Maandelijks archief: augustus 2014

Peuterbed avonturen

Al vroeg in de zwangerschap, of misschien zelfs al ervoor, hebben we besloten dat de nieuwe baby de volledige baby kamer zou krijgen. Eerst lekker een tijdje in de wieg, dicht bij mama (ooh, i can’t wait, weer zo’n slapend hummeltje naast me!), en daarna dus over in het ledikant waar Ayden (toen nog) heerlijk in sliep. Ayden heeft het altijd prima naar zijn zin gehad in het ledikant, op de periode dat hij wel zelf kon gaan staan, maar niet terug kon gaan zitten/liggen na. Hij heeft nooit geprobeerd eruit te klimmen, en over het algemeen slaapt hij prima door. Natuurlijk wordt hij wel eens ergens wakker van, een nare droom of een hard geluid, maar hebben we dat niet allemaal. Eigenlijk nog geen enkele reden om hem over te doen naar een groter bed. Toch wilden we dit al wel, en ook al ruim voordat babyboy2.0 zich zou aandienen. Op dat moment en in die tijd erna, zal Ayden al genoeg moeten wennen en zich aanpassen aan de nieuwe situatie. Geen goed moment om dan pas over te gaan op een ander bed, vonden wij. Dus besloten we om hem nu al over te doen. Na lang wikken en wegen besloten we op het laatste moment in de Ikea om een peuterbed aan te schaffen en geen eenpersoonsbed. Ik ben nog steeds hartstikke blij met deze keuze. De overgang is net wat minder groot, en dankzij het hemelbedje wat we hebben gekozen, heeft hij toch nog het geborgen gevoel wat hij ook in het ledikant had.

Afgelopen zaterdag hebben Mark en mijn schoonvader de boven verdieping onderworpen aan een grondige meubel verbouwing en sindsdien staat ook het peuterbedje. ’s Middags mocht Ayden nog bij opa en oma slapen, maar ’s avonds kon hij voor het eerst in zijn nieuwe bed slapen. Aangezien we de dekbedovertrek set nog niet hadden gewassen, en hij ook niet gewend was onder een dekbed te slapen, legden we hem gewoon in zijn slaapzak op het bed. Het was even uitvinden wat handig is met omkleden en luier voor de nacht verschonen, aangezien we dit altijd op de commode deden, maar deze nu niet meer in zijn kamer staat. Ayden moest duidelijk wennen, via de babycam, zagen we hem elke x gaan zitten, rondkijken, met zijn pop spelen en kletsen. Pas na 3 kwartier ontdekte hij dat hij zelf uit zijn bed kon. We zagen hem door zijn kamer struinen, super schattig zo met zijn slaapzak aan, maar niet helemaal de bedoeling natuurlijk. Ik heb hem 2x terug in bed gelegd, maar hij begon elke x te huilen zodra ik de deur achter me dichttrok. Na 1,5 uur bedacht ik me dat hij de afgelopen week in zijn ledikant onder een ledikant deken had geslapen. Niet om te oefenen, maar in zijn kamer tocht het nogal, en al zijn pyjama’s met lange mouwen zaten in de was en de winterslaapzak vond ik te warm. Uiteindelijk had ik hem de gehele week strak ingestopt onder die deken, wel gewoon met zijn slaapzak aan. Dus ging ik, gewapend met nog een half flesje warme melk, en ledikant deken weer zijn kamer in. Ik legde hem op bed, gaf hem fles in zijn handen, en stopte de deken overdwars over hem heen goed in. Na zijn flesje kreeg hij nog een kusje, en warempel, meneer heeft de rest van de nacht heerlijk doorgeslapen.

IMG_1900.PNG
Rechtop in bed, hier nog zonder dekentje.

Deze mama was natuurlijk hartstikke trots! Ook het middagdutje ging, na 2x terug leggen, helemaal prima. Zondag avond ging hij zelfs in 1x slapen, zo knap. Maandag besloot ik voor zijn middagdutje gewoon het dekbed op zijn bed te leggen, puur om te kijken of hij eronder zou kunnen/willen slapen. Ik deed wel gewoon nog zijn slaapzak aan. Zonder moeite sliep hij in, en na 1,5uur werd hij uitgerust weer wakker. ’s Avonds liet ik zelfs zijn slaapzak uit en legde hem alleen in pyjama in bed, ook dit ging prima! Sindsdien slaapt hij dus lekker onder een dekbed (wel aan beide kanten goed ingestopt op borsthoogte). 

IMG_1899.PNG
Heerlijk in bed met een flesje en zijn popje bovenop zijn hoofd, hoe cute!

Ik kan er gewoon niet over uit, hoe makkelijk de overgang gegaan is. Ik had me mentaal al voorbereidt op helse nachten, dat ik of Mark bij hem in bed zou moeten gaan liggen net zolang tot hij zou slapen, 100x eruit om hem terug te leggen enzovoorts. Niks van dit alles. Oke, oke, eerlijk is eerlijk, dinsdagavond wilde meneertje echt niet slapen en heeft het tot half 10 geduurd voor hij eindelijk in slaap was, waar hij normaal gesproken rond half 8 al slaapt. Maar dat was ook hartstikke logisch, deze mama had de nacht ervoor amper geslapen (hormonen, nesteldrang, choas in het hoofd, zucht!), waardoor ik amper energie had om iets te ondernemen, waardoor Ayden ook moeilijk zijn energie kwijt kon. Hij was gewoon nog niet moe. Als ik en nu op terug kijk, viel het toen ook reuze mee, maar vond ik het voornamelijk erg vervelend en vermoeiend omdat ik de nacht ervoor nog geen 2 uur slaap heb gehad.

