Mini monster

Zo goed als afgelopen zondag Ayden zijn verjaardag ging, zo bagger gaat het al de rest van de week. Maandag was hij gigantisch van slag, van een vrolijk, rond tijgerent mannetje, was hij veranderd in een constant aandacht vragend, krijsend monstertje. Ik vond het niet meer dan logisch, alle prikkels van de vorige dag moesten nog verwerkt worden, en ook de wintertijd gooide zijn ritme in de war.
Ik hoopte dat het bij 1 dag zou blijven, maar helaas, hij is nog steeds van slag. Of het komt door zijn verjaardag, of doorkomende tandjes (ik zie nog niks..), een sprongetje, ik weet het niet. Maar bij het minste of geringste zet meneer het op een brullen. Als hij ergens niet bij kan, als je hem neer zet om te spelen, als hij zich op heeft getrokken aan de bank, tijdens het eten, als hij ’s nachts niet binnen 1 seconde zijn knuffel vindt, als hij ergens op wil bijten (bijvoorbeeld een stoelpoot) en het lukt niet (of wel), tijdens het spelen, en zo kan ik nog wel even door gaan. En ik geloof dat ik ondertussen alle reacties geprobeerd heb. Negeren betekende harder huilen, streng ‘nee’ + uitleg betekende harder huilen, oppakken en troosten betekende harder huilen. Zucht….!!!

20131031-161408.jpg

Echt huilen
Naast het ‘onnodige’ huilen, moet Ayden ook vaak echt huilen. Hij kan zichzelf optrekken aan de bank/tafel/kast, maar is nogal onvoorzichtig. Dan zit hij op handen en knieën, steekt 1 arm in de lucht om een rand te pakken, maar die is vaak te ver weg. Met als resultaat dat hij voorover valt, op zijn gezicht. Of als hij staat, laat hij 1 arm los, om iets te pakken waardoor hij omkukelt. Hij heeft ondertussen dan ook 3 mooie bulten op zijn voorhoofd. 1 rode, 1 paarse en 1 groene. Leren doe je met vallen en opstaan, maar zielig is het wel.

Avond wandeling
Klinkt onwijs romantisch, een avond wandeling. Helaas was het vanavond pure noodzaak. Want na ruim 2uur volluit brullen en krijsen in bed was deze mama het zat. Na een schone luier zo hup met slaapzak en al in de kinderwagen gelegd en gaan wandelen. Natuurlijk waren we de deur nog niet uit of hij lachte en kletste erop los. Ruim een half uur buiten gelopen, zonder dat hij in slaap viel. Gelukkig geen huilbui bij t weer in bed leggen, maar nu, (een half uur later) hoor ik hem nog steeds rommelen. Dus wij duiken geruisloos het bed in en duimen voor een goede nachtrust.

20131101-234548.jpg

Advertenties
Getagged , , ,

6 thoughts on “Mini monster

  1. Sharmayne schreef:

    Dat is mijn Mantra en alles gaat over! Echt heus waar

    Like

  2. Gwen schreef:

    Sprongetje en tandjes … bulten in de mond, maar nog geen puntjes – zo beginnen ze hier en zo had ik ook die fase een tijdje terug en van de week herkende ik Olivia ook opeens weer niet – ben bang dat er weer een fase aan zit te komen, oeff zucht. Wij moeders hebben het maar zwaar!

    Like

    • Roos' Blog schreef:

      T jammere is, dat er zelfs geen bulten te zien zijn! Ik denk dat hij t voorlopig nog op 2 tandjes houdt ;).
      Af en toe is mama zijn best zwaar, maar gelukkig zijn een glimlach en uitgestrekte armpjes genoeg om me alles weer te laten vergeten!

      Like

  3. betekst schreef:

    O Roos … ik voel je frustratie! Vreselijk, die onverklaarbare en onoplosbare huilbuien. Zo jammer dat Ayden nog niet gewoon kan vertellen wat er dan toch dwars zit. Succes, sterkte en engelengeduld gewenst!

    Like

Ik hoor graag wat je er van vindt!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Advertenties
%d bloggers liken dit: