Maandelijks archief: september 2014

Paniekzaaier

Afgelopen maandag had ik overdag wat last van mijn onderbuik. Een soort kramp gevoel, maar dan zonder dat het erger of minder werd. Wel erg vervelend en af en toe zelfs pijnlijk. Maar omdat het niet op weeën leek en ik ook niet echt extra harde buiken had, maakte ik me niet al te veel zorgen. Maandagavond was Mark mijn buik aan het insmeren en eigenlijk altijd reageerd de baby daarop. Nu niet. Ik zei dit nog tegen Mark, maar die zei dat hij vast lag te slapen. Ik kon maar moeilijk in slaap vallen en ook tussen 10 en 11 werd de baby niet actief, terwijl dit al weken in zijn ritme zit. Ik probeerde me niet druk te maken, en viel uiteindelijk in een onrustige slaap. Dinsdagochtend werd ik wakker door Ayden, maar voelde nog steeds geen schopjes, gewiebel of gedraai. Ook op mijn handen werd niet gereageerd en zelfs wat duwen op mijn buik had geen effect. Ik wilde mezelf niet in paniek maken, maar om half 10 hing ik aan de telefoon met de verloskundige van het ziekenhuis. Ik mocht meteen komen voor een CTG. Het was wel gigantisch druk op de afdeling, maar ze zouden me zo snel mogelijk helpen. Ik regelde oppas voor Ayden (mijn schoonmoeder is een held!), en fietste een kwartier na mijn telefoontje als een gek naar het ziekenhuis. Het was echt druk op de afdeling en alle kamers waren bezet, dus ik moest nog een half uur wachten voor ik aangekoppeld kon worden. Gelukkig hoorde ik vrijwel meteen het hartje van onze paniekzaaier, en voelde ik na een paar minuutjes meneer ook trappen tegen het CTG apparaat. Halleluja!

image

Een CTG duurt altijd minstens een half uur, wat ik helemaal niet erg vond. Relaxt op een bed liggen terwijl je het hartje van je buikbaby hoort kloppen vond ik geen straf. Toen ik weer was afgekoppeld, kreeg ik nog een echo. Dit doen ze standaard om te kijken naar de hoeveelheid vruchtwater. Dit zag er prima uit en we konden meteen zien dat hij letterlijk een dwarsliggertje is. Hij lag met zijn hoofd in mijn rechterzij en zijn kont in mijn linkerzij. Na de echo mocht ik naar huis. De verloskundige drukte me nogmaals op het hart dat als er ook maar iets was wat ik niet vertrouwde ik gewoon weer mocht bellen, ookal zou dit morgen al zijn. Toch fijn om je zo begrepen en geholpen te voelen, met een opgelucht gevoel kon ik weer naar huis. Nu maar hopen dat de kleine man ons niet meer zo laat schrikken!

Vandaag had ik een reguliere afspraak staan bij de gynaecoloog. Mijn bloeddruk is nog steeds prima (115/70) en ook mijn cervix is weer opgemeten. Ruim 5cm, dat is helemaal perfect. Hij maakte meteen even snel een echo, en ja hoor, de ondeugd is in een stuit gedraaid. Ik had al zo’n vaag vermoeden, maargoed hij heeft nog zat ruimte om te draaien, dus we zullen het wel zien. Ik heb ondertussen wel geaccepteerd dat niks gaat zoals ik het verwacht/hoop, het enige wat ik kan doen is afwachten, dat doen we dan dus ook maar. Ondertussen geniet ik van mijn wiebelende buik en ben ik het zwanger zijn nog lang niet zat!

Getagged , , , , ,

Zwangerschapsshoot

Al voor ik zwanger was van Ayden kon ik genieten van dames met dikke babybuiken die mooi op de foto stonden. Ik wist heel zeker, dat als ik zwanger zou zijn, ik ook van vast gelegd wilde worden met babybump. Jammer genoeg heb ik dit bij Ayden niet kunnen doen, omdat ons eigenwijsje veel eerder dan gepland de wereld kwam bekijken. Toen ik net zwanger was van 2.0 besloot ik dan ook al veel eerder dan gebruikelijk is (rond 34w) een shoot in te plannen. Op 2 September, met 27w+2d zwangerschap stond ik voor de lens. Mijn lieve collega/vriendin Marije, die daarnaast ook fotografe is, maakte de foto’s. We kozen ervoor om een buitenshoot te doen in het Lingebos. Dit is een recreatie gebied in de buurt. Even waren we bang dat we de shoot toch moesten verplaatsen naar binnen, omdat het de week ervoor gigantisch regende en compleet bagger weer was. Gelukkig was dit niet nodig, want het weer werkte mee. Ik heb lang getwijfeld over de kleding die ik aan wilde op de foto’s, omdat ik heel basic (wit shirt, spijkerbroek) erg mooi vind, maar een mooie zweverige maxi dress ook geweldige foto’s kan opleveren. Uiteindelijk vond ik via marktplaats een prachtige maxi dress van Mamalicious die ik voor een klein prijsje kon overnemen.

Afgelopen week kreeg ik de cd met foto’s binnen, de mooiste wil ik natuurlijk showen!

Roos (8)

 

Normaal gesproken hou ik niet van lachende foto’s van mezelf, maar deze spontane vind ik wel erg leuk.

Roos (13)

Close up

 

Roos (20)

 

 

Roos (27)

Op deze balk komen was nog knap lastig met zo’n dikke buik.

Roos (29)

Roos (33)

Roos (36)

 

Ik vind deze zo mooi, door het zonnetje wat door de jurk heen schijnt.

Roos (42)

Roos (43)

 

Ik ben onwijs blij met het resultaat. Het zijn zomerse, lieve, zachte foto’s geworden. Zonder mega buik, maar wel overduidelijk zwanger. Misschien laat ik rond de 34 weken nog wel een keer foto’s maken, gewoon omdat ik het zo leuk vind!

Hebben jullie dikke buiken foto’s laten maken?

Getagged , , , , ,

How i met your father

Vandaag zijn Mark en ik 3 jaar samen. Vrij kort als je bedenkt dat buikbaby2.0 nog maar zo’n 2/2,5maand in mijn buik hoeft te vertoeven en Ayden al bijna 2 is. Onze relatie is er 1 in sneltreinvaart, dat is vanaf het begin al zo geweest. Op deze mooie dag, leek het me wel leuk om over onze eerste ontmoeting en het ontstaan van onze liefde vertellen.

Liefde op het eerste gezicht?
Ik werkte pas 1,5 maand bij de ASVZ, toen ik overgeplaatst werd naar groep H (zo noem ik t maar even ivm privacy). Ik baalde enorm, want ik had het hartstikke naar mijn zin op de andere groep, maar op groep H hadden ze een vrouwelijke collega nodig en ik was geschikt voor het niveau van de groep. Het voordeel was wel dat ik in Gorinchem ging werken, terwijl ik voor de andere groep bijna een half uur in de trein zat. Met frisse tegenzin stapte ik op de fiets, want ik had een afspraak met D om sfeer te proeven op de groep en wat rooster puntjes door te spreken. Terwijl wij in het kantoor zaten, liep er een jongen met een grote glimlach op zijn knappe gezicht heen en weer te rennen om alles in zijn eentje in goede banen te laten leiden. Ik weet nog dat D zei dat hij Mark heette en dat hij altijd lachte, er moest wel iets heel erg fout gaan wilde die glimlach verdwijnen. ‘Wat leuk, zo’n vrolijke jongen met pet als collega’, dacht ik. Om daarna weer verder te gaan met het bespreken van het rooster en een rondleiding door het huis te krijgen. Helaas voelde de werkplek voor mij totaal niet fijn, laten we het erop houden dat ik jankend op de fiets terug zat. Een week later had ik een aantal keer mee gelopen op de groep, en helaas was dat gevoel niet volledig weggegaan, toch stond de bewoners vakantie voor de deur, en ik mocht mee. Een goede kans om de bewoners en een aantal van mijn collega’s goed te leren kennen. Een midweek naar een bungalow park in Nederland. Mark en collega E gingen ook mee, ik vond het best een beetje spannend, zo als enige vrouw in het mannengezelschap. Gelukkig bleken Mark en E relaxte gasten en waren de cliënten zo bezig met het feit dat ze op vakantie waren dat ze nog weinig aandacht voor mij hadden. Ondanks dat het half september was, gingen Mark, E en ik ’s avonds lekker buiten zitten. We dronken een biertje en een wijntje en kletsten tot diep in de nacht. De sterke verhalen vlogen over de tafel en dan voornamelijk vanaf mijn kant. Nu erop terug kijkend, wilde ik blijkbaar erg graag indruk maken. De tweede avond ging E toen de jongens op bed lagen naar huis, omdat hij de volgende dag vroeg een ochtend school had, als hij daarmee klaar zou zijn, zou hij weer terug komen. Mark en ik zaten wederom de halve nacht buiten, aan de tuintafel tegen over elkaar. Dit keer hadden we geen sterke verhalen, maar juist hele serieuze gesprekken. Mark heeft me later nog wel eens verteld dat hij best verbaasd stond over mijn serieuze kant, omdat hij die niet verwacht had na mijn drukke overdreven eerste avond optreden. Tijdens onze gesprekken begon ik te merken dat het niet alleen een leuke jongen was om te zien, maar dat hij ook nog een mooi innerlijk had. En die glimlach, god die heerlijke glimlach, ik smolt ervan.
Toen E terug kwam, had hij allang door dat er wat speelde, maar toegeven deden we geen van beiden. ’s Avonds werd het wat frisser en we besloten lekker met een dekbed om ons heen buiten te gaan zitten. E ging redelijk vroeg naar bed, want hij was moe van al het heen en weer gereis. Ooh wat vond ik dat jammer zeg, dat ik alleen achter bleef met Mark, NOT. Na een uur over en weer geflirt, bleef ik rillen van de kou. Mark stelde voor dat ik naast hem kwam zitten, zodat zijn deken ook nog extra om mij heen kon. Dat liet ik me natuurlijk geen 2x zeggen. Ik pakte mijn plastic stoeltje en zette die tegen die van hem aan. Hij sloeg zijn arm om me heen en terwijl ik met mijn hoofd tegen zijn borst/schouder aan lag praten we verder. Een aantal keer keek ik omhoog en oef, wat wilde ik deze man graag kussen. Onze gezichten waren zo dicht bij elkaar, maar ik durfde niet! Ik zat toch in mijn achterhoofd met dat we collega’s waren op bewoners vakantie en dat er elk moment een cliënt wakker kon worden. Gelukkig kuste Mark mij, de 3e x dat ik (smachtend, haha) omhoog keek. Het leek alsof er een bom ontplofte in mijn lijf, dit voelde zo onwijs fijn en goed, ik wilde nooit meer anders. Deze heerlijke, lieve, leuke, fijne, schattige, stoere, goedlachse vent, zorgde dat ik in 1 klap (of nouja kus), hopeloos tot over mijn oren verliefd op hem werd.
Wat was het de volgende dag lastig om gewoon normaal tegen elkaar te doen, want de cliënten mochten absoluut van niks weten, en ook richting E ontkenden we glashard dat er wat aan de hand was.
Eenmaal thuis duurde het maar een paar uur voordat ik je weer zag. Mark zat in de kroeg met wat vrienden, en ik moest sigaretten halen. Aangezien ik in de stad woonde toentertijd, kon ik natuurlijk best even hallo komen zeggen en daar mijn peukies halen. Aangezien ik nog nooit in die kroeg was geweest, en zelfs niet wist waar hij zat, wachtte Mark me buiten op. Toen we elkaar zagen, vlogen we elkaar in de armen en hebben elkaar de rest van de avond niet meer los gelaten.
3 Dagen later (op 19 sept) hadden we ‘het gesprek’ en waren we officieel een stel. Een week later sliep hij voor het eerst bij mij, en is hij nooit meer weggegaan.

Ondertussen zijn we 3 jaar verder, is hij de liefste papa van mijn kind(jes), zijn we alweer ruim 2 jaar geregistreerd partners, hebben we een fijn huisje en heel, heel veel mee gemaakt. Ondanks alles weet ik nog steeds heel erg zeker; deze vent, die hoort bij mij!

Lieve Mark, ik hou echt ongelooflijk veel van jou!

Getagged , , ,

Bath time #21

Een tijd geleden, gingen we de honden van mijn schoonouders uitlaten langs de rivier. Ayden had zijn regenlaarsjes aan en vond het maar wat mooi om langs de rand van het water te lopen en de schelpjes terug de rivier in te gooien. Terwijl Mark de hondjes vermaakte door stenen de rivier in te gooien die ze probeerde op te duiken, dacht Ayden dat hij ook een hondje was. Hij stapte iets te ver het water in, en kukelde zo voorover. Gelukkig  kon hij nadat papa hem had gered er heel hard om lachen.

image

Snel gingen we terug naar het huis van mijn schoonouders, want het was veel te fris voor een nat pak. Daar pelden we alle natte kleren van hem af, en mocht hij lekker dobberen in het grote bad! Blijkbaar had hij dorst gekregen van alle avonturen, want hij nam telkens slokjes van de douchestralen. Zo schattig hoe hij dat deed met zijn handje!

image

Aangezien ik bathtime een super leuke serie vind, hou ik hem er nog even in. Als je het leuk vindt, mag je natuurlijk ook mee doen. Het gaat in deze serie om kindjes die genieten van water, niet om naaktfoto’s.
Op dit moment doen initiatiefneemster Sharmayne, Jess en Gwen mee.

Getagged , ,

Samen zwanger – Blogje door Mijnlevenalsmama

Vandaag kwam er een prachtig blogje op mijnlevenalsmama online. Mijn lieve vriendinnetje Gwen schreef namelijk over onze vriendschap en over hoe wij het ervaren om samen zwanger te zijn. Ik ben onwijs geraakt door de manier waarop ze dit beschreven heeft, en wil dit mooie blogje met jullie delen. Ik zal de directe link naar het blogje plaatsen (klik, klik, klik!), en omdat ik hartstikke trots ben, zal ik hem ook hieronder plaatsen.

Samen zwanger

De titel suggereert een blogje over het al dan niet ‘samen zwanger’ zijn met je partner. Ik vond die opmerking vroeger al stom, maar in de praktijk nu al helemaal. Je bent samen in verwachting ja, maar het zwanger zijn, dat doet de vrouw toch echt zelf. Met alle voor- en nadelen die daarbij horen. Maar goed, daar gaat dit blogje helemaal niet over. Dit blogje gaat namelijk over het feit dat Roos en ik samen zwanger zijn. En over hoe fijn het is om van alles te kunnen delen, zelfs als het je tweede zwangerschap is, of misschien zelfs juist dan.

Nagenoeg net zo ver

Roos en ik weten vanaf het eerste moment van elkaar dat we zwanger zijn. Zij wist van mij dat wij ‘bezig’ waren, omdat dat tijdens een Whatsapp-sessie een keer ter sprake kwam, zo wist ze ook van de twee maanden hiervoor dat het op het laatste moment mis ging bij ons en hoe ellendig ik me daarover voelde. Ik wist op mijn beurt van haar ook dat ze graag een tweede kindje wilde, maar het steeds niet aandurfde in verband met de vroeggeboorte van haar eerste kindje. Tot een maand of twee voor we beiden zwanger bleken. Roos en haar vriend gingen er ook voor en onze cyclussen weken niet veel van elkaar af. Geloof me: er zijn heel veel whatsapp’jes met vragen hoe we ons voelden heen- en weer gegaan. Zou het deze maand?

samenzwanger_mijnlevenalsmama

Afgelopen zondag: Roos precies 28 weken zwanger en ik 27.

De woensdag dat ik voor het eerst testte, deed Roos ook een test en appte mij dus dé foto. Haar streepje (kruisje) was veel duidelijker dan het mijne, wat achteraf dus ook klopte omdat zij tijdens de termijnecho bijna een week vooruit ‘geplaatst’ is, maar we hadden beiden een positieve zwangerschapstest in onze handen, hoe vet! Alle onzekerheden werden gedeeld, soms tot in de kleinste details. Er werd (wordt) gezeurd over kwaaltjes, hormonen, onze mannen en onze peuters. Want ook die zijn ongeveer net zo oud, hoewel dat helemaal niet de bedoeling was, want Ayden had zo’n 3 maanden jonger dan Olivia moeten zijn natuurlijk.

‘Vriendschap’ op het eerste gezicht

Geen idee of dat bestaat, maar Roos en ik klikken gewoon erg goed en hebben elkaar pas 3x in real life gezien. Ja echt, drie keer pas! Maar zo voelt het dus helemaal niet. De eerste keer voelde zelfs niet als de eerste keer en was direct megagezellig en leuk. Ik ken Roos door haar vriend, die vroeger bij mij op de middelbare school zat en omdat hij een relatie met een vriendin van mij had en ik een relatie met een voetbalteammaatje van hem, zagen we elkaar ook in het weekend tijdens het uitgaan of poolen ofzoiets. Die goede oude middelbare schooltijd, zucht.

Maar goed: ik was zwanger van Olivia en zag op Facebook dat hij en zijn vriendin (niet die van toen dus, maar Roos – overigens is Joost ook niet het voetbalteammaatje van hem van toentertijd) ook een kindje verwachten. We stuurden wat Facebookberichtjes heen- en weer over hoe en wat en dat was dat. Tot ik, bevallen en wel, midden in de nacht een foto van Ayden voorbij zag komen in mijn timeline. Niet?! Dat kon toch niet?! Roos was immers pas half januari uitgerekend en het was nu eind oktober. Ik heb zitten janken, met Olivia aan de borst en vol hormonen. Hoe moesten zij zich wel niet voelen?!

Lang verhaal kort: ik stuurde Roos een Facebookberichtje, iets later werden we online vrienden en toen Ayden ongeveer een maand of twee thuis was, deelden we ook veel babygebrabbel over Whatsapp en gingen Olivia en ik bij hen op bezoek. Dat is nu ongeveer anderhalf jaar geleden. Sindsdien hebben we regelmatig contact en sinds we zwanger zijn is dat bijna dagelijks. Wat zeg ik: dagelijks.

Samen zwanger zijn is extra fijn

Tijdens mijn zwangerschap van Olivia scheelden mijn nicht en ik zo’n 8 weken qua uitgerekende datum en beviel een vriendinnetje van me toen ik ongeveer op de helft was. Ook toen heb ik dus veel zwangerschaps- en babygeneuzel kunnen delen en nu is dat gelukkig weer zo. Het is zo fijn om iemand te hebben die dingen herkent en waar je ongegeneerd tegen kunt klagen als je het soms nodig hebt. Of de onzekerheden in het begin van de zwangerschap samen delen, heerlijk!

roosengwen_mijnlevenalsmama

Niet alleen de onzekerheden en het geklaag wordt gedeeld, ook de leuke dingen. Filmpjes van bewegende buiken, heel veel buikfoto’s en simpele dingen als hoe de nacht gegaan is. Zwanger zijn en goed slapen gaan bij ons beiden namelijk niet goed samen. En wat te denken van die peuters die in huis rondrennen? Die zijn soms ontzettend vermoeiend en halen door het slaaptekort en korte, hormonale, lontje regelmatig het spreekwoordelijke bloed onder onze nagels vandaan met hun gedrein. Ook dat wordt dus gedeeld.

En het helpt! Even relativeren, even horen dat het bij een ander net zo gaat en het er even samen over hebben. Ja, ik heb voldoende (net-niet-meer) zwangere vriendinnen en heb het zelf natuurlijk ook al eens meegemaakt, maar iemand die exact hetzelfde doorstaat als jij aan je zijde is onwijs fijn, zeker als het zo’n lieverd is als Roos!

Lieve Gwen, ik hoop dat je weet dat je mij onwijs veel waard bent. Ik vind het zo bijzonder om deze zwangerschap met jou te mogen delen. Je zorgt ervoor dat ik met beide benen op de grond blijf staan als ik in de paniek schiet, en dat ik extra geniet van de mooie momenten omdat ik er even bij stil sta als ik ze met jou deel. Ik ben heel erg benieuwd hoe we de laatste loodjes zullen beleven en ik kan niet wachten om straks bij jou en je kleine meisje op kraam bezoek te komen, met een mega dikke buik of een klein jongetje op mijn arm. Met onze mannen die samen met onze grote peuters spelen, terwijl wij onze bevallingsverhalen uitwisselen en beschuit met muisjes eten. Nog zo’n 10 tot 14 weken samen genieten (en klagen, hihi) van het zwanger zijn en dan kunnen we beginnen met het tips en tricks uitwisselen over het leven met 2 kleine kindjes. Can’t wait!

Getagged , ,

Ontkennen en blokkeren

Aanstaande zondag ben ik 28w zwanger. In de nacht van zondag op maandag, om 04:38u ben ik precies 1 minuut langer zwanger dan ik ooit was. Bizar om over na te denken. Er is me de afgelopen weken vaak gevraagd of ik angstig ben, bang voor herhaling. Eerlijk gezegd weet ik dan niet zo goed wat ik moet antwoorden. Ik weet dat er ergens diep van binnen veel angst en verdriet zit, maar ik voel het niet. Sinds week 25 lijkt het wel alsof ik het compleet geblokkeerd heb, de gevoelens die erbij komen kijken. Niet heel gek hoor, voor mij dan, want ik ben er wel mee bekend, dat ik mijn gevoelens compleet blokkeer. Al vroeg in mijn puberteit was dit een zelf aangeleerd trucje om te ‘overleven’. Ik had nogal last van depressies namelijk en had bedacht dat niks voelen beter was dan wanhoop, verdriet, boosheid en onmacht. Ik werd een expert in het blokken van mijn emoties. Jammer genoeg schiet je daar dus echt helemaal niks mee op, en heb ik in de afgelopen 2 jaar geleerd dit niet/minder snel meer te doen. Tot nu dus dan. Alleen het ‘ontblokken’ is vele malen lastiger dan het uitzetten. Het kost tijd, en energie, en ik ben bang dat ik dan een beerput opentrek waar ik in verzuip. Of in ieder geval tijdelijk kopje onder in zal gaan. En dat wil ik niet, ik wil niet stressen, verdrietig zijn, me bang of wanhopig voelen. Ik wil gewoon genieten van deze zwangerschap. Jammer genoeg gaat dat ook vrij lastig, als je emoties uitstaan. Want ik kan ze helaas niet selecteren welke aan en welke uit gaan, its all or northing.
Toch ga ik de beerput open gooien, en daar neem ik nu al kleine stapjes voor. Ik bereid me mentaal voor op een hele zware slapeloze nacht van zondag op maandag. Met veel tranen en angst. Gelukkig heb ik maandag ochtend een afspraak bij de gynaecoloog en ook een echo, en ik hoop vanaf dan te kunnen genieten. Want elke minuut, uur, dag, week, maand die deze baby in mijn buik zit, is een cadeautje!

Getagged , , ,

Nachtelijke gesprekken

Sinds Ayden in zijn peuterbed slaapt, komt het wat vaker voor dat we er ’s nachts uit moeten voor hem. Zodra hij namelijk een beetje wakker wordt, klimt hij slaapdronken zijn bedje uit, en snapt daarna niet meer hoe hij lekker onder zijn dekens kan gaan liggen. Dit resulteert in een verdrietig mannetje die tegen zijn bed aan staat te snikken. Waar we eerst meteen een extra fles voor hem maakte, pak ik het nu 2 dagen anders aan. Gewoon terug in bed leggen en hopen dat hij weer in slaapt valt. Vannacht was het weer raak en ik wil graag ons gesprekje delen.


‘Hee lieverd, kom klim maar in bed’.
‘Nee’ *afkeurend klikgeluid* (klimt terug in bed),
‘Ga maar lekker liggen’
‘Óoooh nee’ *2x afkeurend klikgeluid*,
(ik aai hem over zijn hoofdje)
‘Daar, daar’
‘Goedzo boefje, ga maar weer slapen’
‘Hmm, mmm, hmmhmm’
‘Neu’ (doet neusieneusie),
‘Neusie neusie lieffie, ga maar lekker slapen’
‘Die’
(aai nog steeds over zijn bolletje)
*giechelt* ‘Neu…neu neu’
‘Ja, neusieneusie lieffie, morgenochtend weer’.
‘Da, da, daar’ (pakt zijn pop en legt die over zijn hoofd)
‘Doei, doei’ *zwaait*
‘Dag jongen, slaap lekker, mama houdt van jou’.

Mijn kleine kletskousje, wat houd ik toch van hem!

Getagged , , ,