Maandelijks archief: maart 2014

Mijn fotoweek #13

Elke zondag zal ik een foto overzicht van de afgelopen week plaatsen op mijn blog. Dit zullen voornamelijk Instagram foto’s zijn, maar ook andere leuke of (voor mij) bijzondere foto’s. De meeste zullen geen geweldige kwaliteit zijn, omdat ik ze voornamelijk gewoon met mijn telefoon maak. Ik vind het erg leuk om foto’s te maken en maak er dan ook vaak zo’n 100 per dag (niet overdreven). Ik hoop dat jullie het leuk vinden om een extra kijkje in mijn leven te krijgen en voor mezelf is het aan het eind van het jaar een mooi overzicht!
Vanaf deze week zal ik wat meer met collage’s werken in plaats van losse foto’s. Ik werk namelijk vaak in het weekend en zo’n blog in elkaar zetten kost best een hoop tijd. Ik vind het erg leuk om te doen, maar wil ook graag tijd over houden voor mn gezinnetje, zal iedereen vast begrijpen!

Mijn fotoweek (23-03/30-03):

20140330-161930.jpg
Afgelopen zondag gingen we naar mijn ouders, Ayden speelde met poes Feline en konijntje Meysam. ’s Middags was Ayden was mopperig, maar met de bellenblaas hebben we ons ruim een half uur vermaakt. Zo mooi hoe verwonderd hij naar de kleurige bellen kijkt.

20140330-162326.jpg
Maandagochtend liep ik met Martine en zoontje Renzo (links boven) een rondje door de stad en over de markt. Ook aten we lekker een broodje bij de Hema. Maandagmiddag kwamen Nadia en zoontje Lukas langs. Zo schattig, Ayden ging Lukas knuffelen! We smolten natuurlijk, en gelukkig had ik mn telefoon al op de camarastand staan!

20140330-162624.jpg
Maandagavond verfde ik na lange tijd mijn haar weer eens. De kleur ‘mango’ van Loreal Preferences. Dinsdag wilde ik mn nieuwe haarkleur graag op de foto zetten, maar ik kreeg de kleur niet helemaal goed er op. Het leverde wel leuke foto’s op.

20140330-163329.jpg

Dreumes voetjes, ik kan er niet genoeg van krijgen. Die kleine wiebelteentjes, ik word er zo blij van!

Oma paste ´s middags even op Ayden en toen kwam opa even langs in de vrachtauto van zijn werk, natuurlijk mocht hij die even aan de binnenkant bekijken.

´s Avonds maakte ik mexicaanse bonen salade met nacho cheese uit de oven en een home made dip. Mark moest even wennen (iets met ‘wat de boer niet kent, daar moet hij heel erg aan wennen’), maar Ayden smulde van de salade en dip.

20140330-173701.jpg

Donderdag was het zo’n dag. Ayden huilde om alles en om niets, en hij was alleen stil te krijgen met eten, of op mama’s arm. Nu wil ik best een wat gespierder lichaam hebben, maar om nou te beginnen met heel de dag ruim 10kilo op je arm, is toch een beetje teveel van het goede.20140330-173712.jpg

Vrijdagochtend had Mark school en ging ik met Ayden naar het mamacafe. Dit keer was het thema voeding. Ondanks dat ze zeiden van niet was het toch wel erg pro borstvoeding. Nu zou ik zelf ook het liefste nog steeds borstvoeding geven, maar ik vind dat iedereen die keuze zelf mag maken. Ayden was nog steeds niet helemaal in zijn hummetje (zoals je kan zien op de middelste foto), maar gelukkig heeft hij zich goed vermaakt. Tijdens Ayden zijn middag slaapje, genoot ik van een kopje verse muntthee en het zonnetje. 20140330-173736.jpg

Kijk ze nou, mijn knappe mannen! Hier kan ik toch niet anders dan helemaal verliefd op zijn.. zucht, smelt! We maakten gebruik van het heerlijke weer en fietsten ’s middags met zijn drietjes naar de kinderboerderij.20140330-173756.jpg

Naast geitjes aaien, gingen we natuurlijk ook even in de speeltuin spelen. De wip was niet zo’n succes (brullen!), maar de glijbaan was helemaal het einde. In het begin vond mn bloedje het best een beetje spannend, maar na zo’n 5x hulp van papa, roetsjte hij steeds sneller naar beneden. 20140330-173822.jpg

De poesjes zeurden zaterdag (nouja, alle dagen eigenlijk wel) om eten toen ik even een vuilniszak weg ging gooien. Ik krijg ze niet zo vaak alle 3 tegelijk op de foto, dus dit was een gelukje. 

