Maandelijks archief: juli 2014

Medische update

Af en toe heb ik van die momenten dat de angst bij me inslaat als een bom. Ik ben nu ruim 22 weken zwanger, en dat zou normaal gesproken betekenen dat ik nog zo’n 18 weken heb om te genieten van dit groeiende jongetje in mijn buik. Jammer genoeg weet ik uit ervaring dat dit helemaal niet zo hoeft te zijn. Van Ayden beviel ik ook spontaan zonder enige voor aanwijzing met 28 weken. Hoewel ik van mezelf zo niet mag denken, vliegt de gedachte steeds regelmatiger door mijn hoofd dat het weer zou kunnen gebeuren en dat mijn lijf over een aantal weken weer besluit er genoeg van te hebben en baby2.0 eruit werkt. Vorige week gaf ik al aan dat ik het rustiger aan ging doen, en een afspraak wilde maken bij de gynaecoloog. Dit heb ik ook gedaan, vorige week maandag, en ondanks dat mijn eigen gyn met vakantie was, kon ik toch die ochtend nog terecht. Ik piste thuis in een nieuw en uitgekookt bakje, omdat ik als ik moest plassen en na het plassen en raar gevoel in mijn blaas had. Niet pijnlijk of branderig, maar gewoon anders dan normaal. Met 2 boterhamzakjes eromheen het bakje in mijn tas gemieterd, schoonmoeders opgewacht, die kon gelukkig stel op sprong komen oppassen (de heldin!), en daar ging ik vol zenuwen naar het ziekenhuis. 

Natuurlijk liep de afspraak wat uit, maargoed na een kwartier wachten was ik aan de beurt. Ik mocht mijn klachten vertellen, en aan de hand daarvan wilde ze ook dat mijn bloed geprikt werd om te kijken of mijn HB (ijzer gehalte in je bloed) nog goed was. Als dit laag is, kan je daar namelijk ook erg moe en lamlendig van worden. Ze gaf aan dat het dove gevoel in mijn handen en de tintelende voeten komen door vocht wat op mijn zenuwen drukt. Het carpaal tunnel syndroom. Gelukkig heb ik het (nu nog) in een zeer lichte vorm en heb ik er voornamelijk ’s nachts last van (handen), en als ik langere tijd heb gezeten (voeten). Dit kan nog erger worden, maar ook zo blijven. Na de bevalling zullen de klachten weer verdwijnen verzekerde ze me. Daarna kreeg ik een echo. Eerst eentje gewoon via mijn buik, om te kijken hoe hummel lag en hoe hij eruit zag, of zijn hartje goed klopte en netjes op schema lag qua groei. Dit was allemaal prima, meneer lag wel lekker in een stuit, dit kon ook dat gekke gevoel bij mijn blaas veroorzaken zei ze. Daarna kreeg ik een inwendige echo, om mijn cervix (baarmoedermond) te bekijken en op te meten. Hij zat nog hartstikke mooi dicht, en was 4,5 cm lang. Alles boven de 3,5 cm is helemaal goed. Een mega geruststelling! Aangezien ik bij Ayden na een klein uur weeën al 2 cm ontsluiting had, moest mijn cervix al wat verweekt zijn geweest daarvoor. Tenminste, ik roep dat nu wel, maar weet eigenlijk niet zeker of dat een feitje is, ben daar gewoon van uitgegaan, omdat het me logisch lijkt. Anyways, na dit alles vertelde ze me nog even de bloeduitslagen van de bloedtest die ik rond 15 weken had gehad. Mijn eigen gyn was dit met de 20w echo vergeten te doen. Bijna alles was helemaal prima, alleen ben ik niet immuun voor de toxoplasmose parasiet, wat ik niet had verwacht omdat ik sinds mijn geboorte altijd katten in huis heb gehad. Ik mag dus absoluut geen kattenbakken verschonen (die hebben we niet) en ook niet meer in de tuin werken. Ook testen ze op Rhesus D-negatief in je bloed. Ik heb geen Rhesus D-negatief, die blijkbaar zorgt voor antistoffen tegen andere bloedgroepen, maar wel een kleinere variant, Rhesus C-negatief. Met 27 weken moet ik hierom wederom bloed laten prikken om te kijken of er antistoffen in mijn bloed zitten. De gyn deed hier erg luchtig over, dus maak me daar eigenlijk ook niet zo’n zorgen om. We spraken af dat ze me de volgende dag zou bellen tussen 4 en 5u met de uitslagen van de urine test/kweek en met de bloeduitslagen. 

