Happiness

Ik kan het eindelijk sinds lange tijd weer zeggen; ‘ik ben gelukkig‘, en dat voelt goed. Ik heb er lange tijd, hard voor moeten werken, maar dat is het zo waard geweest.

Ik ben altijd wel bekend geweest met depressieve klachten, sinds mijn puberteit heb ik heel wat maatschappelijk werkers, vertrouwens-personen, psychologen en zelfs medicatie voorbij zien komen. Meestal vond ik het allemaal na een paar maanden wel weer prima en zette ik mn happy face masker op en ging ik door alsof er niets aan de hand was. Ik was een pro in mijn gevoelens wegstoppen en negeren. Dat werkt dus niet, ja misschien een paar maanden, en als je gelukt heb een jaar, maar op een gegeven moment loop je weer keihard tegen jezelf aan. Een vicieuze cirkel, die elke keer moeilijker te doorbreken is. Als ik in een depressie zat, werd ik ook vaak ziek. Allerlei lichamelijke klachten, zoals hoofdpijn, migraine, rugpijn, hartkloppingen en een slechte weerstand hoorden er voor mij gewoon bij. Ik heb na zitten denken, en denk dat ik al ruim 10 jaar (!) mezelf voor de gek heb gehouden met hoe ik me voel en hoe ik echt ben. Door het masker wat ik opzette en mijn gevoel en acties ‘sugar coatte’ werd ik heel erg druk en aanwezig, terwijl ik dat helemaal niet ben.

De vroeggeboorte van Ayden (mijn bevallingsverhaal vind je hier), heeft mij emotioneel echt gesloopt. Het worden van mama (of papa) is de grootste verandering in je leven waarbij je opnieuw het wiel moet uitvinden en heel veel mama’s (en papa’s) zichzelf weer terug moeten vinden. Als je zwangerschap/bevalling dan niet verloopt zoals je verwacht of hoopt, is dat traumatisch. Ik concentreerde me volledig op het moederschap, en zette mezelf in de overlevingsstand. Niet nadenken of voelen, nee gewoon keihard doorgaan met de dagelijkse dingen. In mei moest ik weer gaan werken, en ondanks dat ik aangaf dat ik niet zeker wist of ik er wel aan toe was, toch gaan re-integreren. Een maand later werkte ik weer mijn volledige uren. Ik merkte dat ik weinig energie had, me moeilijk kon concentreren, heel erg vergeetachtig was, niet kon slapen, heel snel geïrriteerd was, me niet kon ontspannen, en om de haverklap ziek thuis zat. Alles is af te schrijven aan ‘9 maanden op, 9 maanden af’ symptomen, maar ik had het wel heel erg extreem. Zoals gewoonlijk luisterde ik niet naar mezelf, en afgelopen september, tijdens onze vakantie, ben ik letterlijk ingestort. Ik was duizelig, had een paniek en angst aanval en was compleet het overzicht kwijt op mijn leven. Ik ben een aantal uur compleet overstuur geweest en kreeg mijn emoties niet meer onder controle. Mark had de dokter voor me gebeld en (nog steeds overstuur) ben ik daar geweest. Ik kreeg meteen een heleboel diagnoses om mijn oren gesmeten. Post-natale depressie (kan nog tot uiting komen tot een jaar na de bevalling), Post traumatische stress stoornis (PTSS), burn-out oftewel overbelasting in combinatie met een depressie. De dokter wilde me meteen anti depressiva aan smeren, maar dit wilde ik niet. Ik had juist te lang mijn gevoelens weg gestopt en genegeerd, ik wilde geen medicatie die me afstompte, ik wilde mijn problemen aanpakken. En niet zoals ik hiervoor had gedaan, een paar maanden over koetjes en kalfjes met hulp verlening praten, maar echt tot de kern van mezelf komen en mezelf terug vinden. Ik heb ruim 2 maanden in de ziekte wet gezeten, en ben veel bezoekjes aan de dokter, bedrijfsarts, verzuimarts en psycholoog rijker. Via mijn werk kreeg ik een life coach aan geboden. Ik pakte alles aan waarvan ik hoopte dat het zou helpen en de life coach was een schot in de roos. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me begrepen door hulpverlening, had ik het idee dat er voor mij de juiste vragen werden gesteld die ervoor zorgde dat ik echt kritisch en eerlijk naar mezelf moest kijken. Ik had ongeveer elke 2 á 3 weken een gesprek van 1,5u met haar. Soms kreeg ik een opdracht mee naar huis, maar meestal praatte we gewoon. Ze zorgde dat ik mezelf op een andere manier kon bekijken, en hielp me om het positieve te zien in het negatieve. Ze leerde me dat mijn mening ook belangrijk was, en als ik die niet durfde te delen, dat ik daar niet alleen mezelf te kort mee doe, maar ook de ander, want die kan ook van mijn mening leren. Ook hielp ze me positiever tegen de bevalling/vroeggeboorte van Ayden aan kijken, en niet meer zo boos te zijn op mijn (in mijn ogen, falende) lichaam. Zo ben ik me gaan beseffen, dat mijn lichaam echt niet zomaar, for no reason at all, Ayden eruit heeft gewerkt, en dat alles heel anders had kunnen aflopen als hij was blijven zitten. Om t even zwart op wit te zetten, dan was hij misschien wel doodgegaan in mijn buik. Vreselijk om aan te denken, en dat zet mijn veel te vroege bevalling in een heel ander licht. Om nou te zeggen dat ik dankbaar ben voor de vroeggeboorte, nee dat zeker niet, maar ik heb er wel meer vrede mee.