Ayden stopt tegenwoordig alles in zijn neus. Deed ie dit al constant met zijn (vieze) vinger, nu ook met de achterkantjes van lepels, stokjes die hij buiten vindt, mijn sleutels, en ook zijn rietjesbeker. Ik heb geen idee waarom hij het doet, misschien dat het een prikkel geeft die hij fijn vindt ofzo, maarja een beetje gek ziet het er wel uit.20140330-173840.jpg

Zaterdagavond aten we met zijn tweetjes, en bakte ik krieltjes, een slavinkje en kookte wat sperzieboontjes. ’t Mannetje lust eigenlijk alles, maar vlees en vis heeft zijn voorkeur boven alles. Na het eten maakten we gezellig een avondwandelingetje. Ik vind het echt super knap dat hij steeds langer en verder kan lopen. Nog wel aan de hand, maar eigenlijk heeft hij die niet eens meer nodig, het enige wat hij nog nodig heeft is zelfvertrouwen. Hij loopt namelijk ook de halve kamer door als hij het gordijn vast heeft, nou daar heb je niet echt veel steun aan.20140330-173907.jpgVanmorgen moest ik werken, onderweg naar het station en in de trein was het hartstikke rustig. Het was dan ook nog vroeg (kwart over 7) toen ik van huis vertrok, en de zomertijd zou ook wel hebben meegespeeld, maar ik vond het niet zo erg. Op mijn werk waren er maar 3 clienten in plaats van 6, dus ik had een rustige ochtend. Ik besloot daarom lekker koffie met opgeklopte melk te maken, even een mini verwenmomentje, moet kunnen.

 

Dat was hem weer voor deze week, hebben jullie nog iets leuks gedaan afgelopen week?

 

 

 

Getagged , , , ,

Happiness

Ik kan het eindelijk sinds lange tijd weer zeggen; ‘ik ben gelukkig‘, en dat voelt goed. Ik heb er lange tijd, hard voor moeten werken, maar dat is het zo waard geweest.

Ik ben altijd wel bekend geweest met depressieve klachten, sinds mijn puberteit heb ik heel wat maatschappelijk werkers, vertrouwens-personen, psychologen en zelfs medicatie voorbij zien komen. Meestal vond ik het allemaal na een paar maanden wel weer prima en zette ik mn happy face masker op en ging ik door alsof er niets aan de hand was. Ik was een pro in mijn gevoelens wegstoppen en negeren. Dat werkt dus niet, ja misschien een paar maanden, en als je gelukt heb een jaar, maar op een gegeven moment loop je weer keihard tegen jezelf aan. Een vicieuze cirkel, die elke keer moeilijker te doorbreken is. Als ik in een depressie zat, werd ik ook vaak ziek. Allerlei lichamelijke klachten, zoals hoofdpijn, migraine, rugpijn, hartkloppingen en een slechte weerstand hoorden er voor mij gewoon bij. Ik heb na zitten denken, en denk dat ik al ruim 10 jaar (!) mezelf voor de gek heb gehouden met hoe ik me voel en hoe ik echt ben. Door het masker wat ik opzette en mijn gevoel en acties ‘sugar coatte’ werd ik heel erg druk en aanwezig, terwijl ik dat helemaal niet ben.

De vroeggeboorte van Ayden (mijn bevallingsverhaal vind je hier), heeft mij emotioneel echt gesloopt. Het worden van mama (of papa) is de grootste verandering in je leven waarbij je opnieuw het wiel moet uitvinden en heel veel mama’s (en papa’s) zichzelf weer terug moeten vinden. Als je zwangerschap/bevalling dan niet verloopt zoals je verwacht of hoopt, is dat traumatisch. Ik concentreerde me volledig op het moederschap, en zette mezelf in de overlevingsstand. Niet nadenken of voelen, nee gewoon keihard doorgaan met de dagelijkse dingen. In mei moest ik weer gaan werken, en ondanks dat ik aangaf dat ik niet zeker wist of ik er wel aan toe was, toch gaan re-integreren. Een maand later werkte ik weer mijn volledige uren. Ik merkte dat ik weinig energie had, me moeilijk kon concentreren, heel erg vergeetachtig was, niet kon slapen, heel snel geïrriteerd was, me niet kon ontspannen, en om de haverklap ziek thuis zat. Alles is af te schrijven aan ‘9 maanden op, 9 maanden af’ symptomen, maar ik had het wel heel erg extreem. Zoals gewoonlijk luisterde ik niet naar mezelf, en afgelopen september, tijdens onze vakantie, ben ik letterlijk ingestort. Ik was duizelig, had een paniek en angst aanval en was compleet het overzicht kwijt op mijn leven. Ik ben een aantal uur compleet overstuur geweest en kreeg mijn emoties niet meer onder controle. Mark had de dokter voor me gebeld en (nog steeds overstuur) ben ik daar geweest. Ik kreeg meteen een heleboel diagnoses om mijn oren gesmeten. Post-natale depressie (kan nog tot uiting komen tot een jaar na de bevalling), Post traumatische stress stoornis (PTSS), burn-out oftewel overbelasting in combinatie met een depressie. De dokter wilde me meteen anti depressiva aan smeren, maar dit wilde ik niet. Ik had juist te lang mijn gevoelens weg gestopt en genegeerd, ik wilde geen medicatie die me afstompte, ik wilde mijn problemen aanpakken. En niet zoals ik hiervoor had gedaan, een paar maanden over koetjes en kalfjes met hulp verlening praten, maar echt tot de kern van mezelf komen en mezelf terug vinden. Ik heb ruim 2 maanden in de ziekte wet gezeten, en ben veel bezoekjes aan de dokter, bedrijfsarts, verzuimarts en psycholoog rijker. Via mijn werk kreeg ik een life coach aan geboden. Ik pakte alles aan waarvan ik hoopte dat het zou helpen en de life coach was een schot in de roos. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me begrepen door hulpverlening, had ik het idee dat er voor mij de juiste vragen werden gesteld die ervoor zorgde dat ik echt kritisch en eerlijk naar mezelf moest kijken. Ik had ongeveer elke 2 á 3 weken een gesprek van 1,5u met haar. Soms kreeg ik een opdracht mee naar huis, maar meestal praatte we gewoon. Ze zorgde dat ik mezelf op een andere manier kon bekijken, en hielp me om het positieve te zien in het negatieve. Ze leerde me dat mijn mening ook belangrijk was, en als ik die niet durfde te delen, dat ik daar niet alleen mezelf te kort mee doe, maar ook de ander, want die kan ook van mijn mening leren. Ook hielp ze me positiever tegen de bevalling/vroeggeboorte van Ayden aan kijken, en niet meer zo boos te zijn op mijn (in mijn ogen, falende) lichaam. Zo ben ik me gaan beseffen, dat mijn lichaam echt niet zomaar, for no reason at all, Ayden eruit heeft gewerkt, en dat alles heel anders had kunnen aflopen als hij was blijven zitten. Om t even zwart op wit te zetten, dan was hij misschien wel doodgegaan in mijn buik. Vreselijk om aan te denken, en dat zet mijn veel te vroege bevalling in een heel ander licht. Om nou te zeggen dat ik dankbaar ben voor de vroeggeboorte, nee dat zeker niet, maar ik heb er wel meer vrede mee.

Naast hulp met de verwerking van het afgelopen jaar, hebben we ook gekeken naar dingen die al langer speelden. Zo heb ik bijvoorbeeld altijd moeite gehad met mensen die ‘boven’ mij staan, of waarvan ik dat idee had. Als ik een gesprek moest voeren met een leidinggevende, was ik altijd heel erg zenuwachtig van te voren, geen gezonde spanning, nee echt zo veel zenuwen dat ik ging zweten, rood aanliep of rode vlekken in mijn nek kreeg, ging stotteren en letterlijk buikpijn kreeg. Dat is niet gezond, en daarnaast ook helemaal nergens voor nodig. Ik heb beter geleerd hiermee om te gaan, en heb tegenwoordig nog wel ‘last’ van gezonde spanning, maar die neem ik voor lief. Het is niet zo dat ik specifieke trucjes heb geleerd, ik heb voornamelijk meer vertrouwen in mezelf en mijn eigen kunnen gekregen, en ik weet nu ook dat het niet erg is om iets verkeerds te zeggen. Nobody is perfect!

 

Kijk, het is nu heus niet zo, dat ik heel de dag zingend en fluitend doorbreng, en alleen maar lach. Ik ben heus nog wel eens chagrijnig, boos of verdrietig, maar dat hoort erbij. Er is weer rust in mijn hoofd en mijn lijf, en dat is fijn.

 

Voor 24uur lang happiness: 24 hours of happy, word ik heel erg vrolijk van!

 

Getagged , , , , , , , , , , , , , , ,

Bath time #18

 

Samen met papa onder de douche en in bad. Hier word je al moeder zijnde zo blij van, vader en zoon samen bezig zien. Papa wast hier Ayden zijn mini teentjes, Ayden vindt het maar wat interessant. bathtime

 

Aangezien ik bathtime een super leuke serie vind, hou ik hem er nog even in. Als je het leuk vindt, mag je natuurlijk ook mee doen. Het gaat in deze serie om kindjes die genieten van water, niet om naaktfoto’s.
Op dit moment doen initiatiefneemster SharmayneJess en Gwen mee.

Mini shoplog #2

Van de week besloot ik met Ayden een rondje door de stad te doen. Voor de zomer wilde ik vast wat tshirtjes voor hem inslaan, want hij heeft wel veel kleding, maar bijna alles is met lange mouwen. Ik was gewoon op zoek naar lekker simpele, zonder gekke dingen shirtjes. Jammer genoeg ben ik hier niet echt voor geslaagd. Ik vond sowieso dat er nog weinig zomer kleding in de rekken hing, maar dat kan aan mij liggen. Natuurlijk ben ik niet met lege handen naar huis gegaan, en ik wil jullie graag even showen wat ik dan wel gekocht heb.

20140322-224530.jpg
Bij de Zeeman scoorde ik dit leuke spijkerjasje voor mijn bloedje. Hij heeft wel een tussenjasje, maar die ik eigenlijk echt nog veel te groot. Met die warme dagen tussendoor kan hij echt niet elke dag zijn winterjas meer aan, en dan biedt dit jasje uitkomst. Hij was €7,99.

20140322-224802.jpg
Witte mouwloze rompertjes, in de zomer kan je er niet genoeg van hebben wat mij betreft. Ik haalde er twee voor €0,99 per stuk bij de Zeeman.

20140322-224959.jpg
Een tshirt van de Zeeman, niet heel bijzonder, maar wel lekker voor een dreumesje wat niet bang is om vies te worden. De Zeeman bedacht de mooie prijs van €3,99 voor dit shirt.

20140322-225152.jpg
Eindelijk een spijkerjasje voor mezelf gescoord en hij is nog stretch ook, helemaal happy er mee! Ik combineerde hem met dit witte tshirt en ja, je raad het ook, ook dit setje komt van de Zeeman. Het jasje van €14,99 en t tshirt €2,99. Geen geld!

20140322-225357.jpg
Dit leuke stofje is een legging. Volgens mij officieel bedoeld voor meiden, maar met een stoer lang grijs of wit shirt erop, kan het best voor een jongen. Ik kocht hem bij de Hema outlet, voor €2,-!

20140322-225621.jpg
Rompertjes kan je nooit genoeg hebben, helemaal niet als ze in de aanbieding zijn voor €3,- per stuk! Ik hou van de Hema outlet!

Ik ben weer blij met de kleren, en voor die shirtjes ga ik binnenkort maar weer op jacht!

Roken

Terwijl ik uit het raam van de trein naar het station kijk, zie ik een jongen van een jaar of 15/16 een peuk opsteken. Ik bedenk me dat het er echt heel stom uit ziet, zo’n jong jochie, met een peuk in zn mond. Nou mag ik niet oordelen, ik heb zelf ook gerookt en ben daar ook al vroeg mee begonnen. Toen ik een jaar of 14 was rookte ik mn eerste sigaretje. Niet omdat ik het stoer vond, want nee toen wist ik al dat roken alles behalve stoer was. Ik begreep niet waarom mensen begonnen, helemaal omdat iedereen zei dat t zo smerig smaakte in het begin. Ik vroeg aan een aantal rokers, waarom ze nou rookte. ‘Omdat het zo lekker ontspannend is’, was het antwoord wat ik kreeg. Nou daar had ik wel oren naar, als puber zijnde was ik gigantisch druk, soms zelfs zo erg dat ik er mezelf mee irriteerde. Dan ben je ècht druk, kan ik je vertellen. Nu, jaren later, weet ik dat het keiharde onzin is, dat roken ontspant. Je krijgt dat gevoel alleen maar omdat je, jezelf verwijderd uit je (stress)omgeving en even een momentje voor jezelf neemt, heeft roken helemaal niks mee te maken. Roken geeft je zelfs meer stress, want je lichaam vraagt na zoveel uur om een nieuwe nicotineshot, en dat zorgt voor stress.
Op mijn 22e ben ik gestopt met roken, Mark en ik waren bezig met zwanger worden, en daarnaast was ik het ook gewoon een beetje zat. Ik had elke keer wel zin in een sigaret, maar als ik er dan één op stak, viel het elke keer tegen en maakte ik m snel weer uit. Onzin dat ik nog rookte en dus stopte ik, na bijna 8 jaar (waarvan 6 jaar ‘fulltime’). Het eerste jaar ging me heel erg makkelijk af, had er totaal geen moeite mee en de zin om te roken was helemaal weg. Natuurlijk scheelde het dat ik zwanger was in die tijd, want zwanger en roken is voor mij een hele grote no go. Jammer genoeg begon het afgelopen zomer soms toch te kriebelen. Helaas heb ik ook wel eens, sporadisch, toegegeven aan de rookkriebels. Gelukkig ben ik er nu alweer een hele tijd klaar mee, en dat hoop ik ook zo te houden. Roken is nou eenmaal een hardnekkige verslaving, eens een roker, altijd een roker. 

