Maandelijks archief: april 2013

Vroeggeboorte

Langzaam draai ik me op mn rechterzijde. Mn buik trekt onderin samen, wat voor een naar gevoel zorgt. Ik ga rechtop zitten en het gevoel zakt weer. Na verschillende houdingen geprobeerd te hebben blijf ik even rechtop zitten om te voelen of het nare gevoel onderin mn buik weer terug komt. Ik kijk op de klok en zie dat het 0:50u is. Het samentrekkende gevoel komt weer terug. Ik begin rondjes te lopen door de slaapkamer en bedenk me wat het kan zijn. Oefen weeen, met 28 weken, is dat niet een beetje vroeg? Nog niet echt ongerust, blijf ik wat rondlopen, tot ik merk dat ik automatisch mee begin te puffen en zuchten op t moment dat mn buik zich samentrekt. Ergens achterin mn hoofd gaat een alarm belletje af. Ik bel Mark, die een mannenavond had: ‘je moet NU naar huis komen, er is iets met mn buik’. Binnen 5 min is Mark er en ik zit zuchtend en steunend onder de douche, in de hoop dat de warmte me helpt ontspannen en alles weer weg zakt. Ik commandeer Mark dat hij de verloskundige moet bellen, want het gaat echt niet goed. Zegt de schat nog: ‘bellen? maar het is midden in de nacht, dan maak ik dr wakker!’. 20 min later was ze er. Ze hielp me met afdrogen en legde me op bed. Ik had 2cm ontsluiting. Nog meer alarmbellen, ontsluiting, ik ben pas 28weken! Ze vroeg of we al een ‘vluchttas’ hadden klaar staan, en zo niet dat we die moesten gaan pakken. Binnen 8 minuten stond de ambulance voor de deur en werd ik naar het Beatrix ziekenhuis gebracht. Daar kreeg ik een infuus met weeen remmers. Al snel werd duidelijk dat ik niet in het Beatrix kon blijven. Als de weeenremmers aan zouden slaan, konden ze me niet de zorg bieden die nodig is bij een dreigende vroeggeboorte. En als ik zou gaan bevallen, was hun couveuse afdeling niet gespecialiseerd in zulke extreme vroeggeboortes.

Omdat ik al bekend was in het UMC, vanwege een teveel aan vruchtwater rond de 20weken, gingen ze bellen of ik daar heen kon. Hier was geen plek. We gaan naar het Sophia in Rotterdam. In 13minuten rijden we van Gorinchem naar Rotterdam in de ambulance. Eenmaal op de goede afdeling in de goede kamer, kwam er een arts kijken en die besloot dat er geen houden meer aan was. Dus de weeen remmers werden gestopt en binnen no time zat ik op 6 cm ontsluiting. De arts zei dat hij elk half uur wel even zou komen kijken, maar ik voelde toen al dat het snel zou gaan gebeuren. Al heel snel sprong in naar de 8 cm en niet veel later had ik persdrang. Helaas moest ik toen nog 23 persweeen weg zuchten/puffen, omdat het team van artsen nog niet klaar stond in het speciale kamertje om de baby op te vangen. Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten, ik wist niet eens dat je met 28 weken al kon bevallen. Geen idee hoe groot/klein de baby zou zijn, en hoever ontwikkeld. Terwijl mn hoofd overuren maakte met doemgedachten, liep mijn lichaam een marathon. Op 28 oktober 2012 om 04:37 (wintertijd) is Ayden geboren. Hij gaf 2 huiltjes, Mark kreeg de schaar om zn navelstreng door te knippen in zn handen gedrukt, en toen werd hij meegenomen. Ons compleet geschockeerd achterlatend. Mark mocht het kamertje in bij hem, maar was de eerste minuten niet in staat om er naar toe te gaan. Uiteindelijk is hij met Ayden mee naar de Neonatologie gelopen. Helaas is de couveuse niet eerst nog langs mij gereden, zodat ik hem nog even zou kunnen bewonderen.

Ik vond het heel erg, dat toen ik een aantal uur later naar de NICU2 (neonatologie intensive care unit 2) werd gereden, ze naar mijn idee elke baby hadden kunnen aanwijzen als de mijne. Gelukkig werden we heel warm ontvangen door de verpleging en toen ik Ayden zag, wist in meteen dat hij mijn kindje was.

Roos iPhone 29-11-12 322

Ik geloof dat ik de eerste minuten alleen maar heb gekeken. Wat was hij klein met zn 1390gr. Knal rood, bijna doorzichtig huidje, vel over been, donshaartjes op je armen en schouders, en overal slangetjes/buisjes/infuusjes. En toch, vond ik hem toen al mooi. Ik zag al die toeters en bellen niet, alleen mn kleine mannetje die vocht voor zn leven (in een veel te grote luier!).