20140728-132431-48271592.jpg

Ik trok bij het lab een kaartje en het wachten kon weer beginnen. Gelukkig viel het reuze mee met de wachttijd en had ik een hele aardige bloedprik mevrouw. Mijn plasje wat in mijn zorgvuldig schoongemaakte bakje zat mocht ik overgieten in een speciaal potje, maar ik had 2 potjes nodig, omdat er 2 verschillende urine testen waren aangevraagd. Gelukkig ben ik sinds ik zwanger ben letterlijk een zeikwijf, dus dat tweede potje had ik zo vol. En toen was het afwachten geblazen.

Gelukkig werd ik rond kwart over 4 de volgende dag gebeld door de gyn met het goede nieuws dat alles er prima uit zag. Geen blaasontsteking, geen andere gekke dingen, en mijn HB was zelfs hoger dan hij was de vorige keer dat ik bloed liet prikken. Dit betekende echter wel, dat mijn lijf gewoon signalen aan het afgeven was dat ik rustiger aan moest aan doen. Dus niet langer dan 4u achter elkaar actief zijn, tussen de middag mee slapen waar dat kan, en nog beter luisteren naar mijn lichaam. Sindsdien zit ik voor 50% in de ziektewet. Ik werk maximaal 4u per dienst, en indien mogelijk sta ik zelfs als derde. Dit is nog niet voorgekomen, wat logisch is aangezien het vakantietijd is en iedereen al aan zijn max aantal uren zit. Ik merk dat het een goede keus is geweest om minder te gaan werken, en dat mijn lijf me dankbaar is dat ik rustiger aan doe. Ik hoef niet meer een hele dag bij te komen na een dienst werken, mijn buik voelt minder gespannen, en ik heb afgelopen week nog maar 1x een harde buik gehad, terwijl het weekend voor de check up ik er 6 had (en toen was ik nog geen 21weken!).

Gelukkig heb ik vandaag weer een afspraak bij de gyn staan, weer een andere omdat mijn eigen nog steeds op vakantie is, maar dat vind ik niet zo erg. Ik moet sowieso in het ziekenhuis bevallen, dan kan ik maar beter alle gynaecologen al een keer gezien hebben. Ik hoop dat hij/zij weer een cervix meting wil doen, want dat zou mij toch wel erg veel rust geven. Tenminste als alles er nog hetzelfde uitziet natuurlijk. 

 

 

Advertenties

Ayden 21 maanden

Lekker cliche, maar wat vliegt de tijd! Mijn iniminie baby is allang geen baby meer, zelfs al bijna geen dreumes meer, aangezien hij ruim voor zijn tweede verjaardag al begint met peuterpuberen. Ik verbaas me er elke dag weer over hoeveel hij al kan, en hoeveel hij al begrijpt. Mijn moederhart gloeit van trots, helemaal als ik bedenk van hoe ver hij heeft moeten komen. Elk stapje voorwaarts voelt voor mij als een mijlpaal.

Volgens mij zit Ayden op de rand van (beginnen met) praten. Heel de dag loopt hij in het bumbaliaans te brabbelen, klemtonen en toonhoogtes te oefenen en sinds een paar dagen probeert hij me ook na te praten. Hij kan al best wel wat dingen zeggen, zoals ‘die’, ‘popje’ (dat is zijn slaapknuffel), ‘mama’, ‘papa’, ‘opa’, ‘boekkie’, ‘ja’ (maar meestal zegt hij nee als hij ja bedoelt) ‘pakke’, ‘auto’ (gister voor het eerst), en last but not least: ‘óoh neee!’, zijn favoriete woordjes. Dit roept hij de hele dag, voornamelijk als hij iets doet waarvan hij weet dat het niet mag, de ondeugd. Ook probeert hij de dieren uit het voelboek van rupsje nooit genoeg na te doen, en kan hij bijvoorbeeld de poes/hond/leeuw aanwijzen als ik vraag waar die is in het boek. Mijn boefje kan ook steeds beter duidelijk maken wat hij wel en niet wil. En als hij iets niet krijgt wat hij wil, dan kan meneer zich ook heel goed ter aarde storten (of op de salon tafel,bank, trap, wat er maar in de buurt is) en er een driftbui uitpersen. En dan niet een klein driftbuitje, nee hoor, Ayden doet niet aan half werk. Zo’n 30 minuten gillen, krijsen, met de benen schoppen, janken, afgemaakt met echte krokodillen tranen en gebalde vuistjes is geen uitzondering. En als de tranen niet uit zichzelf willen komen, geeft hij de muur (of tafel, kast, kinderstoel etc) even een kopstoot, zodat hij weer verder kan huilen. Best innovatief, zullen we maar denken. De meeste tijd negeer ik hem als hij zo doet, soms moet ik er stiekem een beetje om grinniken, want dat overdreven gedoe is natuurlijk uitermate grappig, en als hij een beetje bedaard is leg ik nog eens rustig uit waarom iets niet mocht. De ene keer accepteert hij mijn uitleg, de andere keer volgt drifbui nummer 2. Ik heb nou eenmaal een zeer eigenwijs jochie, met een duidelijk eigen willetje, en ik moet zeggen, ik zou niet anders willen! Ondanks dat ik het soms lastig is, zo’n ondernemend en druk ventje als je zwanger bent. Gelukkig kan Ayden ook heel goed knuffelen, kroelen en kusjes geven. Natuurlijk wel alleen als hij er zin in heeft, maar dat is logisch. Elke ochtend als ik hem uit bed haal en hem omkleed op de commode, krijg ik tijdens het aankleden een heleboel knuffels. Hij tilt trouwens ook netjes uit zichzelf eerst zijn ene been op om zijn broek aan te trekken en dan zijn andere been, vind ik toch zo knap!