Ik hoop dat we dit gewoon vol kunnen houden en Ayden lekker blijft slapen in zijn stoere peuterbed! Hopelijk leert hij binnenkort ook weer om uit te slapen, maar gelukkig vindt hij nu spelen op zijn kamer (zolang hij niks hoort) nog erg leuk, dus kunnen we nog een half uurtje blijven snoozen. Wel hebben we de deurklink omhoog gezet, want meneer is tegenwoordig lang genoeg om deuren open te kunnen maken!

 

Advertenties
Getagged , , ,

Bovenverdieping verbouwing

Zoals jullie ondertussen vast wel ergens opgevangen hebben, is babyboy2.0 onderweg. Aangezien wij maar 2 slaapkamers hebben, moesten we op zoek naar een creatieve oplossing. Dat buikbaby de eerste tijd bij ons op de kamer (in de wieg naast het bed) zou slapen stond vast. Dat de jongens uiteindelijk samen op 1 kamer gaan slapen, ook. We wilden dat alleen pas doen, op het moment dat buikbaby al geruime tijd doorslaapt, en Ayden begrijpt dat hij zijn broertje ’s nachts/’s ochtends met rust moet laten. Daar gaat dus nog wel (minimaal) een jaar over heen. Daarnaast wilden we graag de volledige baby kamer doorschuiven naar het aanstaande hummeltje, en Ayden ruim op tijd laten wennen aan het slapen in een groot bed. Eigenlijk wilde ik hem meteen in een eenpersoonsbed laten slapen, maar omdat de boys straks samen op 1 kamer gaan slapen, vond ik het ook wel een leuk idee om ze beiden dezelfde set te geven, of misschien wel een stoer stapelbed te kopen. Dan zou het zonde zijn om nu al veel geld uit te geven aan een eenpersoonsbed wat misschien over een paar jaar niet meer verkrijgbaar is, of niet meer gebruikt gaat worden. We dachten toen aan een peuterbed, maar ook daar slapen kindjes maar een paar jaar in, dus bleven we een beetje twijfelen wat we nou moesten doen. 

Ondertussen had ik wel een plan bedacht hoe we de indeling boven konden gaan doen. Ayden mocht gewoon in zijn kamer blijven (de kleinste van de twee kamers), en wij gaan aankomend jaar gezellig samen slapen met baby2.0. Ik heb via floorplanner een aantal ontwerpjes gemaakt van hoe we de kamer konden indelen. Je kan het hier helemaal op schaal maken, wat ik echt super handig vond, dan heb je geen grove schets, maar je weet meteen of het ook echt past. Na wat passen en meten koos ik voor dit ontwerp:

 

IMG_1600.JPG
Links zie je het wiegje (aan ‘mijn’ kant), met daarnaast ons bed. De kledingkasten dienen als scheiding van de kamer, daarachter komt de babykamer. In de nis is plek voor de kledingkast en achter de kasten mogen de commode en het ledikant staan. Het was even passen en meten, maar het kan allemaal precies.

Zo’n 2 weken geleden besloten we naar de Ikea te gaan, om te kijken hoe of wat we wilden voor Ayden zijn kamer. Eigenlijk stond die trip en de hele verbouwing pas op de planning voor September, omdat we dan vakantie hebben, maar aangezien ik er maar mee bezig bleef (hoe bedoel je, nesteldrang?!), kon ik mn lief overhalen nu al te gaan. Natuurlijk had ik al veelvuldig de site van Ikea afgestruind en ideeën opgedaan. We twijfelden nog steeds tussen een peuterbed of een eenpersoonsbed, maar Mark wilde geen keuze maken tot hij alles in het echt had gezien. We hadden al wel voorkeuren. Zo was/ben ik verliefd op de bedbank van Hemnes. Een bed met een hoge rand, grote opberg lades en wat je kan uitschuiven tot een 140cm bed! Ook de ladekasten uit die lijn vind ik erg mooi. Bij de peuterbedjes was ons oog gevallen op het bedje van Övre. Zó leuk een bedje met een hemeltje. Ik weet nog dat ik dit vroeger zelf ook altijd wilde, of wat zeg ik, ik zou nu nog wel zo’n kingsize hemelbed willen!
Eenmaal in de Ikea kwamen we eerst het Hemnes bed tegen, en we vonden hem beiden prachtig. Ik schreef vast het artikel nummer, en waar ik hem kon vinden in het magazijn op. Toen kwamen we in het kindergedeelte, en manlief wist het meteen, we nemen het peuterbedje. Gelukkig was ook ik verliefd op het bedje en na even overleg vroegen we een medewerker om het artikelnummer, want dit hing niet aan het bed. Helaas kwamen we er toen achter, dat het bed uitverkocht was! De medewerker vertelde ons wel dat er in de Ikea in Breda (wij waren in Ikea Barendrecht) net een nieuwe levering was gedaan van 17stuks. Na even overleggen (ofwel, mn lover overtuigen), besloten we door te rijden naar Breda. Met een volle auto, en een lege benzine tank kwamen we weer thuis.
Na deze trip snapte Mark dat mijn nesteldrang niet langer in te dammen was, en vroeg hij zijn vader om te komen helpen met verhuizen. Afgelopen zaterdag was het dan zo ver, alle troep (spullen die onder t bed stonden, nachttafeltjes, Ayden zijn te kleine kleding, enz) werd opgestapeld in de badkamer, zodat er zo makkelijk mogelijk geschoven en gesjouwd kon worden.

Na een volle ochtend zwoegen (de mannen dan hè), staat het! Hieronder een paar foto’s, het zijn niet moeders mooiste foto’s, want ik schoot ze even snel om via whatsapp aan vriendinnetjes te laten zien, maar je krijgt een goede impressie van hoe t eruit ziet.