Naast hulp met de verwerking van het afgelopen jaar, hebben we ook gekeken naar dingen die al langer speelden. Zo heb ik bijvoorbeeld altijd moeite gehad met mensen die ‘boven’ mij staan, of waarvan ik dat idee had. Als ik een gesprek moest voeren met een leidinggevende, was ik altijd heel erg zenuwachtig van te voren, geen gezonde spanning, nee echt zo veel zenuwen dat ik ging zweten, rood aanliep of rode vlekken in mijn nek kreeg, ging stotteren en letterlijk buikpijn kreeg. Dat is niet gezond, en daarnaast ook helemaal nergens voor nodig. Ik heb beter geleerd hiermee om te gaan, en heb tegenwoordig nog wel ‘last’ van gezonde spanning, maar die neem ik voor lief. Het is niet zo dat ik specifieke trucjes heb geleerd, ik heb voornamelijk meer vertrouwen in mezelf en mijn eigen kunnen gekregen, en ik weet nu ook dat het niet erg is om iets verkeerds te zeggen. Nobody is perfect!

 

Kijk, het is nu heus niet zo, dat ik heel de dag zingend en fluitend doorbreng, en alleen maar lach. Ik ben heus nog wel eens chagrijnig, boos of verdrietig, maar dat hoort erbij. Er is weer rust in mijn hoofd en mijn lijf, en dat is fijn.

 

Voor 24uur lang happiness: 24 hours of happy, word ik heel erg vrolijk van!

 

Advertenties
Getagged , , , , , , , , , , , , , , ,

10 thoughts on “Happiness

  1. […] Sinds ik mama ben, ben ik sowieso een weekdier, en na de geboorte van Ayden heb ik zeker met een depressie rondgelopen. Of dit door de vroeggeboorte kwam, of ‘gewoon’ een post natale depressie […]

    Like

  2. Jess schreef:

    Knap dat je hier zo open over blogt. Ik heb/had ook een ptss en kan er tot op de dag van vandaag niet zo heel goed mee omgaan. Ik zou het nooit zo kunnen verwoorden. Je bent van ver gekomen. Fijn dat je nu weer gelukkig bent. Dikke knuffel!

    Like

    • Roos' Blog schreef:

      Dankjewel meis! Ik heb het blogje ook ruim 3 weken in mn concepten gehad omdat ik er telkens niet helemaal tevreden mee was. Ik kan me heel goed voorstellen dat je er niet zo goed mee om kan gaan, is ook hartstikke lastig en ik heb nog steeds momenten dat ik ook even door de bomen t bos niet meer zie, maar gelukkig gaat het steeds beter. Hopelijk lukt het jou ook er steeds beter mee om te gaan, dikke knuffel terug!!

      Like

  3. Ria van Hemert schreef:

    je mag trots zijn op jezelf, en als mijn kinderen gelukkig zijn ben ik ook zo gelukkig. en daar bedoel ik ook mijn schoonkinderen mee hoor!

    Like

  4. Nadia schreef:

    Lieverd, wat een mooi stuk heb je geschreven! Ik ken je nu al een aantal jaar (inmiddels wel een jaartje of 6…) en ben blij dat je steeds meer en meer jezelf weer hebt teruggevonden. Genieten he om aan jezelf te werken en zelf van het resultaat te kunnen genieten 😀 Zoals ik de afgelopen keren al zei je straalt en ziet er goed uit. Dat je je dus van binnen goed voelt zie je ook zeker aan de buitenkant. Je bent een mooi mens, van binnen en van buiten! En dat heb je allemaal aan jezelf te danken, topper! Love you!

    Like

  5. Arcadia schreef:

    Wat heerlijk dat je vanuit jezelf de kracht hebt gevonden om wat te veranderen in je leven en ook dat het moederschap je hierin voor een deel heeft geholpen.

    Like

  6. PSnim schreef:

    Ik vind het supergoed van je dat je het zo allemaal hebt opgeschreven! Fijn dat je je na al die tijd nu weer wat beter voelt!

    Like

  7. Gwen schreef:

    Je hebt het mooi onder woorden gebracht mop!!! Knuff!

    Like

Ik hoor graag wat je er van vindt!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: