Logeren

Afgelopen weekend was het zo ver, Ayden moest voor het eerst gaan logeren. Vreselijk! Mark en ik moesten beide zaterdag van 3u ’s middags tot 11u ’s avonds werken en zondag moest ik om 8u ’s ochtends en Mark om 12u beginnen. Ayden zou naar mn schoonouders gaan en dan daar slapen, want om hem halverwege zijn nachtslaap te wekken omdat ik hem zo nodig wil zien, vond ik wel heel erg egoïstisch. Maar wat was ik er naar van! De nacht van vrijdag op zaterdag amper geslapen en zaterdag met een misselijk gevoel en een steen op mn maag wakker geworden. Ik vond het NIET leuk, en dat is nog zacht uitgedrukt.

Mark vroeg me waarom ik het er zo moeilijk mee had. Natuurlijk vond hij het ook wel spannend, maar bij mij stonden de tranen constant in mn ogen. Het idee dat ik mn kleine ventje ruim 24u niet zou zien (pas zondag om kwart voor 5 weer), vond ik verschrikkelijk. En wat me ook compleet tegen stond, was dat ik hem in de zorg van iemand anders achter moet laten. Natuurlijk zullen mijn schoonouders goed voor hem zorgen, daar niet van. Het druist gewoon compleet tegen mn moedergevoel. Of dat komt omdat ik hem zolang in de zorg van anderen hebt moeten achterlaten, of dat iedere mama dat zo voelt weet ik niet. Ziek was ik er van!

’s Ochtends heel veel geknuffeld, honderdduizend kusjes gegeven maar ik bleef verdrietig. Met lood in mn schoenen ging ik naar mn werk, voelde me letterlijk hondsberoerd. Was mijn ventje er wel klaar voor (vast wel, maar dat ga ik niet toegeven natuurlijk), en was ik er wel klaar voor (hell no!)? Wat nou als hij wakker wordt en ontroostbaar is omdat hij geen papa of mama aan zn bedje ziet. Wat als hij helemaal niet wil slapen.

Heel veel zorgen en verdriet voor niks. Nee je leest het goed, voor NIKS. Want om 4u kreeg ik appje van Mark, dat hij had geregeld dat mn schoonpa om half 7 naar ons huis zou gaan. Dan kon Ayden lekker in zn eigen bed slapen, en ik hem ’s ochtends nog een knuffel/kus geven. Je begrijpt dat Mark die dag mn persoonlijke superheld was! Wat een last viel dr van mn schouders zeg, voelde me meteen 10kilo lichter. Pure opluchting, mn ventje slaapt gewoon fijn thuis.

Eerste keer logeren, dat mag van mijn part nog zo’n 3 jaar op zich laten wachten, of 10, ook prima!

Advertenties
Getagged , , , , ,

4 thoughts on “Logeren

  1. twinkelbella schreef:

    Heel herkenbaar! Ik moet er ook echt niet aan denken om Senna ergens anders te laten logeren, dat kan mijn moederhart nog niet aan 🙂

    Like

  2. Gwen schreef:

    Ahhhhhhhhhhhhhhhhh! Zo lief van Mark (en Hans!) – je kent mijn standpunt: logeren, nee bedankt 😉

    Like

    • Roos' Blog schreef:

      Lief hea! Echt wat een opluchting was het, pfffft! Ik vond het zo verschrikkelijk, helemaal omdat t niet mijn eigen keuze was omdat ik er aan toe was, maar omdat t gewoon niet anders kon. Gelukkig toch wel haha! Nu maar hopen dat t de komende (hele lange) tijd nog niet nodig is!

      Like

Ik hoor graag wat je er van vindt!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Advertenties
%d bloggers liken dit: