Maandelijks archief: oktober 2013

Mini monster

Zo goed als afgelopen zondag Ayden zijn verjaardag ging, zo bagger gaat het al de rest van de week. Maandag was hij gigantisch van slag, van een vrolijk, rond tijgerent mannetje, was hij veranderd in een constant aandacht vragend, krijsend monstertje. Ik vond het niet meer dan logisch, alle prikkels van de vorige dag moesten nog verwerkt worden, en ook de wintertijd gooide zijn ritme in de war.
Ik hoopte dat het bij 1 dag zou blijven, maar helaas, hij is nog steeds van slag. Of het komt door zijn verjaardag, of doorkomende tandjes (ik zie nog niks..), een sprongetje, ik weet het niet. Maar bij het minste of geringste zet meneer het op een brullen. Als hij ergens niet bij kan, als je hem neer zet om te spelen, als hij zich op heeft getrokken aan de bank, tijdens het eten, als hij ’s nachts niet binnen 1 seconde zijn knuffel vindt, als hij ergens op wil bijten (bijvoorbeeld een stoelpoot) en het lukt niet (of wel), tijdens het spelen, en zo kan ik nog wel even door gaan. En ik geloof dat ik ondertussen alle reacties geprobeerd heb. Negeren betekende harder huilen, streng ‘nee’ + uitleg betekende harder huilen, oppakken en troosten betekende harder huilen. Zucht….!!!

20131031-161408.jpg

Echt huilen
Naast het ‘onnodige’ huilen, moet Ayden ook vaak echt huilen. Hij kan zichzelf optrekken aan de bank/tafel/kast, maar is nogal onvoorzichtig. Dan zit hij op handen en knieën, steekt 1 arm in de lucht om een rand te pakken, maar die is vaak te ver weg. Met als resultaat dat hij voorover valt, op zijn gezicht. Of als hij staat, laat hij 1 arm los, om iets te pakken waardoor hij omkukelt. Hij heeft ondertussen dan ook 3 mooie bulten op zijn voorhoofd. 1 rode, 1 paarse en 1 groene. Leren doe je met vallen en opstaan, maar zielig is het wel.

Avond wandeling
Klinkt onwijs romantisch, een avond wandeling. Helaas was het vanavond pure noodzaak. Want na ruim 2uur volluit brullen en krijsen in bed was deze mama het zat. Na een schone luier zo hup met slaapzak en al in de kinderwagen gelegd en gaan wandelen. Natuurlijk waren we de deur nog niet uit of hij lachte en kletste erop los. Ruim een half uur buiten gelopen, zonder dat hij in slaap viel. Gelukkig geen huilbui bij t weer in bed leggen, maar nu, (een half uur later) hoor ik hem nog steeds rommelen. Dus wij duiken geruisloos het bed in en duimen voor een goede nachtrust.

20131101-234548.jpg

Advertenties
Getagged , , ,

Verjaardagsfeestje

Al weken ben ik er (in mn hoofd) mee bezig, Ayden zijn eerste verjaardagsfeestje. Van de versiering, tot de kadotjes en wat voor taart gaan we serveren. En misschien wel de belangrijkste vraag van allemaal, gaat Ayden het wel leuk vinden al die mensen? Hij heeft lichtelijk verlatingsangst en kan wat eenkennig zijn. Over t algemeen is dat met 2 minuten over, maar er zijn nog nooit meer dan 10 mensen tegelijk in huis geweest (hij was toen ook nog veel kleiner) en nu komen er een stuk of 20.

Ongeveer een maand voor de datum heb ik de uitnodigingen rond gemaild. Heel de middag bezig geweest om de foto te maken, want meneer vindt stil zitten natuurlijk helemaal niet leuk.

20131027-131847.jpg

Vandaag was het dan zo ver, Ayden zijn verjaardagsfeestje! En wat denk je, ik heb me zorgen gemaakt om niks! Hij kroop gezellig tussen de mensen door, heeft heerlijk bij mensen op schoot gespeeld, kreeg prachtige kado’s, en had natuurlijk zijn taart binnen 2 seconden verwoest.