Wat ik me nu af vraag, of ik er ook zo stom uitzag, toen ik een jaar of 15/16 was met een peuk in mn mond. Toen vond ik het de normaalste zaak dat veel jongeren van 15/16 rookten, ook zelfs nog jonger dan dat, en vond ik het er ook niet gek uit zien. Nu ik ouder word (ouder, zegt ze met dr 24 jaartjes jong), valt het me op en vind ik het er pas ‘normaal’ uitzien vanaf een jaartje of 21. Waarschijnlijk zag ik er net zo debiel uit, als die jongen op t station, totaal onwetend en niet echt beseffend wat roken met je lichaam doet. Iedereen weet heus wel dat roken slecht is, maar tussen iets weten of het echt beseffen zit een groot verschil. 

Ik zal mensen die roken niet veroordelen, want ik weet dat als je eenmaal verslaafd bent, het gigantisch veel moeite kost om de gewoonte af te leren. Ik zeg ook niet dat ik nooit meer zou roken, zo heb ik altijd geroepen dat als ik 80 jaar oud en alleen over ben, ik weer ga roken en elke avond wijntjes ga drinken, dan maak ik van mijn laatste jaren een feestje. 

Ik hoop dat Ayden nooit gaat roken, maar verbieden kan ik het hem niet. Uitleggen wat voor gevolgen het heeft wel, en mijn ervaring delen ook. Ach wie weet is tegen de tijd dat Ayden oud genoeg is om het te kunnen kopen al verboden geworden om te roken. Ik maak me er in ieder geval nog niet druk om, en verbaas me er voor nu alleen nog maar over hoe stom het er wel niet uit ziet, zo’n broekie met een peuk. 

Blog-a-ver-sa-ry

blogaversary-sign

Vandaag bestaat MamaRoosBlog al 1 jaar! De tijd is voorbij gevlogen, en eerlijk is eerlijk, ik had vorig jaar echt nooit gedacht dat ik nu nog steeds aan het bloggen zou zijn. Nu ik mijn eerste blog terug lees, kan ik wel zien dat er wat dingen veranderd zijn in een jaar tijd. In het begin zag ik bloggen meer als een van de (schrijf)dingen die ik zou proberen en er al snel weer mee op zou houden. Ook had ik nooit verwacht dat ik meer dan 10 volgers zou krijgen. Nu heb ik zo’n 20 volgers via wordpress en nog eens een stuk of 15 via bloglovin. Ik ben er nog steeds verbaasd over dat mensen het leuk vinden mijn stukjes te lezen, maar ik kan wel zeggen dat ik het zelf steeds leuker vind, om te schrijven. Een goed teken! Ik blijf dan ook lekker door gaan met bloggen.

Getagged ,

Mijn fotoweek #11

Elke zondag zal ik een foto overzicht van de afgelopen week plaatsen op mijn blog. Dit zullen voornamelijk Instagram foto’s zijn, maar ook andere leuke of (voor mij) bijzondere foto’s. De meeste zullen geen geweldige kwaliteit zijn, omdat ik ze voornamelijk gewoon met mijn telefoon maak. Ik vind het erg leuk om foto’s te maken en maak er dan ook vaak zo’n 100 per dag (niet overdreven). Ik hoop dat jullie het leuk vinden om een extra kijkje in mijn leven te krijgen en voor mezelf is het aan het eind van het jaar een mooi overzicht!

Mijn fotoweek (10-03/16-03):

20140316-075939.jpg
Maandagmiddag ging ik met vriendinnetje Nadia en dr zoontje Lukas, naar ‘Buiten de Waterpoort’. Hier ligt een strandje, een speeltuin, voetbalveldje en gewoon gras om heerlijk te vertoeven met lekker weer. Ayden vindt het echt heerlijk buiten en plukte een madeliefje, om deze later op te eten. Je bent dreumes of niet natuurlijk.

20140316-080414.jpg
Ayden vond Lukas maar wat interessant, en ging elke keer bij hem kijken, schattig!

20140316-080510.jpg
Toen ik Lukas even op schoot had, was Ayden een beetje jaloers en wilde ook bij mij op schoot kruipen, gelukkig accepteerde hij wel dat het even niet kon.

