het perrongelijk de wijde wereld in te slingeren met 1 druk op de knop. Ik heb er nooit wat mee gedaan, en kwam dit stukje toevallig van de week weer tegen tussen mijn concepten. Zo bijzonder, alweer een jaar geleden had ik voor de tweede keer een positieve zwangerschapstest in handen, en nu is onze prachtige tweede zoon alweer bijna 4 maanden oud.. Time flies!

 

Het is vandaag woensdag 26 maart. Ik zou of vandaag, morgen of vrijdag, ongesteld moeten worden, ligt er aan hoe lang mn cyclus duurt. Dit is nogal wisselend sinds Ayden is geboren. De ene maand 26 dagen de andere keer weer 28 dagen. Ik had met mezelf afgesproken, dat ik vrijdag, als ik nog niet ongesteld was, pas mocht gaan testen. Vanavond om half 8 kreeg ik het in mn kop dat ik het nu, Nu, NÚ wilde doen. Dus pakte ik een bakje uit de keuken, en een test uit mn nachtkastje en daar ging ik. Netjes mikte ik in het bakje en hield toen 5 sec het staafje erin. Terwijl ik de test op de rand van de wastafel neerlegde, afveegde en weer op de test keek, stond daar BAM een plusje. Niet een licht doorzichtig plusje, nee, een heel erg donker plusje. Ik ben weer zwanger!

20140326-214842.jpg

Advertenties
Getagged , , ,

Ontzwangeren

Als het goed is, ben je 9 maanden zwanger, maar wist je dat je lichaam ook zeker 9 maanden nodig heeft om te ontzwangeren? 9 Maanden op, 9 maanden af, is een uitspraak die je best regelmatig hoort, maar wat houdt dat ontzwangeren nou precies in? In de maanden dat je zwanger bent, veranderd onder andere heel je hormoonhuishouding. Vaker dan ik onthouden heb, had ik last van ‘horrormonen’ en moest manlief het ontgelden met mijn (onredelijke)boosheid of spontane verdriet om bijvoorbeeld een reclame (die achteraf helemaal niet zielig was). Je schijnt zelfs tot wel 100x meer oestrogeen en progesteron te produceren aan het eind van je zwangerschap, dan normaal gesproken. Als de baby en placenta dan geboren worden, valt die productie in 1 klap weg. Begrijpelijk dat je daar last van kan krijgen. Daarnaast is een kindje krijgen, de grootste verandering die je (volgens mij) mee kan maken in je leven. Opeens de verantwoordelijkheid voor een leventje, je slaapt een heel stuk minder, je bent naast vrouw, vriendin, lover, ook opeens mama. Allemaal dingen die kunnen bijdragen aan de klachten rondom ontzwangeren. Ik heb de meest voorkomende klachten op een rijtje gezet, en zal er meteen bij vertellen of ik er zelf ook last van heb.

Haaruitval: Tijdens je zwangerschap, vallen je haren minder uit dankzij je hormonen. Als die hormonen veranderen, gaan je haren dus weer uitvallen. De haren die je eigenlijk in 9 maanden tijd zou verliezen, verlies je in kortere tijd. Meestal begint dit rond 3 maanden na de bevalling. Helaas heb ik hier, gigantisch last van. Als ik mn haren was, kan ik wel janken, en ik durf amper mn haar nog te borstelen, want ik trek hele bossen eruit. Ik weet dat het weer goed komt, want na de geboorte van Ayden had ik het ook. Ik kreeg er toen allemaal ‘babyhaartjes’ voor terug. Die had ik sowieso altijd al langs mn haargrens, maar toen was het helemaal extreem. Die babyharen zijn ondertussen, puberharen, want ik heb overal plukken van 10/12cm lang. Gratis laagjes, zullen we maar zeggen. Ik verwacht dat ik die babyhaartjes nu ook weer zal krijgen, en dus de komende 2 jaar geen strakke staart in kan, vanwege alle te korte los hangende pieken haar. Zolang ik maar niet kaal wordt, kan ik er wel mee leven ;).

Hoofdpijn: Door de veranderende hormonen, maar zeker ook door de gebroken nachten, kan je te maken krijgen met hoofdpijn. Bij Ayden kan ik het me niet meer zo goed herinneren, maar nu heb ik regelmatig zeer vervelende hoofdpijn. Helaas helpt een ibuprofen (bij mij) niet. Doorbikkelen dus. Gelukkig is het niet zo erg als tijdens mn zwangerschap, toen had ging ik naar bed met hoofdpijn en werd ermee wakker.

Concentratie problemen/Piekeren/Moeite met knopen doorhakken: Ik heb ooit ergens gelezen, dat je tijdens je zwangerschap tot wel 8% van je hersencapaciteit inlevert. Die krijg je wel weer terug, maar dat kost tijd. Concentratie problemen zijn dus niet zo gek. Ook piekeren is compleet normaal, zeker als je voor het eerst mama bent geworden, je maakt je over van alles zorgen. Eet hij wel genoeg, eet hij niet te veel, heeft hij t niet te koud/warm, spuugt hij niet te veel, is het wel normaal dat hij de hik heeft, moet ik vaker mijn handen wassen, moet ik bezoek afzeggen als ze verkouden zijn, en zo kan ik nog duizenden dingen opnoemen waar je over kan piekeren. Ik pieken nu een stuk minder dan bij Ayden, maar de situaties rondom de geboortes waren natuurlijk ook compleet anders. Wel merk ik dat mijn concentratie een stuk minder is dan hij ooit geweest is. Gelukkig merk ik hier elke dag verbetering in.

– Depressie: Ongeveer 10% van alle nieuwbakken mama’s krijgen te maken met een post natale depressie. Sinds ik mama ben, ben ik sowieso een weekdier, en na de geboorte van Ayden heb ik zeker met een depressie rondgelopen. Of dit door de vroeggeboorte kwam, of ‘gewoon’ een post natale depressie was, dat is nooit duidelijk geworden, waarschijnlijk was het een combinatie van beide. Na de geboorte van Kenji heb ik af en toe wel verdrietige gevoelens, maar dat is meer omdat ik aan het vergelijken sla tussen Ayden en Kenji, en dat ik verdrietig word van de grote verschillen rond de geboorte en eerste maanden. Ik weet van mezelf dat ik gevoelig ben voor depressies, heb er helaas al meerdere gehad, dus moet zeggen dat ik af en toe best angstig was om een post (maar ook een pré) natale depressie te krijgen.