20131027-212907.jpg

20131027-213004.jpg

20131027-213318.jpg

20131027-213335.jpg

20131027-213348.jpg

20131027-213404.jpg

20131027-213433.jpg

Getagged , ,

Bath time #11

Schuimbaard!

20131026-224810.jpg

Getagged , ,

Boswandeling

Zolang als ik me kan herinneren hou ik van buiten zijn. Vroeger speelde ik t liefst buiten, lekker door t hoge gras struinen, in bomen klimmen, padden zoeken (ja die amfibieën) en thuis houden in een bak waar ik ze elke dag wormen gaf, voetballen, in de speeltuin op de rekstokken mn kunsten vertonen. En nog steeds ben ik een ‘buitenmeisje’. Als ik een paar dagen niet buiten kom, door bijvoorbeeld slecht weer, dan vlieg ik bijna tegen de muren op. Daarom houd ik ook zo van wandelen, gewoon lekker buiten zijn. In een stadje, door het bos, langs een rivier, het maakt me niet uit, zolang ik maar lekker buiten ben.
Veel vrienden verklaarden me voor gek, als ik voorstelde gewoon te gaan wandelen. ‘We zijn toch geen opa/oma die gaan wandelen’, kreeg ik dan naar mn hoofd geslingerd. Gelukkig vindt Mark het ook heerlijk om te wandelen. Gewoon in de auto stappen en als we iets leuks zien daar gaan lopen.
Omdat vandaag alweer het prachtige herfst zonnetje scheen, besloten we te gaan wandelen. Niet ergens ver weg, maar gewoon in t Lingebos. Aangezien het herfstvakantie is, was het aardig druk bij de speeltoestellen en in het speelbos, dus liepen we een stukje verder naar een afgelegen paadje. Hier hadden we beiden nog nooit gelopen, dus ondanks dat we in t vertrouwde Lingebos waren, was het toch een ‘avontuur’.
Ayden geniet ook zo van onze uitjes. Hij kijkt zijn ogen uit en zit heerlijk te kletsen. Af en toe kijkt hij even omhoog om te zien of papa of mama nog wel achter hem loopt, om je dan een enorme glimlach te geven.
Natuurlijk was het bos prachtig. Vol met kleur en prachtige zonnestralen.
We hebben genoten!

20131024-223148.jpg

20131024-223214.jpg

20131024-223237.jpg

20131024-223259.jpg

20131024-223316.jpg

20131024-223416.jpg

Getagged , , , ,

Herfstwarmte

Op waarschijnlijk (een van de) laatste warme dag van dit jaar, wilde ik nog even met Ayden genieten buiten. Vanochtend heeft hij met oma lekker gewandeld, en vanmiddag zijn we wezen fietsen. Ik moest deze week toch nog even maar de Action voor billendoekjes en frutsels, dus dat kwam goed uit. Jammer genoeg was ik even vergeten dat het herfstvakantie was en dus hartstikke druk, maargoed dat mocht de pret niet drukken. Ayden heeft voor t eerst in een boodschappenkarretje gezeten en heeft geloof ik iedereen in de winkel om zn vinger gewonden. Wat een ondeugend lachebekje is het toch. Ik geloof dat wel 6 omaatjes zijn wangetjes hebben aangeraakt (dus thuis meteen een washand over zn snoet) of zn handje hebben gepakt. Jammer genoeg geen foto van zijn eerste boodschappenkar ervaring, want meneer was veel te druk met om zich heen kijken en dus bewegen. Gelukkig tijdens het fietsen wel wat leuke fotootjes kunnen maken.
Ik ben zo blij dat Ayden ook van het fietsen geniet. Overal aan voelen, om zich heen kijken, en constant ‘kletsen’.

20131022-154256.jpg

20131022-154317.jpg

20131022-154329.jpg

20131022-154347.jpg

Ik hoop stiekem dat er nog een paar mooie dagen komen! Laat de herfst(buien) nog maar even op zich wachten!

Getagged , , , ,

Bath time #10

Omdat we allebei zo genieten van baddertijd!

20131021-192929.jpg

Getagged

Bath time #9

Op t moment dat de douche Ayden raakt, merk ik altijd dat hij helemaal ontspant. Op deze foto, zie je dat ook in zijn gezicht.