IMG_1894.PNG

IMG_1895.PNG

IMG_1896.PNG
Staat prima zo, ben er echt heel blij mee. De achterkant van onze kledingkasten wil ik nog gaan behangen, en boven het bed komt waarschijnlijk een grote plank voor onze spulletjes, zoals telefoons, Q&A boekje en nachtlampjes. Boven op de kledingkasten willen we nog iets (suggesties zijn welkom!) maken zodat we de handdoeken netjes kunnen opbergen, want het kastje waar die in zaten hebben we weggedaan.
Aangezien Ayden zijn volledige kamer nu leeg was, en hij toch moet slapen, hebben ze meteen het peuterbed in elkaar gezet.

IMG_1892.PNG

IMG_1893.PNG
Het bedje past precies in het nisje, wat ik heel fijn vond, want zo ligt hij toch nog een beetje beschut en is de overgang van ledikant naar het bedje hopelijk niet zo groot. Ik zal later nog een blogje schrijven over onze peuterbed avonturen. We kochten een ladekastje bij de Gamma, voor de helft van de prijs (van €80 naar €40, jippie!) omdat we geen leuke kledingkast konden vinden. Nu is de hangkast van de babykamer ruim zat, dus kan evt te grote kleding van Ayden daar ook makkelijk in. Het kastje zit zo goed als in elkaar, maar 1 laadtje moet nog even gelijmd worden, die had ik perongelijk gesloopt toen ik hem in elkaar zetten, oepsie.. Daarom een mooie foto van het plaatje op de doos.

IMG_1897.PNG
Ayden zijn kamer is verder nog redelijk leeg, maar de aankleding komt vanzelf. Ik wil graag de blauwe muur behangen met een stijgerhoutprint behangetje, ook moet een nog een mooi kleed komen. Iets van een speelgoedkist of opbergmogelijkheid zit ook nog in de planning, maar daar zijn we nog niet helemaal uit, dus nemen we daar gewoon de tijd voor.

Nu alles staat kan het leukste beginnen, het indelen van de kasten/commode en lekker alle baby kleertjes wassen en opruimen. Can’t wait!

Getagged , , , , , ,

Examenvrees

Confession: ik heb nog nooit van mijn leven examen gedaan. Niet op de middelbare school, niet bij een vervolgopleiding, nope gewoon nog nooit. Natuurlijk heb ik wel een heleboel toetsen, testen, werkstukken en overhoringen gemaakt. Waar ik overigens nooit voor leerde, want confession2.0: ik kan niet leren. Niet dat ik dom ben, nee het was altijd zo dat ik nooit hoefde te leren. Ik hoefde iets vaak maar 1x te horen en dan snapte ik het, en als ik het snapte onthield ik het over t algemeen wel. Op de middelbare school las ik meestal een half uur voor de toets een samenvatting (die iemand anders had gemaakt) door en haalde dan meestal een voldoende. Nooit geleerd om te leren, ik weet niet beter. Aangezien ik nooit een examen heb moeten maken, heb ik het ook nooit zo nodig gehad. Tot vandaag, of nouja, afgelopen week. Vandaag had ik namelijk mijn auto theorie examen ingepland staan. Ik moest dus, met mijn zwangerige ongeconcentreerde brein, gaan leren. Al weken deed ik pogingen het theorieboek door te lezen en het ook daadwerkelijk op te slaan wat er stond. Ik kwam niet verder dan de eerste 10 pagina’s. Gelukkig kan je via internet oefen examens maken. Meestal kan je er 1 gratis maken en daarna moet je betalen. Ik geloof dat ik de tot afgelopen maandag, alle toetsen die ik deed gezakt ben. Maandag begon ik ook wel de druk te voelen, ik wilde mijn eerste examen ooit natuurlijk wel slagen! Dus dwong ik mezelf het theorieboek te lezen, en toen ik eenmaal op gang was, bleef er gelukkig steeds meer hangen. Gisteravond om 10u las ik de laatste pagina. Vanochtend deed ik nog 3 oefenexamens, waarvan ik er 1 zakte.
Mark was gelukkig vrij, dus hij kon me naar Utrecht brengen, Ayden ging natuurlijk ook gezellig mee. We waren er veel te vroeg, maar Mark zou lekker gaan wandelen met Ayden, dus voor hun was het niet erg. Na ruim 3 kwartier gewacht te hebben werden we omgeroepen. En ik, eikel die ik ben, kom er pas in de examenzaal achter dat je je had moeten aanmelden. Bij de ingang van het CBR stond een bord dat je je alleen bij de balie moest melden bij een praktijk examen en niet bij een schriftelijk examen. Ik kreeg meteen een hartverzakking, want ik had 5 weken op deze datum moeten wachten, en dit was de eerst beschikbare datum! Thank god mocht ik me nog snel aanmelden en kon ik toch mee doen met het examen. Jammer genoeg zat ik naast een jongen die serieus wel 15x geniest heeft tijdens het examen. Ik kan je vertellen dat dit me redelijk uit mijn concentratie haalde. Toen we moesten wachten op de uitslag heb ik hem ook gevraagd of hij toevallig allergisch voor me was, maar hij verzekerde me dat hij vast gewoon verkouden was. Na het examen moet je nog zo’n kleine 10min wachten op de uitslag, en mijn hart bonkte zowat mijn borstkas uit. Ik moest het echt halen, anders kon ik afrijden voor het einde van mijn zwangerschap sowieso wel op mijn dikke buik schrijven.
Ik zat op de tweede rij, en was dus gelukkig snel aan de beurt met de uitslag. En jawel hoor dames en heren, dit moedertje is gewoon in 1x GESLAAGD!

IMG_1757.JPG
Zwangerschapsdementie got nothing on me!!

Ik heb met mijn rij instucteur meteen de tussentijdse toets gepland, hopelijk haal ik die over een klein maandje en kan ik dan nog voor eind oktober afrijden!!!

Getagged , , ,

Dagje uit.

Als wij met zijn drieën (euhm, vieren) een dagje uitgaan, vinden we het erg leuk om een dierenpark te bezoeken. Hoewel ik het ergens hartstikke zielig vind, die opgesloten dieren, vind ik het ook erg leerzaam en daarnaast is Ayden dol op beestjes kijken. Mark had wat rond gegoogled, en was via via op de site van Uilen- en dierenpark De Paay uitgekomen. Het zag er leuk uit, en volgens de site waren er een heleboel verschillende kleine diersoorten te vinden. Op zondagochtend besloten we er naar toe te rijden om ze te verblijden met een bezoekje van ons. De toegang was tot 2 jaar gratis en wij moesten 6€ per persoon betalen. Wat ons direct opviel was dat het er héél erg stonk. Niet heel erg prettig kan ik je vertellen als je neus al op en top werkt door de zwangerschapshormonen. Gelukkig is je neus na zo’n 10min gewend aan de geur en werd hij minder aanwezig. Wat daarnaast opviel, was dat alle dieren hartstikke tam waren, en overduidelijk gewend aan mensen. Vrijwel alle dieren kwamen meteen naar het hek/omheining gelopen zodra ze ons aan hoorden komen. Heel bijzonder om kleine vosjes aan je vingers te laten snuffelen of het buikje van een bijzonder soort eekhoorn te aaien. Zelfs de dikdik (een kleine antilope soort, en ja, zo heet ie echt) kon ik gras voeren en die beestjes zijn hartstikke schuw! Ondanks de stank hebben we een leuke ochtend gehad. Of het voor herhaling vatbaar was, dat weet ik niet, de geur was toch wel heel erg vervelend en gaf toch het idee dat er gewoon niet goed schoongemaakt werd, hoewel de hokken er over t algemeen prima uitzagen. Een twijfel gevalletje dus, maar het leverde wel leuke foto’s op en die wil ik natuurlijk graag met jullie delen. 

IMG_1678-0.JPG

IMG_1679-0.JPG

IMG_1680-1.JPG

Op de terugweg reden we verkeerd, waardoor we de bordjes voor Landgoed Mariënwaerdt tegen kwamen. We besloten er een kijkje te nemen, in de hoop dat we er ook een bakkie konden doen. Toen we het parkeerterrein opreden herkende ik het meteen, hier was ik al eens met mijn werk geweest om pannenkoeken te eten met de groep. Naast dat er dus een restaurant zit, zagen we ook meteen een groot springkussen staan en bordjes van de landgoed winkel. Na een rondje door de winkel waar we allerlei lekkere biologische lekkernijen kochten (oa: bessen frambozen jam, mosterd dille saus, fair trade chocolade) , gingen we op het terras zitten. We dronken wat en ik nam een stukje notentaart, een soort boterkoek, maar dan met notenvulling, heel erg lekker! Daarna ging Mark samen met Ayden op het springkussen. Het was voor Ayden de eerste keer, maar na een korte huilbui snapte hij wat de bedoeling was door een ander kindje wat rond aan het bouncen was. Eerst dicht in de buurt bij papa, maar later liep/kroop/rolde hij het hele kussen over! Jammer dat hij eind Oktober pas jarig is, dan is het niet echt weer om een springkussen te huren, want anders hadden we dat misschien wel gedaan, zo leuk vond hij het! We gaan er zeker nog een keer terug, niet alleen voor het heerlijke notentaartje en het springkussen, maar vooral om te wandelen door de prachtige omgeving!

IMG_1681-0.JPG

Wat doe jij het liefst tijdens een dagje weg met je gezin?

Getagged , , , , , ,

The pregnancy tag

Met heel veel inspiratie, maar te weinig rust in mijn donder om blogjes goed en netjes uit te werken, besloot ik maar weer eens een leuke tag in te vullen. Dit keer de Pregnancy Tag! Natuurlijk heb ik er een paar dikke buiken foto’s tussen gezet van afgelopen week.

1. Hoe ben je erachter gekomen dat je zwanger was en waar was dat?

Beide keren met een zwangerschapstest op de wc. Bij de zwangerschap van Ayden woonde we nog in een ander huis, en bij deze zwangerschap gewoon thuis.

IMG_1531.PNG

2. Hoe voelde je je (tijdens de zwangerschap)?

Bij de zwangerschap van Ayden had ik van 6 tot 16 weken een innige relatie met de wc pot, 4x per dag toiletknuffelen was geen uitzondering. Daarna voelde ik me opzich wel prima, ookal had ik was last van een lage bloeddruk en was ik daardoor snel duizelig.

Bij deze zwangerschap voel ik me moe, moe, moe. Ook  nu ben ik vaak duizelig en had ik al vroeg last van harde buiken. Ik merk nu wel dat het mentale aspect van deze zwangerschap veel zwaarder is dan bij Ayden, wat natuurlijk hartstikke logisch is gezien ik nu veel meer bezig ben met een spontane vroeggeboorte en dat was toen helemaal niet zo (het kwam niet eens in me op dat zoiets kon gebeuren).

3. Hoe oud was je?

Bij Ayden was ik 22 toen ik het ontdekte en 23 toen ik mama werd. Bij buikbabyboy2.0 was ik 24 toen we erachter kwamen en ondertussen ben ik al 25 geworden, dus zal ik voor de tweede keer mama worden op mijn 25e.