Oververmoeidheid: Bijna 70% van alle vrouwen, hebben een jaar na de bevalling nog steeds last van weinig fut en erge vermoeidheid. Naast dat een baby voor gebroken nachten zorgt, kost het verzorgen ook veel energie. Je kan het nooit even uit zetten, je staat 24/7 klaar voor jou kleine mensje. Dat doe met liefde, maar moe word je er wel van. Ik moet eerlijk toegeven dat wij gezegend zijn met een redelijk goede slaper. Al vrij snel sliep Kenji van 7 tot 1u en kwam dan tussen 3 en 4u weer, om rond 6/7u voor de ochtend voeding te komen, en na een paar weken sloeg hij zelfs de voeding rond 1u over en kwam hij rond 4en pas. Ik kan dus aardig lange rukken maken. Ik ben ’s avonds ook niet eigenwijs, en ga tegenwoordig regelmatig tussen half 10 en 10u al naar bed als ik voel dat ik moe begin te worden. Een uitgeruste mama is een vrolijke mama, dat geldt tenminste voor mij wel. Natuurlijk zitten er hier ook regelmatig echte butt-nachten tussen. Van de week nog, kwam Kenji 5x (!!) voor een voeding, huilde hij elke x als ik hem terug legde in zijn wieg, en had ik in totaal nog niet eens 1 uur geslapen. Dat is verre van prettig, maar soms is het even niet anders, hij zal wel gewoon mamahonger hebben gehad. Hoewel is dus echt wel vermoeider ben dan voor ik kindjes had, vind ik het nog wel mee vallen. In de kraamweek had ik meer energie dan ik de maanden daarvoor had gehad, heerlijk! En nu ik weer sport, merk ik ook dat ik niet de conditie van een badkamertegeltje meer heb, maar al richting de conditie van een slak ga. Het is nog niet veel, maar beter iets dan niets.

Hebben/hadden jullie ook last van het ontzwangeren?

Ziekenhuisbabies

Daar gingen we weer, onze (toen) 11 dagen oude newborn werd opgenomen in het ziekenhuis. Kenji was de hele dag al niet in zijn hum. Kreunen, zich overstrekken, met zijn beentjes schoppen, en als hij eindelijk in slaap viel, werd hij na 5 minuten krijsend wakker. Heel erg zielig, ik ben de hele dag met hem in de weer geweest. Gelukkig was Ayden een dagje bij opa en oma, en zou hij daar ’s avonds voor het eerst gaan logeren. Wat kwam dat goed uit, want rond 6en besloot ik Kenji te tempen, niet omdat ik dacht dat hij koorts zou hebben, maar meer om het uit te sluiten. Ik schrok me een hoedje toen ik zag dat hij 38,3 graden had! Ik wist niet zo goed wat ik moest doen, alleen dat koorts bij hele kleine babies never a good thing is. Ik belde de verloskundige, en die zei dat ik meteen de huisartsenpost moest bellen. Die vertelden me dat ik meteen moest komen, en mocht ik binnen een kwartier geen vervoer kunnen regelen (Mark was aan het werk en had de auto mee) dan moest ik terug bellen want dan zou er zo snel mogelijk een dokter naar mij toe komen. Redelijk in paniek door deze mededeling, belde ik mijn vriendinnetje Lou. Nog voor ik de zin, ‘kan je mij en Kenji naar de huisartsenpost brengen, hij heeft koorts’, riep ze al dat ze eraan kwam, en binnen 10 min stond ze voor de deur. Ondertussen liep ik als een kip zonder kop rond, bedacht me opeens dat de maxicosi vast nog in de auto zou staan. Gelukkig was ik zo slim om nog even in de trapkast te kijken, want daar stond de maxicosi. Eenmaal in het ziekenhuis moesten we even wachten in de wachtkamer. Al snel werden we geroepen door de arts, die keek Kenji helemaal na. Op een niet helemaal helder trommelvlies links na, kon ze niks vinden. Ze belde naar de kinderafdeling en we werden doorgestuurd naar de spoed eisende hulp, waar een kinderarts Kenji na zou gaan kijken. Hier moesten we ruim een half uur wachten, later bleek het gigantisch druk op de kinderafdeling. We werden opgehaald en mochten meteen mee naar boven komen. In een klein kamertje werd Kenji aan alle kanten bekeken en onderzocht. Vrijwel meteen werd gezegd dat hij opgenomen zou worden, want zulke kleintjes horen absoluut geen koorts te hebben. Ik merkte dat ik vrijwel meteen in overlevingsstand schakelde, zoals ik ook weken heb geleefd toen Ayden in het ziekenhuis lag. Kenji werd naar de couveuse afdeling gebracht, en daar op een warmte bedje begonnen alle onderzoeken. Ze wilden bloed afnemen, zijn urine onderzoeken en met een punctie tussen zijn ruggenwervels hersenvocht aftappen om te kijken waardoor hij nou koorts kreeg, ook kreeg hij meteen een infuus in zijn handje. Dit alles ging niet zonder slag of stoot. Het infuus kon gelukkig in 1x geprikt worden. Het bloed prikken gebeurde in 2x, want ze kregen bij het lab de tweede aanvraag voor ene kweek pas later binnen (verdorie!). Die punctie was echt vreselijk om te zien. 1 persoon vouwt dan letterlijk je kindje dubbel, en moet hem zo ook stevig vasthouden, zodat de arts met een lange naald tussen zijn wervels kan prikken. Ooh als ik eraan denk springen de tranen me in mijn ogen. Voor de urine kreeg hij eerst een plaszakje, maar omdat hij om 2u ’s middags voor t laatst had gedronken gingen ze hem katheteriseren. Helaas zat er geen urine in zijn blaas (voor niks pijn!), dus kreeg hij meteen een neussonde met kunstvoeding. Na een uur zat en weer niks in het zakje, dus werd hij nog een keer, zonder succes gekatheteriseerd. Weer wachten we een uur of hij uit zichzelf zou plassen in het zakje, anders zou hij nog een x gekatheteriseerd moeten worden. Pas als ze de urine hadden konden ze beginnen met antibiotica, want als ze die eerder zouden geven konden de uitslagen van de urine anders uitvallen. Gelukkig zat het zakje na nog een uur, goed vol. Meteen hierna werd de antibiotica gestart, hij kreeg 3 verschillende soort antibiotica zijn kleine lijfje ingepompt. Deze antibiotica zouden de meest voorkomende bacteriën een opdonder geven. Daarnaast lag hij aan de hartmonitor, die zijn hartritme bij hield, de saturatie in zijn bloed (zuurstof gehalte), en zijn ademhaling. Ook lag hij in een couveuse. Op een luier na bloot, zodat ze hem goed konden bekijken. Hij zag heel erg bleek en ook de manier van ademhalen is zo goed te bekijken.

20141213_12105720141213_230156

Mark kwam uit zijn werk naar het ziekenhuis geracet, en pas toen hij er was, ging Lou naar huis, en dat terwijl haar vriend zijn verjaardag vierde, zó lief! Voor ons beide was het vreselijk om weer een kindje aan allerlei toeters en bellen te zien. Hem achterlaten in het ziekenhuis konden we beiden niet over ons hart verkrijgen, dus we besloten in het ziekenhuis te blijven. De verpleegkundigen regelden 2 bedden voor ons, waar we mochten slapen, mits er geen kind zou komen die een bed nodig zou hebben. Ik sprak met de zuster af dat ze me zou wekken als er iets veranderde in zijn situatie. Ik heb die nacht 1,5u geslapen. Kenji ging namelijk aan de neusbril, omdat zijn hartritme heel erg hoog was en hij oppervlakkig ademde. Normaal in rust zit het hartritme ongeveer rond de 120, bij hem rond de 190. Als hij ook zijn arm maar bewoog schoot hij meteen over de 200 (alarmen!) en vaak zelfs over de 220 (keiharde alarmen!). De neusbril geeft een prikkeling aan de longen om goed door te ademen. Daarnaast begon ik ook elke 3u weer met kolven, aangezien Kenji zich zo rot voelde dat aan de borst drinken gewoon te veel energie kostte. Niks mis met kunstvoeding, maar ik wilde perse dat hij mijn melk zou krijgen en de borstvoeding op gang houden. Gelukkig ging het kolven goed, en had ik al snel een grote voorraad in de koelkast staan.