Hij begrijpt ook al zo veel, dat grote kleine jongetje van me. Hij snapt het als hij iets in de prullenbak mag gooien, als ik zeg dat hij iets terug moet leggen (dan doet hij dat om het daarna weer te pakken maar dat terzijde), hij probeert zelf zijn schoenen aan te trekken, wat met zijn crocs steeds vaker lukt. Eigenlijk snapt hij bijna alles wat we zeggen, en hoewel er aan de uitvoering hier en daar nog wat geschaafd moet worden, met zijn geestelijke ontwikkeling gaat het dus meer dan super. Ondanks dat ik me daar amper zorgen om heb gemaakt, ookal heeft hij een hersenbloeding gehad bij zijn geboorte, is het wel fijn om er af en toe even extra bij stil te staan. Al met al doet ons lieve ondeugende dreumespeutertje het dus hartstikke goed! En elke dag, houd ik een beetje meer van hem ❤

 

20140728-111355-40435411.jpg

Draagdoek gekocht!

Al heel erg lang ben ik op zoek naar een draagdoek, eigenlijk al sinds Ayden ongeveer een half jaar was. Nu buikbaby2.0 onderweg is, werd die zoekactie weer wat intenser. Aangezien ik echt een leek ben wat dragen betreft (wij kochten een babybjorn drager toen ik zwanger was van Ayden, dat zegt vast genoeg), wist ik niet zo goed wat ik wilde. Een rekbare of geweven doek, een draagzak, een ringsling, welke maat ik nodig had… Ik zag door de bomen het bos niet meer, en dan zijn er nog al die verschillende merken! De een nog mooiere stoffen en kleuren dan de ander en ook qua prijs verschilde het nogal. Tussen de 50€ en 150€ heb je echt gigantisch veel keuze. Na (heel wat) online research en vragen aan mijn draagvriendinnetjes, besloot ik dat ik voor een geweven doek wilde gaan. Ik wilde namelijk niet alleen aanstaande bub er lang in kunnen dragen, maar ook (proberen) Ayden op mijn rug (of Mark zijn rug) te knopen. Met een rekbare doek gaat dit al niet. Ook wilde ik graag zelf knopen, dus een draagzak viel ook al redelijk snel af. Ik heb nog wel even getwijfeld over een ringsling, maar bedacht me dat ik die liever als extra zou willen, en niet als enige.

Dan blijven er nog een heleboel opties open, want ga je voor een nieuwe of tweedehandse doek. Ik wilde graag een niet te dure, aangezien ik helemaal niet weet hoe ik het ga vinden, dat knopen en dragen. Het lijkt me heerlijk, maar misschien vind ik het wel vreselijk, je weet het niet hè. Na heel wat gespeur op marktplaats, kwam ik erachter dat draagdoeken niet zo sterk dalen in waarde, ondanks dat ze veelvuldig gebruikt zijn. Er is namelijk veel vraag naar ‘ingedragen’ doeken. Dan kan ik net zo goed een nieuwe aanschaffen, als het toch amper scheelt. Uiteindelijk kwam ik uit bij de doeken van Little Frog. Ik heb heel wat online reviews gelezen, en eigenlijk alleen maar positieve verhalen gezien. De prijs is zeer aangenaam, namelijk beginnend vanaf 50€, daar werd mijn portemonnee ook blij van. Ik heb gekozen voor de Little Frog Oliwin in maat 6. Lang heb ik getwijfeld of ik een groenige of een blauw/grijzige doek wilde, maar groen heeft het gewonnen. Mocht er dan ooit een derde kindje komen (ooit, misschien, geen idee nog!), en dat zou een meisje zijn, dan kan groen ook heel erg goed.

little_frog_oliwin_2_2

 

Ik heb hem vanochtend besteld, en ik ben er nu al helemaal blij mee! Ik duim dat hij morgen al binnen komt, want het was op werkdagen voor 14.00u besteld, dan sturen ze hem dezelfde dag nog op. Dan ga ik meteen proberen Ayden op mijn rug te slingeren. Voor nu dus heel veel youtube filmjes kijken, hopelijk ben ik dan straks een trotse zwangere draagmama. 