20140316-080709.jpg
Dinsdag had ik overleg op mijn werk, en terwijl ik op de trein moest wachten haalde ik een lekkere cappuccino voor mezelf, en dronk deze op in het zonnetje. Even een mini geniet momentje!

20140316-080854.jpg
Ons aapje heeft ontdekt dat hij op deze kist kan klimmen. Ook probeert hij regelmatig op de salon tafel te klimmen, maar hij krijgt met een spijkerbroekje aan zijn been niet hoog genoeg opgetild. Hopelijk is hij straks te druk met loslopen, dat hij het klauteren weer vergeet.

20140316-081147.jpg
Woensdag had ik weer rijles in deze dikke auto. Ik les tegenwoordig 2uur achter elkaar, werkt voor mij echt veel beter dan maar een uurtje. Ik heb ondertussen 8 lesuren gehad, en ik ben nog steeds erg blij dat er een instructeur naast me zit, haha!

20140316-081418.jpg
In het zonnetje met de Duplo spelen. Ik ben blij dat hij het leuk vindt, hij speelt er soms gewoon 20min achter elkaar mee! Met ander speelgoed is zijn concentratie meestal al na 5minuten weg.

20140316-081700.jpg
Na zijn middagslaapje gingen we op de fiets op bezoek in het nieuwe huis van ‘tante’ Lou. Hier werd de trap aan een grondige inspectie onderworpen, hij probeerde er zelfs via deze kant op te klimmen.

20140316-082207.jpg
Joy lag te zonnebaden op het speelkleed.

20140316-082309.jpg
Vrijdagochtend gingen we naar het mama cafe en daar was muziek op schoot. Ayden vond het erg leuk, maar vond het erg lastig om stil te zitten (en deed dat dus ook niet).

20140316-082654.jpg
Tussen de middag aten we kipprutje leftover. Mijn boeffie vond het zo lekker dat hij maar heel zijn gezicht ermee insmeerde. Kleine smeerpoets!

20140316-082842.jpg
Ondanks dat het allang tijd was voor zijn middagslaapje, hem eerst maar even onder de douche gezet. Tegen zo’n vies gezichtje poetst geen snoetenpoetser op!

20140316-083041.jpg
Tijdens Ayden zijn middagslaapje nam ik even me-time. Ik werkte aan een blogje, en dronk een beker verse muntthee, yammie!

20140316-083207.jpg
Terwijl ik zaterdag aan het werk was appte schoonmoeders me deze foto door. Het kleine diefje had een appeltje gepikt uit de fruitschaal en liep al etend trots aan een handje de woonkamer door te banjeren. Over lopen gesproken, Ayden kan sinds dinsdag een paar stapjes los lopen, deze mama is zó trots!!

20140316-083443.jpg

20140316-083453.jpg

20140316-083506.jpg

20140316-083519.jpg

20140316-083531.jpg
Zaterdagavond gingen we met mijn schoonfamilie (Opa Hans, Oma Ria, Ome Remco en tante Linda) naar de Pannekoekenbakker. Ik nam een pannenkoek met geitenkaas, walnoten en honing, hij vulde erg, maar was wel super lekker. Mark nam een sate pannenkoek. Ik moet er niet aan denken, maargoed hij vond hem lekker. Ayden kreeg gewoon een naturelletje en die ging bijna helemaal op, de vreetschuur! Het was erg gezellig en zeker voor herhaling vatbaar.

20140316-113225.jpg
Vanochtend doen we rustig aan en kroelen we wat af op de bank. Ik hou er van!

20140316-113510.jpg
Mmm zo af en toe moet je jezelf verwennen, en met zo’n lekkere koffie word ik helemaal blij.

20140316-114939.jpg
Dacht ik even een schattige foto van mij en mn bloedje te maken, steekt hij zijn tong buitenboord. Kleine gekke bekken kampioen, met eigen dreumeshumor, wat hou ik toch van hem!

20140316-120634.jpg
Een uurtje geleden kreeg Ayden knal rode wangen en 3 hele volle luiers, dus lekker bij mama op schoot en kauwen op een tandenborstel in de hoop dat er weer een tand of kies doorkomt!

Dat was hem weer voor deze week! Heb jij nog iets leuks of bijzonders gedaan afgelopen week?

Getagged , , , , , ,

Muziek op schoot

Een tijdje geleden schreef ik er al een blogje over, sinds kort is er elke vrijdag in Gorinchem een mama café. Hartstikke leuk, niet alleen voor de mama’s, maar ook voor de kindjes! Ayden gaat niet naar een kinderdagverblijf, en komt dus weinig in aanraking met andere kindjes van zijn leeftijd. Tijdens het mama café kan hij dus leren hoe hij met andere kindjes om moet gaan. Ik vind het belangrijk dat Ayden een sociaal kindje wordt, en niet constant alles bij andere kindjes uit de handen trekt. Samen spelen, samen delen. Delen kan hij gelukkig al goed, het crackertje wat hij vanmorgen at is bij  zo’n 6 andere dreumes-en ook hun mond in geweest. Ach ja, goed voor de antistoffen zullen we maar zeggen.

Elke week is er weer een ander thema, de ene keer kan het een gespreksonderwerp zijn (bijvoorbeeld huilen, bevalling, gezonde voeding, etc), soms komt er een verpleegkundige of doula waar je vragen aan kan stellen, en elke tweede vrijdag van de maand is er ‘muziek op schoot’. Vandaag was het de eerste keer en het was gezellig druk! Er waren zo’n 15 mama’s, en 1 papa met kindjes. We begonnen meteen om 10 uur, door allemaal in een kring te gaan zitten met de kindjes zoveel mogelijk op schoot. Er was een vrouw met een gitaar die de liedjes zong en iedereen mocht mee zingen (en dansen). Natuurlijk had Ayden helemaal geen zin om op schoot te zitten, en kroop hij lekker overal tussen door. Hij vond de gitaar wel erg interessant, en ook de rammel instrumenten die later werden uitgedeeld werden goedkeurend in zijn mond gestopt. Na 20 minuten was het stukje muziek op schoot afgelopen en konden de mama’s en papa lekker kletsen en de kindjes spelen.

20140314-145318.jpg

Naast een heleboel speelgoed is er ook een mini tribune, Ayden vindt dat ding helemaal geweldig. Constant kon ik hem er weer af trekken, want erop klimmen ging erg soepeltjes, maar weer naar beneden was nog wat lastig.

20140314-145855.jpg

20140314-145905.jpg

Getagged , , , , ,

Mijn trots!

Op 5 februari heeft Marije (een collega van mij), een fotoshoot gedaan van Ayden. Ondanks dat het erg moeilijk was om hem stil te laten zitten, en ik hem constant moest ‘omkopen’ met speelgoed en eten, zijn de foto’s erg leuk geworden! Kijk mee:

Mijn held, mijn trots!

Ayden Ayden Aydenpretletter!AydenAydenAydenAydenAyden

Getagged , , , , , ,

HSG

Vrijdag ochtend heb ik een hysterosalpingogram oftewel HSG onderzoek gehad. Nu zullen de meeste van jullie denken, what the f… is een HSG? Bij een HSG wordt er een röntgen foto van de baarmoeder met contrastvloeistof gemaakt. Vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen komen in aanmerking voor een HSG, dit om te kijken hoe de conditie van de baarmoeder is en of er niet een of beide eileiders verstopt zitten waardoor ze niet zwanger kunnen raken. Nou heb ik geen vruchtbaarheidsproblemen, maar na de vroeggeboorte en twee curettages (eerste 6w na de bevalling ivm achtergebleven stuk placenta, tweede een half jaar geleden op verdenking van nog een achter gebleven stukje placenta, maar bleken verklevingen te zijn) in het afgelopen jaar, wilde mijn gynaecoloog toch de conditie van mijn baarmoeder checken. Helemaal omdat bij de tweede curettage wat verklevingen zaten vlakbij mijn eileiders. Ik sprak een paar weken geleden met de gyn af dat ik zou bellen zodra ik ongesteld was geworden, want een HSG doen ze het liefst tussen de 7e en 12e dag van je cyclus.

Om half 9 was ik aan de beurt, en werd ik opgehaald uit de wacht kamer. Dan mag je, je aan de onderkant uitkleden in een mini kamertje, en moet je, in je blote kont, een kamer in stappen, waar je nog nooit geweest bent, en met mensen die je nog nooit hebt gezien. Great! Er waren 3 dames, 1 die de handeling uitvoerde, 1 die assisteerde bij de handeling, en iemand in opleiding. Later kwam er nog een radioloog die de röntgenfoto maakte, en ook de gyn zou nog langs komen. Gezellig hoor, terwijl je je vajayjay in volle glorie moet tonen. Voor ze gingen beginnen, ging die mevrouw die de contrastvloeistof zou inbrengen me vertellen hoe alles in zijn werk zou gaan. Fijn dat ze het je verteld hoor, echt waar, maar het is nogal awkward zo buttnaked.