20141214_07195520141214_105200

Na 2 dagen werd er besloten dat Kenji in contact isolatie moest. Dit betekende dat de zusters een schort voor moesten en handschoenen aan als ze hem gingen verzorgen. Dit was niet voor hem, maar om de andere kindjes te beschermen. Er waren namelijk geen bacterien gevonden in de kweken, dus gingen ze uit van een virus infectie en dat is natuurlijk besmettelijk. Ik vond het nogal onzin, aangezien hij er al 2 dagen lag, maargoed ik snapte het ook wel. Wel jammer was dat hij door de contact isolatie in een couveuse moest blijven liggen, terwijl hij die door zijn koorts constant heel erg opwarmde, waardoor zn koorts juist weer hoger werd. Gelukkig kregen we aan het eind van de middag een eigen kamer, en Kenji een warmte bedje. Dat is een soort open couveuse, die aan de onderkant verwarmt wordt. Op deze kamer stond ook een bed voor mij, en de gootsteen was in de vorm van een baby badje. Sinds ging het sinds dag 3 steeds een stukje beter. Zijn hartslag bleef aan de hoge kant, maar schoot minder snel tijdens inspanning (bewegen/huilen/verschoond worden). Ook zijn neusbril is eventjes af geweest, maar helaas was dat nog wat teveel van het goede en had hij toch nog wat ondersteuning nodig. De nachten waren vreselijk, opzich sliep Kenji wel prima, maar door alle piepjes, lampjes, en binnen lopende zusters werd ik constant wakker.

wpid-img-20150102-wa0002.jpg20141215_121135wpid-img-20141215-wa0014.jpg

Ik begon weer met Kenji aan leggen, hij had veel behoefte aan huid op huid contact en hij werd heel erg rustig als hij bij mij lag. De zusters viel het zelfs op, dat hij zo goed op mij reageerde. Zo fijn om te horen, dat de hechting zo goed is. Bij Ayden ben ik daar heel lang heel erg onzeker over geweest. De eerste paar keer aan de borst waren zwaar voor Kenji maar dat ging al snel beter. Natuurlijk waren ze geobserdeerd met hoeveel hij dronk en moest ik hem constant voor en na het voeden wegen. Al snel vond ik dat onzin, want de ene x dronk hij wat minder en kwam hij na een uur weer, en dan gingen ze lopen miepen dat hij nog extra sonde voeding moest krijgen. Dus ik zei gewoon elke x als ze vroegen hoeveel hij gedronken had, dat ik vergeten was te wegen of dat hij 80ml gedronken had (dit moest hij ongeveer drinken). Ik vertrouwde erop dat hij weer sterk genoeg was om voldoende te drinken. ’s Ochtends werd hij sowieso gewogen, en ik zag dat hij of gelijk bleef of zelfs iets aankwam, dus dat was voor mij een goede geruststelling dat het drinken weer goed ging.

20141215_20412020141217_101704

Er was bij het bloed afnemen gezegd dat we moesten rekenen op minimaal een week in het ziekenhuis. De kweken voor bacteriën laten ze namelijk een week staan, en pas daarna heb je een definitief antwoord of er iets groeit of niet. Na 3 dagen vertelden ze al wel, dat als er na 3 dagen nog niks groeide, het vaak ook niet meer ging gebeuren en we er vanuit konden gaan dat de kweken ‘schoon’ waren. Gelukkig werd er geen bacterie gevonden en na 4 dagen werd de antibiotica dan ook gestopt. Hij had een virus infectie. Na 6 dagen was hij koortsvrij, had geen verhoogde hartslag meer, en mocht hij gelukkig mee naar huis. Pas bij het ontslaggesprek met de arts, kwamen we erachter dat er ook daadwerkelijk een virus was gevonden, in zijn hersenvocht welteverstaan. Ons kleine mannetje had een virale hersenontsteking gehad. Gelukkig gaf de arts al aan dat we er ontzettend op tijd bij waren, en dat er amper ontstekingswaarden gevonden waren. Waarschijnlijk heeft het niet doorgezet, omdat hij hulp kreeg bij het ademen, waardoor hij zijn krachten goed kon gebruiken om tegen het virus te vechten. Ik moet er niet aan denken hoe het was afgelopen als ik de koorts pas (veel) later had ontdekt. Na 6 weken, kregen we nog een nacontrole om te kijken hoe het met zijn ontwikkeling ging. De arts testte onder andere zijn reflexen, vroeg naar zijn slaap & drinkritme, en kon hem na 5 min gelukkig volledig gezond verklaren. Ons lieve mannetje heeft er niks aan over gehouden! Mijn mamahart heeft er helaas wel weer een litteken bij. Ondertussen heb ik alles redelijk verwerkt, en kunnen Mark en ik er zelfs al voorzichtig grapjes over maken… Als er ooit nog een derde kindje bij komt, dan rekenen we erop dat we daarmee ook naar het ziekenhuis zullen moeten, want wij maken alleen ziekenhuisbabies. (grapje…)

 

Getagged , , , , , , ,

Trots – Mijn kleinkind had een moeilijke start.

wpid-20150305_105641.jpg

Zoals jullie al in mijn blogje over de 9 maanden beurs hebben kunnen lezen, stond ik samen met mijn moeder en Ayden, op de voorkant van het blad Trots, in de rubriek ‘Mijn kleinkind had een moeilijke start’. Trots is een blad voor grootouders wat elke 2 maanden uit komt. In dit blogje wil ik het artikel delen, en de foto’s die in het blad staan. In een later blogje zal ik ook nog wat losse foto’s van de fotoshoot delen.

wpid-20150305_110206.jpg

Inez (50) is getrouwd met Henk. Naast Roos (25) hebben ze nog twee kinderen van 23 en 21 en 1 kleinkind Ayden (2).

 Inez: “Ayden is spontaan geboren toen Roos pas 28 weken zwanger was. ’s Avonds waren we nog bij Roos en Mark om de nieuwe kinderkamer te bewonderen en was er nog niets aan de hand. Een paar uur later belt Mark vanuit de ambulance dat Roos weeën had. We waren helemaal in shock, dat gaat zo’n kleintje toch nooit redden? Achteraf moet Ayden onder de snoertjes en slangetjes gezeten hebben, maar ik zag alleen dat prachtige kleine jongetje dat als je goed keek af en toe bewoog. Ik voelde me meteen oma! We reden vier-vijf keer per week een uur heen en een uur terug en dan mochten we vijf minuutjes bij hem kijken. Het was een heel spannende periode, Ayden woog 1390 gram bij zijn geboorte en elke gram extra was een mijlpaal die we samen vierden. Het lastige vond ik dat ik Roos niet echt kon ondersteunen. Zij is mijn kind en ik wilde haar graag helpen, maar er was niets dat ik kon doen om haar pijn en haar zorgen weg te nemen. Ik heb haar overladen met cadeautjes, echt belachelijk, maar ik wilde elke keer toch iets geven. Want het was toch ook een feestje, er was een kindje geboren! Roos was meteen 100% mama en pikte alles van zijn verzorging goed op. Ongelooflijk mooi om te zien dat ze zo sterk was: ik heb haar zelfs niet een keer zien huilen! Na negen weken ziekenhuis mocht Ayden eindelijk naar huis en hield ik voor het eerst in zijn leven mijn kleinzoon in mijn armen. En toen deed hij ook nog zijn oogjes open! Dat was echt heel bijzonder, want meestal sliep hij, want hij had al zijn kracht nodig om te groeien. Hij kreeg nog sondevoeding, maar na een week mocht ook die eruit. Roos is nu 34 weken zwanger en elke dag na 28 weken zie ik als een winstdag en heb ik gevierd. We hebben er alle vertrouwen in dat dit kindje ‘gewoon’ geboren gaat worden. Laatst was ik mee naar de gynaecoloog en op de echo konden we zelfs al de haartjes zien!”

 

Roos (25): “Er is geen reden gevonden waarom ik spontaan ben bevallen. Ik lag gewoon te slapen en werd wakker met harde buiken. Pas toen ik bijna automatisch mee ging puffen om de pijn weg te krijgen, sloeg ik alarm. Het is heel onwerkelijk om al na 28 weken zwangerschap te bevallen. Ik was er echt nog niet mee bezig. Vlak na zijn geboorte liet Ayden twee keer een soort huiltje horen. Daar heb ik me aan vast gehouden, want als je kunt huilen, dan kun je ook leven. Het is heel raar om geen dikke buik te hebben en toch geen kindje thuis. Dat gaat zo tegen je moedergevoel in! Ayden doet het thuis heel goed en is zijn hele eerste jaar niet ziek geweest. In eerste instantie wilde ik heel snel weer zwanger worden, want ik wilde zo graag een zwangerschap afmaken. Ik was onredelijk jaloers op vrouwen met heel dikke buiken, maar werd later bang dat het misschien weer zou gebeuren. Op een gegeven moment was de wens groter dan de angst en zijn we er gewoon voor gegaan. Gelukkig was het heel snel raak. Tussen 20-24 weken heb ik me best wel druk gemaakt, maar daarna heb ik het losgelaten. Ondanks dat het mijn tweede zwangerschap is, maak ik heel veel dingen voor het eerst mee. Ik ben nu 34 weken en kijk er echt naar uit om dit kindje te zien, terwijl ik daar bij Ayden echt nog niet mee bezig was. Die was er gewoon ineens!”

 

wpid-20150305_105757.jpg

Getagged , , , , ,

Het leed dat BHs heet

Ik weet nog goed dat ik mijn eerste bh kocht, samen met mijn moeder. Of nouja, een echte bh kon je het niet noemen, eerder een kort hempje met elastieken band aan de onderkant. Al snel kwam daarvoor een voorgevormde beugel bh voor in de plaats. Ik en mijn bhs waren een match made in heaven. Nooit heb ik er last van gehad, ik vond ze lekker zitten, sterker nog, ik voelde ze niet eens zitten. Mijn boobs bleven netjes op zijn plek, zagen er prima uit onder een shirt, niks meer aan doen zou je zeggen. Ik begreep vrouwen dan ook niet, die zodra ze thuis waren hun bh uittrokken om the girls de ruimte te geven. ‘Losse borsten’ ik moest er niks van hebben. Ook tijdens en na de zwangerschap van Ayden, zweerde ik bij m’n bhs. Aan het einde van de zwangerschap wat maatjes groter, dan ervoor, maar ik droeg altijd, elke dag, vanaf dat ik wakker werd, tot aan dat ik ging slapen een bh. En toen werd ik zwanger van Kenji. In de eerste 3 maanden, groeiden de meiden al uit mijn normale maat. Bij Ayden had ik dat veel minder snel. Vanaf toen werden bhs oncomfortabel, en dat werd alleen maar erger. Zo erg zelfs,dat ik op het einde van mn zwangerschap van Kenji, alleen nog maar voedingstops droeg. En ook na de geboorte van Kenji, waren de voedingstops a girls best friend. Bhs zaten te strak, te los, te hoog of te laag. Zelfs voedingsbhs waren irritant met voeden, dus trok ik ze gewoon niet aan. Maar, zoals je van de week al kon lezen, ben ik weer aan het werk, en om nou zonder bh te gaan werken, vind ik geen goed plan. Dus, vrouwen all over the world, i hear ya!

bra off3

bra off2

Doei verlof, hallo werk.

Afgelopen maandag moest ik voor het eerst weer werken na mijn zwangerschapsverlof. Officieel was mijn verlof 10 februari al afgelopen, maar ik had nog een hoop uren over, dus ik had nog 3 weken vakantie er achter aan geplakt. In de weken vooraf gaand, wisselde mijn gevoel over weer gaan werken telkens. Aan de ene kant had ik er zin in, even iets anders doen dan alleen moederen, me nuttig voelen op een andere manier, en mijn hersenen weer een andere uitdaging geven dan opvoeden. Aan de andere kant vond ik het idee m’n lieve kindjes, en dan voornamelijk Kenji weer thuis ‘achter te moeten laten’ vreselijk. Hij is nog zo klein, en daarnaast, een gigantisch moederskindje. Ik geef nog steeds fulltime borstvoeding (jeej for the boobies!) en hij hangt heel erg aan me. ’s Nachts slaapt hij netjes in zijn wieg, maar overdag alleen boven op mij. Echt, ik probeer het elke dag meerdere malen, om hem weg te leggen zodra hij in slaapt valt aan de borst, maar zodra ik hem neerleg schieten zijn oogjes open. In de box, in zijn wieg, op de bank, op het voedingskussen, het maakt niet uit, hij wordt wakker. Alleen als we gaan wandelen, wil hij nog wel eens in de wagen in slaap vallen en blijven slapen, zolang ik hem buiten laat staan. Dus ik zit op de bank met een slapend ventje, of loop met de draagdoek door het huis, om hem toch aan zijn slaap te laten komen overdag. Geen probleem, als ik thuis-blijf-mama zou zijn, maar financieel zit dat er niet in, en eigenlijk weet ik ook niet of ik dat wel zou willen. Spannend dus, hoe hij het zonder mij zou gaan doen. Ook heb ik me tijdens mijn verlof regelmatig druk gemaakt over het kolven en of the girls het wel zouden kunnen. Ik werk onregelmatig, nooit op vaste tijden/dagen, allemaal ‘tegens’ voor een stabiele productie. Aangezien ik de borstvoeding zo lang mogelijk wil vol houden, tot ik of Kenji besluit er genoeg van te hebben, is het dus erg belangrijk dat het kolven op het werk lukt. In de afgelopen weken heb ik al een klein voorraadje melk aangelegd, dus als ik een keer te weinig zou kolven, is dat geen ramp, maar toch.

wpid-img_20150302_184703.jpg

Hubbie had maandag een dagdienst, tot 3u ’s middags, en ik een avonddienst die om 4u begon. Ik zorgde dat ik Kenji vanaf 3u aan de borst had, zodat als Mark thuis zou komen, hij in ieder geval geen honger zou hebben het eerste uur. We moeten beide ongeveer 20/25 min rijden naar ons werk (allebei de andere kant op), dus hij kwam thuis, ik kreeg een kus en de sleutels in mijn handen en ik kon vertrekken. Niet heel gezellig, maar deze diensten hebben we het liefste, dan hebben we namelijk geen oppas nodig. Met lichte tegenzin, en spanning in mijn buik reed ik naar m’n werk. Gelukkig stond ik als derde, waar we normaal gesproken met zijn tweetjes staan, zodat ik weer rustig kon inkomen en even alle ritmes weer mee kon kijken. Ik werk als begeleider op een woongroep met 6 mannen met een onder andere een (matig tot ernstige) verstandelijke beperking en gedragsproblemen, dus vaste ritmes zijn erg belangrijk. Ik hield me een beetje op de achtergrond, en stelde vragen over dingen die in de tussentijd veranderd waren. De dienst verliep rustig, en gelukkig ging het kolven ook prima. Ik kon op het kantoortje zitten en die kan op slot, dus kon op mijn gemak zitten.