Getagged , , , , ,

Rustig aan

Al een paar dagen schreeuwde mijn lijf om rust. Niet een beetje rustig aan, maar gewoon even helemaal niks. De warmte werkt ook niet bevorderlijk, hallo olifantvoetjes, en slapen doe ik amper. Ik kwam al moeilijk in slaap, lag soms uren naar het plafond te staren, maar met die hitte is het helemaal niet meer te doen. Ik ben uit wanhoop afgelopen nacht op de badkamervloer voor het open raam gaan slapen. Wel op een dubbel gevouwen dekbed hoor, niet op de harde vloer, maar toch. En hoewel ik nu hartstikke moe ben (het is half 12), wacht ik toch echt tot het in huis een beetje afgekoeld is overal. Eigenlijk moest ik vandaag werken, maar ik heb me ziek gemeld, en hoewel ik dat hartstikke lastig vond, en onwijs vervelend voor mijn collega’s, heb ik wel de goede beslissing gemaakt. Ik heb mezelf verplicht beter naar mijn lichaam te luisteren, want een vroeggeboorte2.0 ziet deze mama absoluut niet zitten, dus dan kan ik maar beter naar alle signalen van stress luisteren. Vandaag heb ik dus vrij weinig uitgevoerd. Het overgrote deel van de dag heb ik binnen gezeten omdat het net iets koeler was dan buiten, maar eind van de middag heeft Mark de partytent opgezet voor wat schaduw, en heb ik heerlijk buiten gezeten/gelegen. Mezelf verkoelend met de plantenspuit. Na het weekend wil ik even een extra algehele check up laten doen, want voel me gewoon verrot.

Ik maakte best een heleboel foto’s vandaag, maar deze twee wilde ik graag even met jullie delen. Ik ben bijna 21w zwanger, dus dat verdient wel een blote babybuik foto vond ik zo.

DSC01202

 

Binnen even kroelen met mijn grote ondeugende boeffie. Nu al een boobiesman, zoals je op deze foto duidelijk kan zien.

 

 

DSC01245

 

Ayden heeft mijn tongpiercing (her)ontdekt. De gehele dag probeert hij zijn vingertjes in mijn mond te krijgen en de piercing te pakken. En als ik mijn  mond niet snel genoeg open doe, steekt hij zijn tong uit, om mij te laten zien wat hij wil, te grappig!

 

 

Getagged , , , , , ,

Tandarts

Vorige week vrijdag gingen wij voor de halfjaarlijkse controle met zijn drietjes naar de tandarts. Ik vond het niet zo erg want ik had al een paar dagen wat last van mijn kiezen rechtsboven en was er van overtuigd dat er daar vast een gaatje zou zitten.

20140717-142808-52088673.jpg
Ayden ging de eerste 5 minuten lief zitten spelen in de wachtkamer, maar was dit helaas al snel zat. Hij ontdekte de automatisch deur naar buiten en werd heel erg boos als je hem hinderde in het weglopen. Onze lieftallige dreumespeuter die kan er wat van hoor, een driftbuitje op zijn tijd doet hij niet moeilijk over. Hij schreeuwde dus fijn de wachtkamer bij elkaar. Gelukkig waren we redelijk snel aan de beurt. Ik ging als eerste in de stoel, aangezien Mark nog met een na snikkende Ayden in zijn armen liep. Ik vertelde natuurlijk dat ik zwanger was, en last had van rechtboven. Wonderbaarlijk genoeg was er rechtsboven niks te zien, en had ik linksboven 2(!) kleine gaatjes. Ze zeggen wel eens ‘elke zwangerschap kost een tand’, en ik denk dat mijn lijf even een inhaalslag gemaakt heeft aangezien ik tijdens de zwangerschap van Ayden geen tandproblemen heb gehad. Best bijzonder als je denkt dat ik toen een innige relatie met de wc pot had voor ruim 10weken lang, en ik amper kon poetsen omdat ik een tandenborstel in mijn mond niet kon verdragen (hallo kokhalsrelfex!). En nu ben ik niet misselijk geweest, en kan ik normaal poetsen en heb ik toch 2 gaatjes. Ik heb ooit 1 gaatje gehad in een melkkies, en 2 jaar geleden wat herstel werkzaamheden gehad aan een beginnend gaatje, maar verder nooit iets aan de hand met mijn gebit. En nu moest ik dus terugkomen voor een fijne boor en vul sessie. Mark had meer geluk, zijn gebit zag er prima uit! Ayden vond het best interessant, maar wilde echt niet in de stoel zitten, prima dit hoeft ook nog eventjes niet.