Voor de gevoelige zieltjes onder ons, ik ga nu in detail vertellen hoe zo’n HSG in zijn werk gaat, and it’s not gonna be pretty. Ik kon in de weerspiegeling van het glas van het röntgen apparaat exact zien wat ze aan het uitspoken was. Eerste brengen ze die fijne, ietwat koude, eendenbek naar binnen. Dit is niet echt een prettig gevoel, helemaal niet als ze hem even open krikken. Op de een of andere manier moet ik dan altijd aan een platte auto band denken die vervangen moet worden en de auto moet met zo’n krik omhoog gekrikt worden. Anyways, dan gaan ze met een tangetje vol met watten en jodium, even je baarmoedermond schoonmaken. Wederom geen prettig gevoel. Dan wordt er even naar binnen gegluurt, om te kijken hoe groot je baarmoedermond is, en wordt er gevraagd om een cupje. Ik kreeg een A-cup, geen idee of dat groot of klein is, kon me ook niet zoveel schelen, aangezien ik wist dat er nu iets heel vervelends zou gaan komen. Het cupje wordt op je baarmoedermond geplaatst, en hieraan vast zitten 2 slangetjes. Eentje om de contrastvloeistof mee in te spuiten, en een om te zorgen dat het cupje zich vacuüm zuigt om de baarmoedermond. Geloof me, dat is KUT. Ik kan het gevoel niet uitleggen, alleen weet ik wel dat ik dat nooit meer zou willen voelen, wat voelt dat verrot zeg. Op dit moment werden de gyn en de radioloog gebeld, dat ik er klaar voor was. De radioloog kwam vrijwel meteen binnen lopen, alleen de gyn liet op zich wachten. Lig je daar, in het volle licht met je benen wijdt, met 2 slangen uit je punani en 4 wildvreemden om je heen. Toen de gyn er na 5 min nog niet was, besloot de radioloog dat hij maar gewoon de foto’s ging maken ik de hoop dat de gyn dan ondertussen zou arriveren. Het inspuiten van de contrastvloeistof vond ik gelukkig meevallen, het leek net of ik een tennisbal in mn buik had en die zich opvulde, raar maar waar.  Ik kon op een scherm mee kijken en verbaasde me er echt over hoe klein mn baarmoeder was. Wonderbaarlijk dat Ayden daar ooit in gemaakt is en dat hij er in paste. Er werden een stuk of 3 foto’s gemaakt. Helaas moest ik toen, met vloeistof en alles, blijven liggen, omdat de gyn er nog steeds niet was. De radioloog was ondertussen weer vertrokken en de dames zaten een beetje te overleggen hoe en wat, normaal gesproken komt de gyn niet kijken bij een HSG, dus ze wisten niet of hij nog wat speciaals wilde ofzo. Na zo’n 3 minuten opperde ik dat het misschien een goed idee was om hem nog even te bellen, want daar had nog niemand aan gedacht (zucht!). Zo gezegd zo gedaan, en toen was de gyn er met een minuut. Toen bleek dat hij gewoon meteen de uitslag met mij wilde bespreken, en terwijl hij dit deed, werd ik ‘afgekoppeld’. Op de foto was niks raars te zien, ik heb een klein rafeltje aan de bovenkant van mijn baarmoeder, maar dit kan geen kwaad. De ingangen naar mijn eileiders, en de eileiders zelf zijn mooi schoon en er waren nergens meer verklevingen of andere gekke dingen op te zien. Waarschijnlijk heb ik die verklevingen gekregen door de eerste curettage, dat ze zo hard hebben moet ‘schrobben’ aan de binnenkant, dat er veel wondjes hebben gezeten, en dat de wanden gewoon verkeerd geheeld zijn. Opluchting, we kunnen dus gewoon nog meer baby’s maken, als we willen. Ik had mezelf van te voren namelijk alweer wijsgemaakt dat ze zouden ontdekken dat ik maar een halve baarmoeder had met 1x in het jaar een eisprong ofzo, en dat ik echt onwijs geluk had met het krijgen van Ayden (heb ik sowieso natuurlijk!). Mevrouwtje doemdenker.

Ik moet zeggen dat het me wel een stukje rust geeft, er is niks mis met mn baarmoeder, er is geen reden gevonden voor de vroeggeboorte, Ayden was (en is) gewoon een eigenwijze donder en wilde gewoon de wereld zien. Ook de verklevingen zijn te verklaren en die heb ik nu dus gelukkig niet meer. Ondanks dat het een venijnig onderzoek was, geeft de uitslag wel een stukje vertrouwen in mijn lichaam terug en dat vind ik heel erg fijn!

Getagged , , , , , , ,