Dinsdags zou ik eigenlijk ook nog als derde staan, maar helaas was er een collega ziek, en ik vond t onzin een extra collega te regelen, dus ik stond gewoon weer als ‘voltallig’. Ondanks dat de dinsdag altijd een drukke dag is op de groep, verliep de dienst relaxt. Het was (bijna) alsof ik niet was weggeweest. Het was wel even puzzelen met kolven, want dan moet mijn collega ongeveer een half uur alleen staan, maar we vonden een ‘gaatje’ in de planning, dus ik kon even rustig zitten.

Goodbye

Het werken zelf is me alles mee gevallen, natuurlijk vond ik het lastig mn kleine babytje (en mn grote peuter ook) zo lang te moeten missen, maar hubbie verzekerde me ervan dat alles goed is gegaan. Ik ben er zelf verbaasd over dat ik geen traantje gelaten heb, maar als ik heel eerlijk ben, gok ik dat, dat traantje volgende week gaat komen, als we voor het eerst overlap in onze diensten hebben, en dus niet Mark maar een oppas-opa/oma voor mn jongetjes komt zorgen. Ook al is het maar voor een paar uurtjes, bij het idee eraan krijg ik een knoop in mijn maag. Toch heb ik er vertrouwen in dat ook dat goed komt… ooit. Óh, en weetje wat ik het fijnste vind aan werken? Het thuiskomen daarna, en mijn prachtige gezin weer te zien!

 

Getagged , , , , ,

9 maanden beurs ‘shop’log

Al een aantal jaar wil ik naar de 9 maanden beurs, maar elk jaar komt het er maar niet van. In 2012 waren we wel bezig om zwanger te worden, maar was ik dit ten tijde van de beurs nog niet. Omdat ik geen idee had hoe lang het zou duren, en ik niet op de zaken vooruit wilde lopen, besloot ik niet te gaan. Het jaar erna, was Ayden net 2 maandjes thuis uit het ziekenhuis, en kon ik het mentaal nog niet aan om overal blije (hoog) zwangere vrouwen en prachtige voldragen dikke spek baby’s te zien. Afgelopen jaar, hadden we net besloten voor een tweede kindje te gaan en wilde ik wederom niet op de zaken vooruit lopen, je weet immers nooit of een zwangerschap je gegund is. Ook moest ik op bijna alle beurs dagen werken, niet handig. Aangezien dit de laatste week van mijn verlof is (time flies, i know) vond ik het wel een mooie afsluiter. Ik plaatste op twitter dat ik zo graag naar de beurs wilde, en al snel reageerde Odile van Go mommy go, of ik vrijdag met haar en zusje Sifra mee ging. Gezellig! We stuurden wat berichtjes heen en weer, ik vroeg een perskaart aan, en we spraken om 17.00u af op station Amsterdam Rai. Na wat ellebogen werk in de trein, op het station en richting de ingang (want: druk!), konden we na onze kaartjes gescand te hebben naar de perskamer. Daar kregen we een keycard met perskaart, en konden we allerlei informatie over de stands verzamelen. Het eerste tasje was al gevuld, terwijl we nog geen 10 min binnen waren. Ik heb nog een heleboel meer spullen en informatie gekregen en natuurlijk ook nog wat gekocht en dat wil ik jullie graag laten zien.

 

wpid-20150228_082625.jpgwpid-20150228_082635.jpg

 

Zoals je ziet, kwam ik thuis met een mega shopper van Squiz (maar daarover zometeen meer), vol met spullen. Er kwam een halve papier winkel uit, en de leukste en (voor mij) interessantste folders heb ik bewaard.

wpid-20150228_094520.jpgwpid-20150228_094359.jpg

We begonnen ons 9 maanden avontuur met een workshop die werd gegeven door iemand van www.babycooking.nl op het Puur Baby Plaza., in samenwerking met Baby Be Good. Ze vertelde onder andere over het verschil tussen vers hapjes maken en potjes kopen. Ik heb er zeker wat geleerd, en zal als Kenji toe is aan vast voedsel, zeker nog een keer op de site kijken voor een leuk recept. Aan het eind van de workshop kregen we een goodiebag, waar onder andere blikje kokosmelk in zat en een zakje met rode linzen. Rode linzen zitten vol met koolhydraten en eiwitten, en zijn samen met groente een volwaardige maaltijd. Zonder te wellen, kook je ze in 15 min gaar, op de site van babycooking staat een lekker recept in combinatie met pompoen.

wpid-20150228_094335.jpgwpid-20150228_094235.jpg

Ook zat er een billencreme van Petit&Jolie, en een super zacht spuugdoekje van ‘With a touch of Rose‘ in de goodiebag. Jammer genoeg heb ik de stand van Petit&Jolie gemist, ik was namelijk erg benieuwd naar hun producten. Ze gebruiken geen synthetische ingrediënten, en dat is voor een teer puur baby huidje erg fijn. With a touch of Rose, ontwerpen fairtrade en eko producten. Van draagdoeken tot slaapzakken tot luierzakken. In de stand zag ik een paar prachtige doeken hangen, waar mijn draaghart sneller van ging kloppen.

wpid-20150228_090008.jpg

Een goodie waar ik heel erg enthousiast over ben, zijn de hervulbare knijpfruit zakjes van Squiz. Deze zakjes kan je zelf vullen via de onderkant en ongeveer 50x gebruiken. Vul ze met een vers gemaakte fruit smoothie, of bijvoorbeeld yoghurt (met een scheutje diksap of honing). Ze kunnen in de vriezer, dus zomers kan je er een (verse fruit) slushie in maken. Handig voor onderweg, en eenmaal dicht met de dubbele zipper, kan hij tot 50 kilo ‘druk’ verdragen zonder open te gaan. Als je kind er per ongelijk op gaat staan, zorgt dit niet voor een grote ravage, en ook kan je hem veilig in je tas doen. De zakjes zijn vaatwasser bestendig, je kan ze met de onderkant open in het bovenste rek zetten, en de dopjes kunnen in de bestekbak. Ideaal voor onderweg, of om op een leuke gemakkelijke manier wat extra fruit aan je kind (of jezelf!) te geven. Oh en voor de Sophie de giraf lovers, binnenkort komt er ook een set met Sophie er op in het assortiment!

wpid-20150228_083052.jpg

Ik kocht deze speen van Hevea. Op instagram heb ik hem een aantal keer voorbij zien komen, en hij leek me geschikt voor mijn speen-weigerende-maar-wel-veel-zuigbehoefte-hebbende baby. Hij is volledig gemaakt van natuurrubber, en volledig soepel. Ook voelt hij niet zo ‘koud’ aan als het plastic van andere spenen. Aangezien ik denk dat Kenji voornamelijk de speen niet pakt omdat hij koud en hard in zijn mond is, in tegenstelling tot een warme en zachte tepel, hoop ik dat hij deze wel pakt. Ik zal binnenkort een blogje schrijven over onze ervaringen.

wpid-20150228_084336.jpg

wpid-20150228_084405.jpg

wpid-20150228_084544.jpg

Bij de stand van BitesWeLove, kregen we een geweldige canvas met een box om te proberen. Ik ben echt een sucker voor dit design, dus ben op voor hand al enthousiast. De box ziet er toch uit om op te eten, met die leuke tekst. Dit is hoe het werkt: Je krijgt wekelijks jouw favoriete bites op je deurmat voor minder dan €5,-. Je kiest het profiel dat bij je past en ze selecteren iedere week (of om de week) 4 verrassende natuurlijke tussendoortjes voor je. De box past door de brievenbus, je hoeft er dus niet voor thuis te blijven. Een BitesWeLove abonnement is gemakkelijk en flexibel. Je kunt het abonnement bijvoorbeeld een week pauzeren (handig als je op vakantie bent), je adres tijdelijk aanpassen, de bites cadeau doen aan iemand anders, maar ook weer per direct opzeggen.

Er zijn meer dan 40 verschillende soorten bites, en ik ontving #1 Superfruit, #2 Coco berry, #8 Nutcase en #18 Love this bounty. Ik heb net #18 weg gesnackt, en vond het erg lekker! Het smaakte echt naar een bounty als je een paar cocos snippers, een pure chocolade druppel en hazelnoot tegelijk in je mond deed. De andere zakjes zal ik waarschijnlijk niet als tussendoortje eten, maar toevoegen aan mijn ontbijt. Ik ontbijt vrijwel altijd met magere yoghurt of kwark met toppings. Ik denk dat 1 zo’n zakje precies genoeg is voor een lekker ontbijtje.

Mocht iemand het willen proberen, ik heb een kortingscode waar je €4,95 betaald voor de eerste twee boxen, je krijgt de eerste box dus gratis. Stuur me even een berichtje als je deze code wil hebben!

wpid-20150228_083934.jpg

Deze foodfeeder van Kidsme gingen als zoete broodjes over de toonbank, of nouja tafel. Het lijkt een beetje op een ruimteschip, maar dat is het verre van. Dit ‘apparaatje’ is namelijk perfect om vast voedsel mee te introduceren. Als je de dop eraf haalt kan je het stukje met het siliconen zakje open klappen en daar (gepureerd) voedsel in doen. Je kindje kan aan het zakje sabbelen en knauwen, en hierdoor wordt het verstikkingsgevaar geminimaliseerd. Als Kenji toe is aan vast voedsel, gaan we dit ruimteschip zeker uit proberen. Tegen die tijd kunnen jullie zeker een review verwachten.

wpid-20150228_095350.jpg

Yumeko is een merk wat ik (nog) niet kende. Ze maken eco beddengoed, zoals dekens, bed linnen, matrassen en toppers, maar ook badjassen en badgoed. Het is (voor mij) wel aan de prijzige kant, maar je krijgt er wel prachtige producten voor van 100% biologisch fairtrade katoen voor terug. Ik ontving een biologisch op ambachtelijke wijze gemaakt zeepje met lavendelgeur. Persoonlijk ben ik niet zo dol op deze geur, dus heb hem aan mijn moeder gegeven, die dol is op lavendel.

wpid-20150228_084829.jpg

Natuurlijk kon ik de beurs niet verlaten, zonder een voorraadje producten van NAÏF mee te nemen. Een tijdje geleden reageerde ik bij iemand op instagram dat ik de producten zo graag wilde proberen, en al heel snel kreeg ik een berichtje van NAÏF of ze mijn adres mochten, zodat ze wat proefmonsters konden opsturen. Ik kreeg de wash gel, en de nurturing cream en al na het eerste gebruik wilde ik nooit meer anders voor mijn kindjes. Naast dat het geweldig ruikt, er geen ‘rotzooi’ in zit, het PH-neutraal is, hypoallergeen en dermatologisch getest is, werkt het ook nog eens goed! Kenji heeft op zijn hoofdje en in zijn gezicht best een gevoelig en droog huidje en ook Ayden zijn wangen zijn regelmatig rood en droog. De wash gel droogt hun huidje niet uit, is niet plakkerig of vettig en je hebt er niet veel van nodig om een heel kinderlijfje te wassen. De nurturing cream, is een wat dikkere, maar makkelijk smeerbare crème die de huid goed voedt. Kenji heeft wel eens wat rode uitslag-achtige bultjes langs zijn haarlijn en op zijn wangen, als ik het dan hiermee insmeer zijn ze met een half uur weg getrokken. Ook de roodheid van Ayden zij wangen trekt weg na het opsmeren. Top spul dus! Van beide kocht ik een verpakking, en omdat ze de beurs aanbieding hadden van 3=2 koos ik voor de bodylotion. De rest van de lijfjes hebben namelijk niet een hele voedende crème nodig, maar af en toe een lekker body lotionnetje kan natuurlijk geen kwaad. Ik kreeg nog een proefmonstertje mee van de diaper cream, die ze pas aan de collectie hebben toegevoegd. Ik ben benieuwd!

IMG_5716

Op instagram deelde ik een paar dagen geleden al dat ik, samen met mijn mama en Ayden, op de cover stond van het blad Trots, in de rubriek ‘mijn kleinkind had een moeilijke start’. Naast dat we niet wisten dat we op de cover kwamen, wisten we ook niet, dat er ook een levensgrote foto op een ‘billboard’ stond op de beurs. Hoe gaaf is dat! Ondanks dat ik op de foto heel duidelijk kan zien dat ik veel vocht vasthoudt door mn zwangerschap (ik was ruim 34 weken tijdens de fotoshoot), ben ik wel heel trots op de foto’s. Ik bedoel, wie kan er nou zeggen dat ze cover model zijn geweest, en ook nog op een billboard hebben gestaan. Hilarisch natuurlijk!

Ik heb het onwijs naar mijn zin gehad op de beurs, 2 hele leuke, lieve meiden leren kennen, en hier en daar wat genetwerkt. Een geslaagde avond! Als afsluiter, een foto van ons op de Milka koe, say cheese!

IMG_5689

 

Getagged , , , , , , , , , , , ,

Room tour Kenji

kenji kamer3

Van alle ruimtes in ons huis, vind ik Kenji zijn kamertje het leukst. Hoewel hij zijn kamer deelt met ons, en het echt een mini ruimte is, past alles precies. De hangkast, commode, ledikant, alles staat er in. De meubels hebben we ook voor Ayden gebruikt en toendertijd gekregen van mijn schoonouders. Zijn kamer wordt door middel van 2 kledingkasten afgesloten van onze kamer. Deze hebben we behangen, en er boven op staan 3 houten bakken, die hubbie gemaakt heeft van stijgerhout. Eén staat met de opening naar Kenji zijn kamer, de andere 2 onze kant. Er is geen deur, gewoon de opening tussen de muur en de kasten.

kenji kamer7

Als je ‘binnenkomt’ is links een nisje.In het nisje staat de hangkast. Deze verbergt de knalgroene muur, die ik eigenlijk nog mintgroen of licht grijs zou willen schilderen. Het enige minpuntje, maar gelukkig valt het niet op. Boven op de kast staat een touch lampje van de Karwei, en 2 dozen van de Hema. In 1 doos zitten allemaal spulletjes van Ayden, die we hebben verzameld vanaf zijn geboorte, boven op die doos staat een knuffel die hij is het ziekenhuis kreeg. In de andere doos, zitten spullen van Kenji, die we graag willen bewaren. In de hangkast liggen en hangen kleertjes die nog te groot zijn voor Kenji. Ook is er een plank voor kleding die te klein is. Verder liggen er zwemluiers, schoentjes, een babyswimmer, en slaapzakken. Onder de kast staat een opberg bak met bed spullen. Ollie, de olifant, hangt ook nog rond aan de kast. Hier moet ik eigenlijk nog even een ander leuk plekje voor vinden.

kenji kamer9

Verder hangt er een lijst met mijn mama lijfspreuk, ‘Die andere moeders doen ook maar wat’ aan de ene kant, en aan de andere kant 2 rakethaakjes van de H&M. Hier hang ik vaak de badwikkeldoek op te drogen, aangezien ik hem afdroog met hydrofiele luiers en hem dus hergebruik. Ook hangt hier de slab met de tekst ‘Mom, stop blogging me’, die ik kreeg van een lief vriendinnetje, en een hanger die mijn mams maakte.

kenji kamer1

Als je rechts het kamertje in kijkt, zie je de commode, met daar tegen over 2 ramen, en erachter het ledikant. Ondanks dat het een krappe ruimte is, voelt het niet opgesloten. Er is genoeg ruimte om te lopen en bewegen.

kenji kamer2

Op de commode ligt een aankleedkussen met mintgroene hoes. Ook staan de schoentjes van Donsje er op, en een led lampje in de vorm van een pinquin. Als Kenji straks in het ledikant gaat slapen, zal er een mandje komen te staan met luiers, billendoekjes, en de veel gebruikte verzorgingsproducten. Nu staat dit mandje onder de wieg, want ’s nachts verschoon in hem gewoon bij mij op bed.

kenji kamer8

Het ledikant is opgemaakt met een hoeslakentje met sterretjes van de Hema en een ‘oud’ lakentje van Ayden.  De deken is van Koeka en bestelde ik bij het Babyhuys. Ik ben gek op Koeka en verliefd op het mintkleurtje van de deken. Hij is heerlijk zacht, warm en groot. Grote kans dat ik hem in pik als de jongens hem niet meer gebruiken. Boven het ledikant hangt een Cottonballs lichtslinger, die ik zelf heb samen gesteld. Daarboven hangen stijgerhouten bordjes met Kenji zijn naam, ook deze heeft mn lover gemaakt. Ayden heeft zijn naam overigens ook op zijn deur hangen, en ook op de toiletdeur hangt in stijgerhout het woord ‘wc’.

kenji kamer5

Boven op de kleding kasten staan wat kleine dingetjes. De canvas met voetafdrukjes, die ik samen met onze kraamverzorgende maakte in de kraamweek, een ‘vogelhuisje’ met de tekst ‘you are loved’, vilten blokjes die mn moeder maakte, een houten ster, en een leuk kaartje. In de houten kist staat de gips afdruk van mijn zwangere buik, deze heb ik samen met hubbie gemaakt, toen ik precies 40 weken zwanger was, en al wist dat ik de volgende dag zou gaan bevallen. Mijn buik (en boobies!) op zijn dikst, zo bijzonder! Ik moet hem nog schuren en bedenken of ik hem bijvoorbeeld nog wil verven, maar voor nu, vind ik dat hij daar prima staat.

Wat vinden jullie van Kenji zijn kamertje, kan prima toch, een leuk kamertje op zo’n kleine ruimte!

Deze blog bevat producten die gesponsord zijn.  

Getagged , , , , , , , , ,

Water Babies

Toen ik er achter kwam dat ik weer zwanger was van een jongen, besloot ik het dit keer anders aan te pakken met kleding kopen. Ik was (ben) nogal een koopjes jager, en kocht liever 3 shirtjes die ik net wat minder leuk vond, dan 1 items voor hetzelfde geld wat ik geweldig vond. Niks mis mee natuurlijk, maar ik heb ondertussen wel geleerd dat kinderen gigantisch snel groeien, en dat ze zeker in de eerste 2 jaar, maar kort met een kleding maat doen. Dan heb ik liever wat minder verschillende kleding, die ik heel erg leuk vind en wat ‘duurder’, dan veel ‘goedkope’ kleding. Dus naast dat ik bij de grotere mode ketens shop, struin ik tegenwoordig heel het internet af op zoek naar leuke kleine webshops met items om verliefd op te worden. Kleding stukken, die (zoals ik het me voorstel) iemand ’s avonds in een klein kamertje achter de naaimachine met liefde in elkaar naait. Ik kwam erachter dat veel van die schattige webshops ook een instagram account hebben, dus tegenwoordig klik ik van het ene leuke profiel naar het andere, en verlekker me aan alle leuke geprinte broekjes, leuke truien, en prachtige vestjes. Via via kwam ik uit bij Water Babies (IG: water.babies), een kleine webshop, met prachtige hand gemaakte kleding voor jongens en meiden van 0 tot 4 jaar. Ik werd verliefd op het vestje ‘Loeka’ en mailde mijn bestelling door. Ik kreeg al snel een leuke reactie terug. Binnen een week had ik het vestje binnen, en in het echt vind ik hem nog leuker en mooier dan op de foto’s. Je kan hem op 2 manieren dragen, open, dan valt hij in 2 punten, en dicht, dan sluit hij mooi aan. Wat ik onwijs handig vind, is dat er aan beide kanten 2 druk knoopjes zitten, dan kan je hem strakker of losser vast klikken. Niet elk kindje is even ‘dik’ natuurlijk, en het is ook handig bij een dikker broekje of shirtje eronder. Ondanks dat hij nog iets te groot is, trok ik het vestje gelijk aan bij Kenji. Mark had toevallig van de week een oude gietijzeren teil op de kop getikt, en met het voedingskussen en een kleedje erin, was het de perfecte setting voor een mini fotoshoot. Ik trok mijn goede camera uit het stof, en klikte erop los. Mn vrolijke boefje hing meteen het fotomodel uit, en ik ben onwijs blij met de foto’s.

waterbabies1

Vrolijk boefje.

Mooie grote kijkers.

Mooie grote kijkers.

waterbabies3

Het vestje open.

waterbabies4

Het vestje dicht.

Ik ben helemaal verliefd op het vestje, en zo blij met de mooie kwaliteit, misschien dat ik hem ook nog wel voor Ayden bestel. Een webshop om in de gaten te houden dus! Wat vinden jullie van het vestje?

Dit is geen gesponsord artikel, ik ben simpelweg gewoon erg enthousiast.  

Getagged , , , ,

Een dag uit het leven van… #1

Vorig jaar, maakte ik elke week een foto overzicht, erg leuk om te doen, en terug te lezen, maar ook erg veel werk. Op een gegeven moment verloor ik het plezier erin en werd het een moetje, dus stopte ik er mee. Afgelopen tijd begon het weer te kriebelen om een foto overzichtje te maken, maar een week overzicht zag ik (nog) niet zitten. Dus besloot ik een dagje te ploggen, zodat jullie eens kunnen zien hoe een dag uit mijn leven eruit ziet. Afgelopen donderdag had ik een leuke dag in de planning, niet een standaard alleen-maar-thuis-zit-dag.

 

Mijn dag begon om 00:47u, Kenji had honger. Gelukkig viel hij snel weer in slaap en kon ik ook weer verder gaan slapen.

image
Jammer genoeg dacht Kenji er anders over, want eenmaal terug in zijn eigen bed was hij klaar wakker. Er zat nog een boertje dwars en daardoor spuugde hij mij fijn onder. Gelukkig was het maar een mondje melk. Om 02:07u kon ik hem eindelijk slapend terug zijn wiegje in leggen, gaap!
image
Om half 6 hoor ik wat gepruttel naast me, en tegelijkertijd begint Ayden te huilen. Terwijl ik Kenji eruit haal en zijn luier verschoon, gaat hubby eruit voor Ayden. Gewapend met een schone luier en een fles thee, hopen we dat hij nog even verder slaapt. Hij moet iets meer doen dan alleen een luier verschonen, aangezien zn luier zo vol zat dat hij door gelekt was. Schoon ondergoed en pyjama broek aan en dan nog even een tukje doen.
Kenji leg ik om 05:55u slapend terug in zn wieg.

Om 7uur besloot Kenji dat hij nog een slokje wilde, ik nam hem lekker naast me in bed, en zo knuffelden we nog eventjes tot dat Ayden om iets voor 8en wakker werd.

2015-01-08 19.27.55_resized

Terwijl papa samen met Ayden naar beneden ging om te ontbijten, kleedde ik me aan en gooide een make upje op mijn gezicht. Ik koos voor een zwarte legging van Asos, een lange witte bloes van de Primark en een grijs fluffy vest ook van de Primark. Ik lijk trouwens heel klein op deze foto, maar dat ben ik niet hoor (1.75m, lange lummel!)

2015-01-08 19.29.45_resized

Eenmaal terug in de slaapkamer was Kenji wakker en had hij zichzelf onder gekakt. Na een poets en was sessie, en een verkleedpartij, had de boef alweer dorst. Ideaal die bloes van de Primark, de knoopjes lopen precies ver genoeg door zodat ik mn boob eruit kan flippen.

 

2015-01-08 19.31.10_resized

Eenmaal beneden had hubby een ontbijtje voor me klaargezet. Borstvoedingsthee, en magere kwark met rode (diepvries) vruchten en noten.

 

2015-01-08 19.32.15_resized

Na het ontbijt pakte ik de auto in, met de kinderwagen en luiertas, want ik ging samen met Kenji op pad. Mn kleine beertje kijkt niet zo vrolijk op deze foto, maar volgens mij zag hij nog sterretjes, omdat bij de foto die ik hiervoor maakte per ongelijk de flits nog aanstond, oeps… Ik moet eerlijk toegeven dat ik het best spannend vond, alleen in de auto met mn newborn achterin. Gelukkig was het op de heen weg niet zo druk op de weg.

2015-01-08 19.33.24_resized

We gingen op kraambezoek bij Gwen en dochtertje Quinn. Tijdens onze zwangerschap scheelde we een week, en onze newborns schelen maar 1 dag. Ik heb het zo bijzonder gevonden alles in onze zwangerschappen te kunnen delen, en nu dat ook weer te kunnen. Grappig is trouwens dat onze peuters ook bijna even oud zijn, ze schelen maar 2 weken (hoewel dat natuurlijk niet de bedoeling was, maar komt door Ayden zijn vroeggeboorte). Quinn lag hier toevallig even te slapen in de box.

2015-01-08 19.43.19_resized

Ons plan was om even naar de stad te wandelen, en dan ergens te gaan lunchen. Jammer genoeg gooide het weer, dat plan letterlijk in het water. Wat een regen! Gwen bakte een omelet met champions, tomaat en uien. Mjam!2015-01-08 19.46.25_resized

Rond half 3 stapte ik en Kenji weer in de auto terug naar huis. Hier op de foto lijkt mee te vallen, maar het regende echt heel erg hard. Op sommige stukken op de snelweg was er zo slecht wegdek, dat als ik een vrachtwagen inhaalde ik amper door de voorruit kon kijken van al het op spattende water! Voordeel is wel dat ik met een schone auto thuis kwam. Ik zat nog bijna tegen een vrachtwagen aan, wat overigens NIET mijn schuld was. Ik reed op een weefvak, en rechts kwam er een vrachtwagen aan, die zijn knipperlicht naar rechts had staan. Opeens gooit hij hem voor mijn auto (dus naar links) en zet pas zijn knipper aan op t moment dat hij al bijna voor me rijdt. Ik moest zo hard op mijn rem dat ik van ruim 100 naar 60 ging in nog geen 2 secondes! Het scheelde letterlijk een meter. Gelukkig zat er niemand achter me, anders was die zeker bij mij achterop gereden. Je begrijpt dat er een boel scheldwoorden door de auto vlogen en ik flink getoeterd heb. Toen ik hem later inhaalde kan ik niet ontkennen dat er een vinger ophoog stond en 4 andere omlaag… eikel!

2015-01-08 19.34.49_resized

Thuis was hubby bezig een smoothie te maken, en Ayden zou Ayden niet zijn als hij niet ondertussen van het fruit snoepte. Dit keer gingen er appels, banaan, citroen en een handje bevroren rood fruit in de smoothie.

2015-01-08 19.48.47_resized

 

Na ongeveer een half uurtje thuis te zijn geweest, ben ik boodschappen gaan doen. Even lekker in mijn eentje, op mn gemakje de Liddl door, ik vind het heerlijk. Ik haalde grote boodschappen, met voornamelijk gezonde dingen. Ik probeer mijn zwangerschapskilo’s langzaam aan kwijt te raken, en dat doe ik door onder andere minder brood te eten. Ik ontbijt dus met magere yoghurt/kwark met fruit/noten. Tussen de middag probeer ik te variëren, dan een wrap, dan een salade, dan weer een eitje, en dat gecombineerd met extra groentes. Ik hoop dat dit voldoende is om langzaam aan weer op mijn oude gewicht te komen.

2015-01-08 19.49.37_resized

 

Helaas is de foto van het avondeten mislukt, dus jullie moeten me maar op mn woord geloven als ik zeg dat we gebakken aardappeltjes, rode kool, erwtjes en pepersteaks hebben gegeten. Ayden kreeg in plaats van pepersteak, vissticks. Biefstuk achtig vlees krijgt hij meestal niet zo goed weg, dan kauwt hij erop en dan spuugt hij het uit, zonde! Na het eten speelden we nog even met Ayden, en hij is dol op Bumba (die kloteclown!). Ik probeer het zoveel mogelijk te weren, maar ach, deze knuffel is wel leuk, want er zit een veranderd lichtje in zijn buik. Om kwart over 7 brachten we hem naar bed.

 

 

2015-01-08 19.50.14_resized

De rest van de avond heb ik geen foto’s meer gemaakt, we hebben lekker lui op de bank gehangen met Kenji, en tv gekeken. Rond half 11 gingen we naar bed, en onze jongens gunden ons redelijk veel slaap, fijn!

 

Getagged , , , , , , , , , , , ,