4. Hoe heb je het je partner verteld?

Beide keren via de telefoon! Oepsie, ja gevalletje van niet kunnen wachten. Bij Ayden was het trouwens afgesproken hoor, Mark moest namelijk vroeg beginnen met werken op mijn testdag en hij wilde me ’s ochtends niet wakker maken, dus ik zou testen zodra ik wakker zou worden en hem dan bellen. Ik weet nog dat ik heel erg twijfelde, want het tweede streepje was zo licht, dat ik bijna dacht dat ik het mezelf wijs zat te maken. Na een paar dagen nog een test gedaan, toen wel samen met Mark.

Bij deze zwangerschap ging het eigenlijk nog stommer. Ik had sinds ik Ayden heb en onregelmatige cyclus. Voor Ayden was ik altijd precies om de 28dagen ongesteld (op zaterdag om de 4 weken, ideaal), maar nu was hij elke x korter. Ik zou of op de woensdag of op de vrijdag ongesteld moeten worden, dat lag eraan hoelang mijn cyclus zou zijn. Ik had er vrij weinig vertrouwen in dat ik die maand zwanger zou zijn, aangezien ik op de 7e dag van mijn cyclus de HSG had gehad. Ik had dus met mezelf afgesproken dat ik vrijdag pas zou testen als ik ’s ochtends nog niet ongesteld zou zijn geworden. Woensdag kwam ik eigenlijk zonder ‘testdrang’ door (iedereen die zwanger wil worden weet precies wat ik bedoel haha), maar toen ik Ayden op bed had gelegd, had ik spontaan zin in een wijntje. Aangezien ik niet het risico wilde nemen dat ik alcohol zou drinken terwijl ik zwanger zou zijn, besloot ik een test te doen. Er eigenlijk compleet van uit gaande dat deze negatief zou zijn, plaste ik in een bakje, hield t staafje erin en legde hem op de wasbak. Nog voor ik klaar was met afvegen, stond er al een dikke plus! Huilend (van blijdschap mensen, van blijdschap!) heb ik Mark (terwijl ik nog in mijn blote kont op de wc zat) opgebeld. Hij kon me door mijn tranen heen eerst amper verstaan, maar toen hij het snapte was hij ook erg blij!

5. Heb je 12 weken gewacht voordat je het mensen vertelde en waarom wel/niet?

Om het ‘wereldkundig’ te maken hebben we inderdaad 12 weken gewacht. Wel hebben we het beide keren eerder verteld aan onze directe familie en rond 9/10 weken aan goede vrienden. Daarnaast heb ik deze zwangerschap meteen nadat ik Mark gebeld had, Gwen ge-appt we wisten namelijk van elkaar dat we ermee bezig waren en ik kon het nieuws niet voor me houden. Ik was wel even bang dat het bij haar (nog niet) zou lukken, maar gelukkig kreeg ik een paar dagen later ook een hele blije app met positieve test van haar!

6. Wil je meer dan één kind?

Haha, deze vraag lijkt me een beetje overbodig, aangezien Ayden zijn broertje lekker in mijn buik ronddobbert.

IMG_1530.PNG

7. Wat was/is je grootste food craving?

Tijdens de zwangerschap van Ayden had ik niet echt cravings, tenminste ik had soms wel opeens ergens trek in, maar het is niet zo dat ik de hele zwangerschap zin had in frikandellen ofzo. Ook nu heb ik niet 1 bepaalde craving, ik heb nu voornamelijk zin in lekker vet en ongezond. Of hartige hapjes, chipjes, toastjes met smeerseltjes dat soort dingen. Af en toe heb ik ineens zin in zoet, en dan haal ik snoepjes in huis. Wel wilde ik tot voor kort telkens lang houdbare halfvolle melk drinken, daar had ik elke x zo’n zin in. Jammer genoeg had ik laatst een pak wat dus niet goed meer was, en aangezien ik melk altijd naar binnen klok, had ik dus al heel mijn glas leeg voordat ik het überhaupt door had. Ik kon meteen doorrennen naar de plee, en trust me, bedorven melk smaakt nog goorder als het weer naar buiten komt! Sindsdien heb ik er nog wel zin in, maar durf ik het eigenlijk niet meer te drinken.

8. Wat was/is het beste van je zwangerschap?

Lastig, en zijn zo veel dingen mooi aan mijn zwangerschappen. Ik ben dol op mijn groeiende buik, vond en vind het zo mooi een zwangerschapsbuik! Ook blijf ik het zo bijzonder vinden dat 2 mensen gewoon samen leven kunnen creëren en dat er een mens in mijn buik groeit, soms vind ik het te bizar voor woorden, een minimensje in mijn buik! Maar het mooiste vind ik toch wel de schopjes en koprollen in mijn buik. Zo bijzonder dat je al contact kan maken met je kindje in de buik, helemaal als hij dan naar mijn of Mark zijn hand toe zwemt en er even tegen aan schopt, of zijn kont er tegen aan nestelt. Ook vind ik het nu erg leuk dat als Ayden bijvoorbeeld huilt, of erg druk is (en dus luid aanwezig) de baby daar ook op reageert.
9. Wat was/is het minst leuke?

De onzekerheid! Bah bah bah, wat kan je jezelf toch gek maken van onzekerheid tijdens een zwangerschap. Je moet maar gewoon vertrouwen op je lichaam en dat is lastiger dan je denkt!
10. Wilde je het geslacht weten? Waarom wel/niet?