20131019-112354.jpg

Getagged , ,

Dubbeltand

Vorige week moesten we naar de tandarts. Gelukkig vinden we dat beiden geen probleem. Ons is aangeraden, Ayden elk tandarts bezoek mee te nemen zodat hij alvast kan ‘wennen’. Ik kan me voorstellen dat het allemaal nogal overweldigend is voor zo’n kleintje. De felle lampen, een grote bewegende stoel, en een meneer die in papa’s en mama’s mond loopt te wroeten. Pas rond hun tweede jaar gaan de meeste kindjes voor het eerst op de stoel en mag de tandarts in hun mond kijken.
Toch wilde ik dat de tandarts even naar zijn tandjes keek. Gewoon op de klapstoel bij papa op schoot. Toen Ayden zijn tweede tand doorkwam, dachten we eigenlijk dat nummer 2 & 3 tegelijk doorkwamen. Er zaten vlak bij elkaar twee puntjes met een stukje ertussen. Nu de tand eenmaal door is, is het één tand met een grote gleuf erin. Omdat de tand veel breder is dan zn eerste tandje was ik een beetje bang dat het al zijn ‘grote mensen’ tand was. Dit bleek niet het geval. Ayden heeft een dubbeltand. Op een bijzondere plek volgens de tandarts.

20131021-223520.jpgmeneer houdt niet van mondfoto’s

Een dubbeltand ontstaat al in de baarmoeder. Tijdens de ontwikkeling van het gebit, zijn er twee tandjes aan elkaar gegroeid. Een ‘foutje’ van moeder natuur zeg maar. Het hoeft niks te betekenen voor de rest van t melk gebit, of voor zijn ‘grote mensen’ gebit. Ik ben wel benieuwd of er nu nog een tandje naast komt, of meteen zijn hoektand. De tandarts kon me dat ook niet vertellen, hij zei dat dat verschilde per persoon. Bijna wilde ik een gebitsfoto afdwingen, maar ik vond dat toch wel heel erg zielig voor Ayden. Ik zal gewoon geduld moeten hebben, eerst met het doorkomen van de rest van zijn melkgebit, en daarna tot aan zijn 12e tot hij alles gewisseld heeft.

Ik denk dat als alles ‘normaal’ verlopen was rondom de geboorte van Ayden dat ik me er niet zo druk om had gemaakt. Maar nu maakt het me angstig om te horen dat er tijdens de aanleg al iets fout is gegaan. Wat als er nog meer in de aanleg fout is gegaan? Natuurlijk, als dat zo is dan dealen we daar ook wel weer mee, maar toch. Het maakt me onzeker en dat irriteert me.
Die tand kan me verder niet schelen hoor, het valt (nog?) helemaal niet op, en ik vind Ayden toch wel prachtig zoals hij is. Al is heel zn gebit aan elkaar gegroeid, blijft hij de mooiste vent van de wereld (sorry Mark). En t scheelt weer in de flosdraad kosten (grapje!).

P.s we hadden beiden geen gaatjes, jippie!

Getagged , , , ,

Het mooiste woord.

Ayden zegt ‘mama’. Gister ochtend voor het eerst, zo vanuit het niets. ‘Mmmmmama’. De tranen sprongen meteen in mn ogen, wat ben ik trots dat hij niet alleen zn eerste woordje heeft gezegd, maar ook meteen (in mijn ogen) het mooiste woord op aarde!

Geen toevalstreffer
Tussen de gebruikelijke ‘tietietie’, en de harde enthousiaste ‘aah’ kreten door, blijft hij ‘mama’ of ‘mmmmamamamammm’ zeggen. Al 2 dagen lang!

Hier het filmpje!

Mama, het mooiste woord op aarde!

Getagged , , ,

Het gevecht wat aankleden heet.

Ik geloof dat Ayden ruim 1,5 week oud was, toen hij voor t eerst kleertjes aan kreeg. Een blauw met wit gestreept pakje, maatje 38, gekregen van mijn moeder. Hij zwom erin.

20131009-154419.jpg
eerste keer met kleertjes bij papa

Op de NICU (neonatologie intensive care unit) hebben de meeste kindjes ook geen kleertjes aan. Zo kunnen de verpleegkundigen en artsen de kindjes goed observeren. Is de huid gemarmerd, dan ervaart een kindje stress. Wordt de huid bleek of blauwig dan kan dat duiden op zuurstof tekort. Ook kan je prematuurkleding over het algemeen niet zomaar in de winkel kopen. Ja bij de Prenatal hebben ze maat 44, maar voor een extreem vroeg geboren kindje, is maat 44 veel te groot. Online kan je wel veel kleding bestellen, ook in kleinere maatjes. Bijvoorbeeld hier: neomaatjes, of hier: prematuurkleertjes.
Kleren aantrekken bij zo’n klein fragiel baby’tje is nog helemaal niet makkelijk. Je kan ze niet even uit de couveuse halen en op een aankleedkussen neerleggen. Verder moet je rekening houden met t tere huidje, alle infusen, stickers en draadjes van meet apparatuur en kan kleding vaak niet over t hoofdje heen omdat de beademing, CPAP (ademhalingshulp) of neussnor in de weg zit. Alle kleding moet dan via de beentjes aan getrokken worden, best een lastige opdracht. Ook een luier verschonen gaat net even anders. Je kan niet hatseflats die benen en kontje de lucht in tillen, want hierdoor wordt de buikholte kleiner en kunnen de longen zich moeilijker uitvouwen tijdens het ademen. Je verschuift de beentjes meer van de ene kant naar de andere kant zodat je zo de luier eronder kan leggen.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik er vrij snel aan gewend was. Ik had ook al vaker een baby aangekleed of verschoond. Mark daar en tegen vond het heel erg lastig en was ook best bang om hem pijn te doen. Heel begrijpelijk, al die slangetjes zijn al overweldigend en daarnaast had hij nog nooit een baby aangekleed of verschoond. Gelukkig is dat helemaal goed gekomen.

Mijn aankleedgevecht begon pas veel later, toen Ayden begon met draaien. Vanaf het moment dat hij dat kon, was stil op zijn rug liggen uit den boze. Hij sliep (en slaapt) op zijn buik, lag in de box hele dagen op zijn buik, wilde zelfs in bad op zijn buik (zwaar onhandig), en dus ook op de commode op zijn buik. Niet erg makkelijk, maar een luier aantrekken lukte (na een paar dagen oefenen) best prima als hij op zn buik lag. Ook broeken zijn prima aan te trekken in buikligging, alleen rompertjes zijn wat lastig, omdat de sluiting meer aan de voorkant zit. Gelukkig met een beetje trek en duw werk ging dat best.
Op het moment dat hij om zijn as kon draaien in buikligging is het fout gegaan. Aankleden werd een gevecht, gepaard met een onrustig, verdrietig kind en een gefrustreerde mama -of papa-. Zodra Ayden de kans krijgt draait hij zich om en probeert de commode af te tijgeren, en als dat niet lukt, trekt hij alles uit de mandjes om dat op de grond te gooien. Tegenwoordig probeer ik hem zoveel mogelijk aan te kleden als hij op de commode zit. Meestal geef ik hem bij voorbaat al iets in zn handen uit een van de mandjes, maar vaak ziet hij al snel iets anders wat hij wil en ligt de rest op de grond. Of, nog leuker, hij besluit om zich aan mij op te trekken omdat hij wil staan. Nu begint hij wel steviger te staan, maar je moet hem nog steeds goed vast houden. Nogal lastig als je hem tegelijkertijd ook moet aankleden. En ook de luier moet nog steeds in de ligstand, dus dat blijft frustrerend. Voor Ayden en papa en mama.

Gelukkig weet ik dat ik nog maar even geduld moet hebben. Over een tijdje kan ik hem uitleggen dat hij even stil moet liggen bij het verwisselen van zijn luier. Ook zal hij straks steviger staan en hoef ik hem niet te ondersteunen en tegelijkertijd aan te kleden. Hopelijk wordt dan alles makkelijker.

Natuurlijk wil ik wel de goudentip tegen het aankleedgevecht horen, mocht je er een hebben ;).

Getagged , , , , , , ,