Ik maakte meteen een nieuwe afspraak en die stond voor vandaag op de planning. De tandarts had al gevraagd of ik verdoving wilde, maar ik dacht van niet. Mark verklaarde me voor gek, maar ik heb gewoon een hekel aan verdovingsprikken. Ik heb van de week nog wel een aantal keer getwijfeld, maar toen ik vanochtend met frisse tegenzin er naar toe fietste, besloot ik het gewoon zonder te proberen. Nog voordat ik me had kunnen melden werd ik al geroepen door de assistente en mocht ik in de stoel plaats nemen. Er werd me nog een x gevraagd of ik geen verdoving wilde, maar omdat ook de tandarts zei dat het om oppervlakkige gaatjes ging, zou ik het heel stoer zonder proberen.
Het is me uiteindelijk alles meegevallen. Natuurlijk is het geen prettig gevoel, het boren voelt alsof iemand een ijsje tegen een gevoelige tand houdt, maar tijdens het vullen doen ze een soort ding om je kies heen, wat ze aandraaien met een tang. Nou ik kan je vertellen dat ik dat vervelender vond dan het hele boren. En nog vervelender vond ik het toen hij helemaal klaar was met de gaatjes vullen, hij nog even tandsteen ging weghalen bij mijn onderste snijtanden. Wat een kut gevoel is dat zeg! Lekker met zo’n haakje tussen de kieren van je tanden schrapen, bluh! Maargoed, we hebben het weer overleefd, en ik stond met een kwartier weer buiten in het stralende zonnetje, zonder verdoofd smoelwerk maar met een vriendje wat me heel stoer vond. En dat is ook wat waard ;).

Getagged , , ,

Rijles update

Rijlessen, tja, wat moet ik erover zeggen. Waar het in het begin zo goed ging, ging het zo slecht toen ik zwanger raakte. Mijn concentratie was (en is soms) ver te zoeken, en dat is niet echt bevorderlijk als je aan het lessen bent.

Ik had een pakket met 30 lessen en dan een tussentijdse toets, een examen en nog wat dingen gekocht, en in de eerste 10 lessen leek het er erg op dat ik ruim binnen de 30 lessen zou kunnen afrijden. Ondertussen zit ik op zo’n 35 lessen en is het einde nog niet in zicht. Ik moet zeggen dat het gelukkig afgelopen rijles weer een stuk beter ging, en dat dit mijn rij instructeur ook opviel. Dus gaf hij aan dat ik in zijn vakantie (die hij nu heeft) mijn theorie examen echt moet gaan proberen te halen. Daar vraagt hij me nogal wat, want leren is nooit mijn sterkste kant geweest. Ik ben best slim (al zeg ik het zelf), maar daardoor sloeg ik tijdens de lessen altijd al de belangrijkste dingen op, en hoefde ik voor toetsen nooit te leren. Ik heb dus nooit geleerd, hoe je moet leren. Daarnaast is mijn hoofd echt een zeef, ik kan wel 20x dezelfde bladzijde lezen, en dan nog daarna bedenken ‘wat stond daar in hemelsnaam’. Dus doe ik heel veel van die gratis online oefentoetsen. Dit werkt opzich best goed, maar toch zou het fijn zijn als ik het theorieboek een keer kon doorlezen en het meeste gewoon zou blijven hangen. Toch ga ik deze week een datum plannen bij het CBR om mijn theorie examen te gaan maken. Misschien reserveer ik wel een extra toets, voor t geval ik hem de eerste keer niet haal. Mocht iemand nog een gouden leertip hebben, dan hoor ik het graag!

Ik ben gewoon eigenwijs, want ik wil mijn rijbewijs perse halen voor buikbaby2.0 geboren is. Ik hoop dus dat er met de rijlessen weer een duidelijke stijgende lijn in zit, en ik binnenkort in ieder geval mijn theorie op zak heb. Ik zal jullie op de hoogte houden 😉

Getagged , , ,

Tag: Pregnancy questions

Nadat ik deze tag bij Gwen en Manon voorbij heb zien komen, en de vragenlijst ook elke week zie verschijnen op de blog van Francesca, vond ik het wel leuk om hem ook eens in te vullen. Misschien dat ik hem over een paar weken nog een keer invul, zodat ik mijn alles een beetje overzichtelijk kan bijhouden en jullie ook nog eens op de hoogte kan houden van de voortgang.

 

Hoe ver ben je?

Op dit moment ruim 20 weken , als het goed is, dus precies op de helft. De tijd vliegt echt voorbij, gaat zo veel harder dan een eerste zwangerschap! Buikbaby is op dit moment zo’n 18 cm lang, en weegt zo’n 300 gram.

 

Hoeveel ben je aangekomen/wat is je omvang?

Ik heb begin van de week voor het laatst op de weegschaal gestaan en toen stond de teller op +3,5kilo. Valt dus reuze mee! Ik heb alleen afgelopen week een beetje te vaak lekker slecht gegeten, dus zal me niks verbazen als er een kilotje bij is gekomen. Mijn omvang meet ik niet, dit wordt ook niet bij de gyn gedaan. Mijn bumpie is trouwens ook niet zo groot, waar ik in het begin veel harder groeide dan tijdens de eerste zwangerschap, sta ik nu voor mijn gevoel al een paar weken stil.
20140714-041502-15302697.jpg

Afgelopen dinsdag maakte ik deze foto bij mijn schoonouders thuis. 19w + 2d zwanger.

Zwangerschapskleding?

Ja zeker, moest er ook al vroeg mee beginnen, ik geloof dat in week 8 mijn broeken al niet lekker meer zaten, en de knoop vaak op de ‘vreetstand’ ging. Vanaf week 9 begonnen met zwangerschapsleggings en broeken. Ik pas nog wel de meeste van mijn shirtjes, omdat ik vaak langere shirtjes draag.

 

Striae?

Nope, (nog) niet. Ik heb op mijn lovehandles wel wat zeebra streepjes door de zwangerschap van Ayden, maar er zijn er (nog) geen bijgekomen. Ik probeer elke dag even goed mijn buik in te smeren/masseren met olie, maar moet zeggen dat ik dit niet zo trouw doe. Vrij weinig zelf discipline in dat soort dingen.

 

Slaap?

Het feit dat het op dit moment 03:37 uur ’s nachts is zegt denk ik genoeg toch. Ik lag al sinds 12 uur wakker, en besloot er na 1,5 uur naar het plafond staren dat ik er maar uit zou gaan. Ondertussen al hartstikke productief geweest (op de computer) en nog steeds geen slaap. Na dit blogje ga ik wel weer een poging wagen, aangezien ik morgen middag/avond ook weer gewoon moet werken en overdag gewoon voor Ayden moet zorgen. Sinds ik zwanger ben droom ik trouwens wel heel raar, veel onrustiger en heftiger. Best vermoeiend.

 

Beste moment van deze week?

Dat was natuurlijk de goede uitslag van de 20 weken echo! Als ik eraan terug denk word ik elke keer weer hartstikke blij.

 

Slechste moment van deze week?

Dinsdag middag hadden wij een begrafenis. Ik kan normaal gesproken al erg slecht tegen grote groepen verdrietige mensen, ik neem dat gevoel heel snel over namelijk, maar als ik zwanger ben dan is er helemaal geen houden meer aan. Tranen met tuiten gehuild (en natuurlijk zakdoekjes vergeten, mijn hoofd is een zeef!).

 

Mis je iets?

Nee ik geloof niet dat er iets is wat ik echt mis. Hoewel ik wel zin heb ik sushi, of een broodje gerookte zalm. Op het gebied van baby uitzet moet ik binnenkort toch een gaan inventariseren, want ik heb geen idee wat ik daarvan allemaal nog nodig heb.

 

Bewegingen?

Ja dat voelde ik gelukkig al heel erg vroeg. Ik het begin konden er soms wel een paar dagen voorbij gaan dat ik niks voelde, wat af en toe best spannend was, maar sinds ik 18 weken ben geweest voel ik ons hummeltje elke dag meerdere malen schoppen/draaien. Terwijl ik dit blogje typ, spartelt en trapt meneertje er ook lekker op los.

 

Food cravings?

Alles wat ongezond is! Ik het begin had ik veel trek in snoepjes, maar dat was best snel over. Nu zijn het voornamelijk hartige snacks die me erg blij maken. Of heerlijke (afgebakken) broodjes met gesmolten kaas, of patatjes, of chippies, of toastjes met smeersels. Zucht, ik krijg honger. Qua drinken ben ik dol op citroen/limoen water, hoe zuurder hoe beter. Ook lang houdbare halfvolle melk vind ik erg lekker, best gek nu ik erover nadenk.

 

Is er iets wat je misselijk of bleh maakt?

Nee, thank god is de misselijkheid deze zwangerschap aan me voorbij gegaan. Oke, eerlijk is eerlijk, ik heb in week 8 iets van 4x het toilet geknuffeld, maar daar is het bij gebleven. Dat was bij Ayden wel anders, toen had ik van 6 tot 16 weken een innige relatie met de wcpot.

 

Geslacht?

Een jongentje! Tijdens de geslachtsbepaling zei de echoscopiste al dat er eigenlijk geen twijfel over mogelijk was, maar toch wilde ik met de 20 weken echo nog even bevestiging. Gelukkig zag meneer er nog steeds uit een meneer, dus daar gaan we dan maar van uit.

 

Kwaaltjes?

Hoofdpijn, vermoeidheid, slapeloosheid en bij veel inspanning last van mijn liezen en bekken. Ook heb ik ’s nachts soms tintelende warme handen, denk dat er wat vocht in zit ofzo. Moet zeggen dat ik het allemaal voor lief neem, ondanks dat ik er heus wel eens over klaag. Zeker als mijn lieftallige dreumes/peuter een huil/schreeuw/jank/klaag/mopper/baal dagje heeft, en ik amper geslapen heb en met knallende koppijn rondloop, dan wil ik nog wel eens even tegen Mark aan zeuren. Of ik app Gwen, dat helpt ook altijd!

 

Navel in of uit?

In, ik heb best een diepe navel, dus ben benieuwd hoe die er straks uitziet als ik op het einde loop. Dat heb ik natuurlijk niet mee gemaakt de vorige keer, maar ik kan me niet voorstellen dat hij straks helemaal uitpuilt. Eerder volledig plat.

 

Blij of chagrijnig?

Dit ligt eraan op welk moment van de dag je het vraagt. Nee voornamelijk blij! Zo fijn om een mini me in mijn buik te laten groeien, ik merk echt dat ik weer trots word op mijn lichaam, en dat is na de vroeggeboorte van Ayden heel lang anders geweest.

 

Waar kijk je naar uit?

Naar de laatste loodjes. Een beetje gek, en waarschijnlijk zal ik dan heus wel anders denken, maar oh wat lijkt het me heerlijk met zo’n mega buik rond te hobbelen en straks met zwangerschapsverlof te kunnen, die ‘magische’ 37 weken grens te overschrijden en gewoon een op tijd geboren kindje op de wereld te zetten.

 

 

 

Getagged , , , , ,

Bath Time #20

Het is alweer enige tijd geleden sinds ik een foto plaatste in de serie bath time. Van de week heb ik weer even rustig de tijd genomen om foto’s te maken van mijn vrolijke spetteraar! Ayden houdt zo veel van water, in bad, onder de douche, of in de plassen spelen, het maakt hem niks uit, hij vindt het heerlijk. Op deze foto moest hij heel hard lachen om mij, omdat ik een gekke bek naar hem zat te trekken. Ik word spontaan vrolijk van dat natte koppie met die pretoogjes!

blije pretletter in bad

Aangezien ik bath time een super leuke serie vind, hou ik hem er nog even in. Als je het leuk vindt, mag je natuurlijk ook mee doen. Het gaat in deze serie om kindjes die genieten van water, niet om naaktfoto’s.
Op dit moment doen initiatiefneemster SharmayneJess en Gwen mee.

Getagged , , , ,

Uitslag 20w echo & een trotse Roos

Ooh lieve lezers, wat ben ik blij zeg! Ik vertelde een aantal weken geleden natuurlijk al dat ik stiekem nogal zenuwachtig was voor de 20w echo. Ik had hem al gepland staan sinds 14w zwangerschap, en ik keek er (angstig) naar uit. Eergisteren was het dan eindelijk zo ver, om 10u ’s ochtends hadden we de afspraak staan in het ziekenhuis. Van te voren brachten we Ayden naar mijn schoonouders, want hij houdt niet zo van wachten en stil zitten (goh!), en ’s middags hadden we helaas ook nog een begrafenis. Natuurlijk waren we te vroeg, en natuurlijk liep het uit. Iets voor half 11 werden we geroepen en ik mocht meteen gaan liggen. Gelukkig zag ik meteen een schoppend kindje in beeld, nadat ze de warme gel (dat is ook wel eens anders!) op mijn buik had gedaan en het apparaat op mijn buik zette. Ook kon ik meteen al zien dat buikbaby veel minder zwemruimte had, dan Ayden met 20w. Een hele opluchting. Natuurlijk wilde ik weten op buikbaby niet stiekem van geslacht was veranderd, maar nee, gelukkig nog steeds zeer overduidelijk een jongetje. Ik zou toch wel even schrikken als het ineens toch een meisje bleek, ook hartstikke leuk, maar nu al helemaal ingesteld op een jongenshuis. Ik denk wel dat het weer zo’n druktemakertje wordt als Ayden, want meneer lag amper stil. Gelukkig is hij helemaal goed door de ‘keuring’ gekomen. Alles zat erop en eraan, de hersenen zagen er mooi uit, zijn hartje klopte goed en regelmatig, we hebben zelfs de aortaboog even mogen bewonderen. Ook kon ze al zien dat het maagje netjes onder het middenrif zat, en niet in de borstholte. Ik heb zelfs al kleine vingertjes geteld (wel 10, jaja!) en iniminie voetjes mogen bewonderen. Deze lagen overigens voornamelijk naast zijn oren, lenig aapje. Zijn gewicht werd geschat op 295gram, precies gemiddeld. Wat was ik blij, en ik zeg het nog maar een keer, zó opgelucht! Na de echo had ik nog een afspraak bij de gynaecoloog, hiervoor werd natuurlijk mijn bloeddruk even gemeten, en moest ik op de weegschaal. Beide waren prima, super fijn. Bij de gyn aangegeven dat ik heel veel en heel vaak last heb van hoofdpijn. Dat ik hier ook regelmatig zetpillen voor moet nemen omdat ik anders gewoon niks waard ben. Hij ging even voelen, want ik gaf ook aan dat mijn schouders en nek gigantisch vast zaten. Blijk ik dus helemaal vol te zitten met spier knopen. Hij ging even 2 van die knopen er uit proberen te duwen, of zoals hij het zei “laten zien wie de sterkste is”. Halleluja, dat heb ik geweten, wat doet dat %^*$# pijn zeg! Ik voelde het serieus helemaal uitstralen naar mijn kaken, bizar. Ook kreeg ik het advies mee om naar een masseur te gaan, en eventueel ook naar de fysio te gaan. Omdat ik sowieso bekend ben met hoofdpijn klachten, zit er waarschijnlijk ergens iets fout in mijn lijf waardoor mijn schouders en nek spanning op bouwen en ik weer hoofdpijn krijg. Alleen omdat ik zwanger ben, kan een fysio nu waarschijnlijk niet de kern van het probleem verhelpen, alleen tijdelijke verlichting geven. Ik heb dus een telefoonnummer van een masseuse meegekregen die schijnbaar erg goed is, en niet onbelangrijk, een speciale buiktafel heeft, waar je als zwangere met dikke pens ook gewoon op kan liggen. Handig!  Niet dat ik nou zo’n mega buik heb, ik ben beduidend kleiner dan ik met 20w van Ayden was. Geeft niks, als het goed is heb ik nog zo’n 20w om verder te groeien en zo’n super mooie, prachtige mega dikke buik te kweken.

Gisteren had ik mijn portfolio gesprek. Ik moest voor mijn werk alsnog het instroom traject voor de intensieve sector volgen ondanks dat ik er al bijna 3 jaar werk. Dit hield in dat ik naar 3 cursusdagen moest en aan de hand daarvan een portfolio in elkaar moest zetten. Omdat ik mijn werkbegeleider sinds het beginnen van de cursus eigenlijk niet meer gezien had, spraken we een uur vroeger af om even alles door te spreken. Ik kwam daar aan als een verzopen kat, want het stortte. Gelukkig had ik amper make up op, dus ik zag er niet uit als een verzopen pandabeertje. Samen mijn portfolio besproken en voor ik het wist was het alweer tijd voor het gesprek. Ik hoefde niet eens mijn portfolio te laten zien, ze wilde meer weten over mijn ontwikkeling tijdens de cursus en wat mijn leerpunten en kwaliteiten waren. Ik was zowaar ontspannen tijdens het gesprek, terwijl ik dit vroeger heel heel heel erg spannend vond. Als de aandacht op mij gericht is en ze willen ook nog dingen van mij weten, daar word ik nogal onzeker van, zeker als het mensen zijn die mij moeten ‘beoordelen’. Ik ben hartstikke trots op mezelf, niet alleen vanwege mijn ontspannen houding, maar des te meer omdat ik echt heel veel mooie complimenten heb gekregen. Ook zei mijn werkbegeleider, die overigens ook mijn teamleider is, dat ze het fijn zou vinden als ik zou gaan door leren, en dat we daar na de bevalling naar kunnen gaan kijken hoe we dit kunnen vorm geven. IK BEN ZO BLIJ! En daarnaast stiekem ook hartstikke trots op mezelf, want het harde werken (aan mezelf) van afgelopen jaar, heeft zijn vruchten af geworpen. Een half jaar geleden had ik dit echt niet kunnen bedenken. Dus naast dat ik ‘gedreven, gepassioneerd en zorgvuldig ben, niet teveel van mezelf moet eisen en ook eens trots terug mag kijken naar wat ik al bereikt hebt’ (not my words), ben ik ook nog eens hartstikke happy!

Getagged , , , , , ,