Tijdens de zwangerschap van Ayden wilde wij het niet weten. Of nouja, ik wilde het perse niet weten, Mark die wilde het opzich wel weten, maar vond een verrassing gelukkig ook erg leuk. Wel had ik sinds ongeveer 13 weken zwangerschap het gevoel dat het een jongetje zou zijn. Deze zwangerschap wilde ik het wel graag weten, en vond Mark het niet erg als het een verrassing zou blijven. Gelukkig kon ik hem ervan overtuigen om een geslachtsbepalingsecho te doen. Heel veel mensen dachten dat ik dit keer een meisje zou krijgen, maar ik zelf had werkelijk geen idee. Met 16w kwamen we erachter dat Ayden een broertje krijgt, helemaal leuk! Ik denk dat ik het dit keer wel wilde weten om toch nog ergens de controle over te hebben. Tijdens de zwangerschap van Ayden raakte ik natuurlijk alle controle kwijt, en sindsdien is dat een beetje (ahum) een dingetje.
11. Had je snel een naam?

Toen Ayden geboren werd, hadden we nog geen naam gekozen. Voor een meisje hadden we toevallig die week besloten (Ayden zou Jessie Layla gaan heetten als ie een meid was geweest) maar we hadden nog 3 jongens namen staan om uit te kiezen. Ik ben er van overtuigd dat ookal was Ayden op tijd geboren, dat hij dan alsnog Ayden had geheten, die naam past namelijk precies bij hem. Waarschijnlijk had hij dan nog wel een tweede naam gehad.

Voor buikbaby2.0 hebben we sinds 1,5 week besloten over een naam! We twijfelen nog wel of er nog een tweede naam achter komt, want dit vinden we beiden wel mooi, maar een soort van oneerlijk tegenover Ayden. Waar je, je al niet druk om kan maken hè. Ik vind het wel heel gek om de baby al bij zijn naam te noemen hoor, is echt wennen, maar dat gebeurd vast snel genoeg.

IMG_1532.PNG

12. Wilde je gaan borstvoeden?

Hier kan ik volmondig JA op antwoorden. Helaas is dit bij Ayden niet gelukt en dat is nog altijd een litteken bij mij. Als hummel2.0 er is, ga ik er dan ook alles (maar dan ook echt ALLES) aan doen om de borstvoeding dit keer wel te laten slagen, maarre no pressure verder hoor.
13. Waar kijk je het meeste naar uit?

Heel, héél lang zwanger zijn en dan een voldragen baby op de wereld zetten. Hoewel dit me ergens ook wel beangstigd, want hoe de hell is het om alleen maar te kunnen waggelen in plaats van lopen. Hoe voelt het om die dikke buik helemaal zat te zijn (ik kan het me werkelijk waar niet voorstellen), hoe is het om verlof te hebben, wat kan ik verwachten van de kraamweek en de kraamverzorgster. Hoe gaat überhaupt zo’n intake met de kraamverzorging in zijn werk?! Zorgen voor later, nu eerst maar verder broedden en duimen dat ik minimaal 37 weken zwanger mag worden!

Getagged , , , , ,

Onzekere hersenspinsels

Dat een tweede zwangerschap anders is dan de eerste, zullen de meeste moeders beamen. Waar je tijdens je eerste zwangerschap echt nergens anders aan kan denken, is dat bij een tweede al heel anders. Natuurlijk zit het constant in je hoofd, maar een (ondeugende) dreumespeuter eist al heel veel van je aandacht op en ook als je al een ouder kind hebt, zal dit het geval zijn. Je hebt toch een bepaalde routine met je kind waardoor je minder aandacht aan buikwrijven en dagdromen kan besteden. Daarnaast is het niet allemaal meer nieuw, en weet je al (ongeveer) wat je te wachten staat. Natuurlijk is elke zwangerschap anders, en even bijzonder, maar toch doe je een tweede zwangerschap al sneller er ‘even bij’. Tenminste dat is wat ik ervaar. Soms maakt dat me aan het twijfelen, want, is het echt zo dat je minder aandacht aan een tweede zwangerschap kan besteden, of hou ik bewust wat meer ‘afstand’ van mijn zwangerschap? Durf ik me minder aan mijn groeiende buik te hechten, omdat ik bang ben dat ik er alweer zo vroeg afscheid van moet nemen? Ik vind het lastig hier objectief over te oordelen. Want natuurlijk ben ik bang dat deze zwangerschap ook weer uitloopt op een vroeggeboorte, dat we weer geen ‘normale’ kraamtijd mogen beleven, dat de borstvoeding weer mislukt, dat we weer langere tijd op en neer naar het ziekenhuis moeten en hoe ik dat in hemelsnaam aan Ayden moet gaan uitleggen. Toch kan ik op momenten dat ik er tijd voor maak, onwijs genieten van het lieve kleine schoppende kereltje in mijn buik. De verdeling is ongeveer 50/50. De ene helft is angst en onzekerheid en de andere helft is genieten en liefde voelen voor dit nieuwe leventje en deze zwangerschap. Lastig vind ik het, frustrerend zelfs, want ik wil zo graag alleen maar genieten en me geen zorgen maken. Onrealistisch natuurlijk, want elke vrouw maakt zich wel eens zorgen als ze zwanger is en daarnaast is het met onze geschiedenis niet meer dan logisch dat ik wel eens volledig in de paniek schiet. Ik ben alleen bang, dat als ik inderdaad onbewust ‘afstand’ hou, ik daar later spijt van ga krijgen. Dit zou best wel eens mijn laatste zwangerschap kunnen zijn (daar zijn we nog niet over uit), en als ik die dan niet bewust mee maak, weet ik nu al dat ik me daar schuldig om ga voelen. Ondanks de kwaaltjes en onzekerheid vind ik het namelijk wel heel erg fijn om zwanger te zijn. Het blijft zó bijzonder om leven in je buik te voelen groeien en bewegen. Ook vind ik zwangere vrouwen (over het algemeen) echt prachtig om te zien en zou ik dol graag zo’n prachtige mooie mega dikke buik willen. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik die dikke buik helemaal spuugzat zou worden op het eind. Hoe het is om verlof te hebben en afscheid te nemen op je werk voor zo’n 16 weken. Ik weet niet hoe het is om zo nieuwsgierig te zijn naar je kindje dat je echt niet meer kan wachten en er echt aan toe bent dat het geboren wordt. Ik weet niet hoe een intake gesprek met de kraamhulp in zijn werk gaat, of hoe het werkt met die klossen onder je bed. Nu ik de 28weken grens langzaam nader (ik ben nu 23 weken), kan ik alleen maar concluderen dat ik het moeilijk vind om verder dan dat te kijken. Het liefst wil ik alles voor de 28weken af hebben, dan hoef ik me daar geen zorgen meer om te maken. Aan de andere kant wil ik dat juist niet, want het lijkt me zo fijn om tijdens je verlof nog lekker de laatste dingetjes te regelen, mini-kleding wasjes te doen, 100x opnieuw de kast en commode in te delen en spontaan poetsdrang te krijgen. Ik vind het gewoon eng om er over na te denken, bang dat als het weer anders loopt dan de bedoeling is, ik extra teleurgesteld ben. Hartstikke bullsh*t natuurlijk, want dan ben ik sowieso hartstikke teleurgesteld.

Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik nou precies heen wilde met dit blogje, maar ik moest het gewoon even kwijt.

Getagged , , ,

Tag: mommy summer

Al geruime tijd gaat het niet zo lekker met schrijven. Ik kom om in de ideeën, maar op de een of andere manier loop ik na een paar regels getypt te hebben, vast. Ik kom er maar niet uit. Vandaar ook dat er vrij weinig blogjes online komen, en vooral ook zeer onregelmatig. Want soms lukt het opeens wel, en schrijf ik zo 3 blogjes achter elkaar, en dan weer 1,5 week niks. Hoe handig is het, om dan gewoon een fijne tag in te vullen! Ik las hem al op de blog van Joyce (mamapraat), maar werd vanmorgen getagd door lieve Gwen (mijnlevenalsmama). Aangezien ik voor pampus op bed lig/zit met mijn laptop op schoot, vond ik het een goed idee hem in te vullen en online te knallen. Here we go!

  • Ga je op vakantie, zo ja waarheen? 

Wij zijn eind Mei een weekje naar Duitsland geweest, naar Landal Wirftall. Onze eerste vakantie in het buitenland met zijn drietjes, zo fijn! In September hebben we weer vakantie, en dan gaan we met mijn schoonfamilie (schoonouders, zwager & vriendin), weer naar Duitsland. Dit keer een midweekje, naar Landal Warsberg, vlakbij Saarburg. Mark kwam hier vroeger altijd met zijn familie (ik geloof zo’n 8 jaar op rij) dus ben erg benieuwd. Lijkt me speciaal om een beeld te krijgen van hoe en waar veel van zijn zomervakanties zijn doorgebracht. Ze stonden toen overigens wel op het camping gedeelte en niet in een bungalow. Over campings gesproken, misschien dat we ook nog een (mid)weekje willen kamperen ergens, gewoon last minute, vooral niet te duur in Nederland. Eerst maar eens kijken of daar geld voor is, aangezien we natuurlijk ook baby2.0 op komst hebben en daar ook spullen voor moeten worden aangeschaft. Mocht het dit jaar niet lukken met kamperen, dan gaan we sowieso volgend jaar zomer.

  • Wat is de absolute zomer musthave voor je kindje deze zomer?

Hmm, een lastige dit, er zijn namelijk veel spullen die Ayden graag in de zomer gebruikt/mee speelt. Natuurlijk kunnen we hier niet zonder zonnebrand, maar ook een badje in de tuin, of een grote emmer met water kan niet ontbreken.

  • Het favoriete ijsje van je kind.

Ayden heeft geen favoriet, hij vindt tot nu toe alle ijsjes die hij heeft geproefd heerlijk! Waterijs, of Italiaans schepijs, het maakt hem niks uit. Hij bijt gerust 2cm van een ijsje af, en kauwt dit op zonder blikken of blozen. Ik doe het hem niet na.

  • Heb je een zwembad in de tuin?

We hebben een iniminie opblaasbadje van zo’n 50cm doorsnede, maar dat kan je niet echt een zwembad noemen. Gelukkig heeft Ayden er veel plezier van, en dat is natuurlijk het belangrijkste. Wel heb ik pas een opblaas roeiboot gekocht, die ik met de komende warme dagen wil gaan opblazen en vullen met water, want dan kan deze overhitte zwangere mama ook even afkoelen. Nu nog de kracht vinden om dat ding op te blazen (hint, Mark, hint!)

DSC01213

  • Wel uv kleding of alleen zonnebrand?

Hoewel ik goede verhalen heb gehoord over UV kleding, gebruiken wij gewoon alleen zonnebrand. Zeker op van die hete dagen, wil ik zelf ook zo min mogelijk aan mijn lijf, dus kan me voorstellen dat het voor Ayden ook niet prettig is in zo’n uv pakkie rond te lopen. Het stofje lijkt me zo gigantisch zweterig, en daarnaast (probeer) ik Ayden nooit in de volle zon te laten spelen.

  • Jullie ultieme zomeruitje.