Ruim 9 weken later, en 3 ziekenhuizen verder mocht hij op 31-12-12 mee naar huis. Wat een feest om het nieuwe jaar in te gaan als volledig gezin! De hele avond hebben we je geknuffeld en je sliep heerlijk door al het vuurwerk heen.

preemie14

Ondertussen is Ayden ruim 5 maanden en een dikke 6kilo. Hij doet het geweldig en dat hadden we, zeker in het begin, niet durven dromen. Het is een blij en tevreden ventje, die sinds een week, ook nog eens doorslaapt!

Some people never get to meet their HERO.

I gave birth to mine.

Getagged , , , , , , , , , , ,

Smile

20130407-083055.jpg

Naast knuffelen met je kind, is een glimlach van hem/haar krijgen denk ik een van de mooiste dingen als mama zijnde. Het is toch geweldig, als je ’s ochtends je slaperige, (nog totaal in de kreukels, met haar dat alle kanten op staat) hoofd boven de wieg hangt en je een prachtige glimlach krijgt?! Het maakt dan niet uit hoe verrot ik heb geslapen, of hoe naar ik ook heb gedroomd, mijn dag begint meteen goed. En heel de dag door, vullen deze glimlachjes mijn hart vol met liefde!

20130407-085036.jpg
Hier word je toch blij van! ❤

Getagged ,

Eerste keer werken na verlof.

Aangezien mn zwangerschap, bevalling en roze wolk allemaal net even ‘iets’ anders zijn verlopen dan de planning was is mijn verlof ook voor t grootste deel niet echt kraamverlof te noemen. Als je bevalt, voor je, je verlof in gaat, krijg je de volledige 16 weken vanaf die dag. Klinkt heerlijk, 16weken vrij. Helaas moesten wij, omdat onze kleine man dat nodig had, de eerste (ruim) 9 weken in het ziekenhuis doorbrengen. Uiteindelijk had ik dus nog 6,5 week om thuis te wennen. Aan het hebben van een kindje, een compleet nieuw dag en nacht ritme, het verwerken van de vroeggeboorte, het kraambezoek in plannen, je moedergevoelens weer toe te laten en eindelijk te genieten. Natuurlijk was dit veel te kort! Zeker als je bedenkt dat we elke week minimaal 1 doktersafspraak hadden staan.

18 Februari had ik moeten beginnen. Ik kon me toen niet voorstellen dat ik ooit, mentaal gezien, weer in staat zou zijn om te werken. Of, om na al die tijd in het ziekenhuis, Ayden eindelijk dichtbij me te hebben, hem weer achter te moeten laten in de zorg van iemand anders. Dus ben ik de ziektewet ingegaan. Na heel wat gesprekken met o.a. de sectormanager, bedrijfs arts, UWV arts, psycholoog en teamleidster ben ik 27 maart weer begonnen. Voor 2x 4uur per week welteverstaan. Op een nieuwe, rustige groep (ik werk als begeleider op een woongroep voor verstandelijk gehandicapten), met nieuwe collega’s en zelfs in een nieuwe plaats. De Lingebolder in Leerdam.

Ik moest om 8:30u beginnen. Normaal gesproken zou ik de route vanaf t treinstation een keer van te voren willen fietsen, zodat ik niet zou moeten zoeken, maar ‘mama en geen tijd’. De avond ervoor alles klaar gezet voor Ayden, want Mark moest ook werken en dus zou mn schoonmoeder op komen passen. ’s Nachts amper geslapen, en de meest vreselijke dromen gehad. ’s Ochtends met trillende handjes op de fiets gestapt richting het station. In de trein kwamen de waterlanders. ‘Ben ik er wel aan toe’, schreeuwde het in mijn hoofd. Tot op de dag van vandaag weet ik het antwoord niet. Gelukkig zijn de collega’s die ik (tot nu toe) heb gezien, erg aardig. Ik weet dat ik een heel stuk in de inwerkmap heb gelezen, maar wat er precies in stond, ik zou het je niet meer kunnen vertellen. Maar ik ben de 4 uur doorgekomen! t Voelde als een hele week, maar dat wordt vanzelf beter (hoop ik).

Eenmaal thuis was het zo fijn om Ayden weer bij me te hebben! Een overweldigend gevoel van liefde voor hem overspoelde me. En toen wist ik het: ’t enige fijne aan werken, is het weer thuis komen bij je liefdes!! En daar houd ik me, de komende tijd, nog maar even aan vast.

Getagged , ,