Als het maar iets buiten is met het hele gezin, vind ik het al helemaal leuk. We hebben niet zoveel hele dagen met zijn drietjes (euhm viertjes), dus dan proberen we wel altijd iets leuks te doen. Dit kan gewoon een rondje lopen en even naar de buurtspeeltuin gaan, om dan ’s avonds lekker buiten te eten. Of we gaan ergens naar toe om daar te wandelen. Wat ik nog wel op de planning heb staan is picknicken, lekker op de fiets ergens heen fietsen, mand met eten mee, kleedje mee en lekker ergens neerploffen en smullen. Lijkt me helemaal gezellig!

  • Leukste vakantie als gezin tot dusver.

We hebben 2 vakanties als gezin gehad, en ik vind het lastig om te kiezen. Onze eerste vakantie vorig jaar in het ‘boshuis’ (bungalow van mijn opa en oma in Drenthe), was hartstikke leuk en fijn, alleen werkte het weer niet helemaal mee. Ik heb daar vroeger veel tijd doorgebracht, dus het was voor mij pure nostalgie, en heel bijzonder om er met mijn kindje te komen. De vakantie naar Duitsland was ook heerlijk en in het buitenland ben je toch meer echt even helemaal weg. Lastig kiezen dus.

  • Favoriete zonnebrand voor je kindje.

Wij hebben er nu 1 van Loreal factor 50, met een speciale anti zand draaidop. Hij werkt prima, want Ayden is nog nooit verbrand, maar toch werkt die dop niet ideaal. Helemaal nu hij bijna leeg is, knijp je niet makkelijk te zonnebrand eruit en ook smeert hij niet heel fijn uit. Als ik binnenkort weer bij de drogist ben, dan haal ik dus een andere variant zonnebrand met factor 50.

Ik ga niemand taggen, maar natuurlijk mag je hem overnemen als je het ook leuk vindt om hem in te vullen. Laat je het me dan even weten?

Welke zonnebrand smeren jullie bij je kleintje?

 

Krentenbaard (of toch niet?!)

Afgelopen woensdag viel het me voor het eerst op. Een klein rood plekje op Ayden zijn buik, ter hoogte van zijn navel. Het leek een onschuldig muggenbultje met in het midden een ‘prikplekje’. Ayden leek er geen last van te hebben, dus ik bestede er verder weinig aandacht aan. ’s Avonds keek ik er nog een keer naar en het was wat roder, maar ik dacht dat hij er misschien aan gekriebelt had. Donderdag werd het plekje groter en leek wel alsof het ging vervellen. Op een gegeven moment zag het eruit alsof er een blaar had gezeten waar je het velletje vanaf hebt gehaald, maar dan niet nattig. De randjes waren wat schilferig. Dit zag er niet meer uit als een normaal muggenbultje, even googlen dus maar. Ik kwam op 2 dingen uit, ringworm, of krentenbaard. Na uitvoerig allerlei (immens smerige!) foto’s te hebben bestudeerd, leek het eigenlijk op geen van beide. Ringworm heeft aan de buitenkant een rode ring en in het midden gewoon normale huidskleur, en krentenbaard is veel korsteriger en nattiger. Voor de zekerheid wel even de huisartsenpost gebeld of 1 van de 2 toevallig kwaad zou kunnen voor buikbaby, dit was niet het geval. We besloten de nacht af te wachten en kijken wat het plekje zou doen, mocht het hetzelfde blijven of erger worden, dan zouden we vrijdag naar de dokter gaan. 

Vrijdagochtend werd Ayden wakker met nog zo’n soort muggenbult op zijn wang. Groter dan hoe de ander begon, maar het leek wederom een muggenbult waar flink aan gejeukt was. Aangezien het plekje op zijn buik toch wat nattig was geworden, maakten we een afspraak bij de dokter. Natuurlijk liep ze gigantisch uit en 45 minuten met een overactieve dreumespeuter in de wachtkamer is geen pretje. Helemaal omdat de deur van de praktijk open stond en meneertje constant naar buiten rende. Ach, kon papa meteen mooi aan zijn conditie werken, zo vlak voor de start van het voetbalseizoen. Toen we eindelijk naar binnen mochten, wierp de dokter 1 blik op zijn buik en zei meteen dat is krentenbaard. Toen ze vroeg of er nog meer plekjes waren, zei ik die op zijn wang. Ze dacht dat dat een insectenbeet was, en toen ik vertelde dat het andere plekje exact zo begonnen was, keek ze nogal verbaasd. Het kon dus naast krentenbaard ook een reactie zijn op een insectenbeet en dat het plekje op zijn buik gewoon ontstoken was geraakt. We kregen wel een receptje voor een anti bacterieel zalfje mee, diegene die je ook krijgt bij krentenbaard, omdat het in beide gevallen zou helpen. Prima, wij smeren wel 3x per dag. 

Na zijn middagslaapje vrijdag, zag ik weer een klein rood plekje op zijn rechter onderarm, maar ik pletterde vlak daarna ook een mug op zijn kamer, die hem sowieso geprikt had, aangezien de muur spontaan rood kleurde. Nog steeds onduidelijkheid. 

Ondertussen is het zaterdagavond en is er net nog 1 plekje bij gekomen op zijn zij. Hij heeft heel de middag in zijn blote bast buiten gelopen, dus hij kan makkelijk gestoken zijn. De plekjes die hij had zien er wel beter uit, minder rood en ook kleiner. Ook het plekje op zijn buik lijkt al minder ontstoken. We zullen zien hoe hij morgenochtend wakker wordt. Het belangrijkste is, dat hij er geen last van heeft, of het nou krentenbaard is, of gewoon mega muggenbulten.